บทที่ 25 แค่รู้ว่ารอก็ดีใจ

หลังเลิกเรียนเพื่อนๆ ก็ทยอยกลับบ้านตอนนี้จึงเหลือแค่สุพิชฌาย์ที่นั่งรออยู่บนม้านั่งหน้าอาคารเรียน แม้จะเลยเวลานัดมาเกือบชั่วโมงแล้วแต่ใบหน้าของเธอก็ยังมีรอยยิ้มเล็กๆ ประดับอยู่เพราะรู้ว่าอีกไม่นานคนที่เธอรอก็จะมาถึง

รถยนต์คันคุ้นเคยเคลื่อนเข้ามาจอดนิ่งสนิทที่หน้าอาคาร หญิงสาวรีบเดินไปเปิดประตูรถ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ