บทที่ 7 แผนที่สองกำลังจะเริ่ม
“แต่ก่อนผมอยู่บ้านพักของอาจารย์ แต่ก็อยู่มานานหลายปีแล้วก็เลยอยากจะเปิดโอกาสให้รุ่นน้องได้เขามาอยู่บ้านพักบ้าง ผมเงินเดือนมากพอที่จะออกมาอยู่ข้างนอกโดยไม่ได้เดือดร้อนอะไร” ปณัยกรบอกถึงเหตุผล
“แต่หนูว่าคอนโดที่อาจารย์จะย้ายมาอยู่ มันก็อยู่ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยที่อาจารย์สอนนะคะดูท่าทางเป็นส่วนตัวด้วยค่ะ”
“ผมก็คิดแบบนั้นวันนี้ก็เลยว่าจะไปดูห้องสักหน่อยว่าเรียบร้อยดีไหม”
“อาจารย์คะอาจารย์สอนที่มหาวิทยาลัยรัฐบาลที่เดียวเหรอคะ”
“ครับ”
“ทำไมอาจารย์ไม่มาสอนที่มหาวิทยาลัยเอกชนบ้างล่ะคะ หนูว่าเงินเดือนน่าจะดีกว่า”
“เงินเดือนมันดีกว่าก็จริงแต่ผมเริ่มต้นจากที่นั่นและเป็นคนไม่ชอบการเปลี่ยนแปลงเท่าไหร่”
“หนูก็ไม่ได้หมายความว่าให้อาจารย์ลาออกสักหน่อยก็แค่มาสอนเพิ่ม”
“ผมมีเวลาว่างแค่วันเสาร์”
“แต่หนูรู้มานะคะว่าอาจารย์ในมหาวิทยาลัยเขาไม่ได้สอนตลอดทั้งวันสักหน่อย”
“ก็ไม่ได้สอนตลอดทั้งวันแต่คาบสอนมันก็มีทั้งเช้าและบ่ายน่ะ”
บทสนทนาเรื่องการสอนของปณัยกรหยุดไปเมื่อชายหนุ่มขับรถเข้ามาในมหาวิทยาลัย
“ขอบคุณมากนะคะอาจารย์ที่ให้หนูติดรถไปเยี่ยมอาจารย์ แล้วยังพาไปกินของอร่อยด้วย ถ้ามีโอกาสหนูจะเลี้ยงข้าวตอบแทนอาจารย์นะคะ”
“ไม่เป็นไรหรอกแค่นี้เอง”
“อาจารย์คะเราจะได้เจอกันอีกหรือเปล่าคะ”
“ผมก็ให้คำตอบไม่ได้นะ ถ้าผมมีโอกาสมาสอนที่นี่ก็คงจะได้เจอกัน”
“เราจะไม่เจอกันที่อื่นนอกจากที่มหาวิทยาลัยเลยเหรอคะอาจารย์” หญิงสาวชวนเขาคุยไปเรื่อยเพราะอยากจะทำความรู้จักกับอาจารย์คนนี้ให้มากขึ้น
“ผมก็นึกไม่ออกเหมือนกันนะว่าเราสองคนจะเจอกันได้ที่ไหน นั่นรถของคุณใช่ไหมเปียโน” เขาชะลอความเร็วของรถเมื่อเลี้ยวเข้ามาบริเวณตึกคณะ
“ใช่ค่ะ”
“ผมส่งคุณตรงนี้นะ”
“ขอบคุณมากค่ะอาจารย์แต่หนูหวังว่าหนูจะได้เจออาจารย์อีกนะคะบ๊ายบายค่ะ” หญิงสาวโบกมือและรอให้เขาขับรถกลับออกไปก่อนที่ตัวเองจะเข้าไปนั่งในรถความคิดบางอย่างผุดขึ้นก่อนจะรีบขับรถตรงกลับไปบ้านของตัวเองทันที
.....
“แม่คะพ่ออยู่หรือเปล่า” เสียงทักทายของสุพิชฌาย์ดังเข้ามาก่อนที่เจ้าตัวจะเดินมาถึงห้องนั่งเล่น คุณวิมลวรรณที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่เงยขึ้นมองแล้วยิ้มให้กับลูกสาวคนเล็ก
“พ่ออยู่ในห้องทำงาน หนูมีอะไรหรือเปล่าเปียโน กลับมาถึงบ้านก็ถามหาพ่อเลย แล้วนี่กินข้าวกลางวันมาหรือยังล่ะ”
“หนูกินมาแล้วค่ะแม่”
“หนูเลิกเรียนเที่ยงไม่ใช่เหรอทำไมกลับถึงบ้านช้าจัง ไปเที่ยวกับเพื่อนมาเหรอ”
“เปล่าค่ะ หนูไปเยี่ยมอาจารย์ทรงวุฒิมาค่ะ”
“ทำไมลูกสาวแม่น่ารักอย่างนี้นะรู้จักไปเยี่ยมอาจารย์ด้วย แล้ววันนี้อาการของอาจารย์เป็นยังไงบ้าง”
“คุณหมออนุญาตให้กลับบ้านอีกสองวันข้างหน้าค่ะ”
“แล้วอาจารย์เขาบอกไหมว่าจะไปสอนเมื่อไหร่”
“สัปดาห์หน้าค่ะแม่”
“หนูไม่ต้องเรียนวันเสาร์แล้วแบบนี้ก็ดีนะจะได้พักผ่อน ว่าแต่หนูถามหาพ่อทำไมเหรอ”
“หนูอยากจะคุยกับพ่อเรื่องที่พ่อเคยพูดไว้ว่าอยากให้หนูไปเรียนต่อต่างประเทศค่ะ”
“หนูเปลี่ยนใจแล้วใช่ไหมเปียโน” คุณวิมลวรรณถามด้วยความตื่นเต้นและดีใจเพราะก่อนหน้านี้เธอพยายามขอร้องให้ลูกสาวไปเรียนต่อปริญญาโทแต่สุพิชฌาย์ก็ปฏิเสธตลอด
“หนูว่าเราไปคุยพร้อมกันสามคนดีกว่ามั้ยคะแม่”
“เอางั้นก็ได้จ้ะ” คุณวิมลวรรณเดินตามลูกสาวเข้าไปในห้องทำงานซึ่งตอนนี้คุณสุชาติกำลังนั่งดูเอกสารอยู่บนโต๊ะทำงาน
“พ่อคะงานยุ่งหรือเปล่า” หญิงสาวเห็นบิดาทำหน้าเครียดก็เลยลังเลว่าจะพูดเรื่องนี้ดีหรือเปล่า
“ไม่ยุ่งหรอกแค่อ่านรายงานการประชุม หนูมีอะไรหรือเปล่าลูก”
“หนูมีเรื่องจะคุยกับพ่อค่ะ” หญิงสาวนั่งบนเก้าอี้ตรงข้ามบิดาขณะที่มารดาก็นั่งลงบนเก้าอี้อีกตัวที่อยู่ข้างกัน
“มีอะไรจะคุยท่าทางซีเรียสเชียว”
“พ่อเคยบอกว่าอยากให้หนูไปเรียนต่อต่างประเทศใช่ไหมคะ”
“อย่าบอกนะว่าตอนนี้ลูกเปลี่ยนใจแล้วใช่ไหม พ่อดีใจจัง เดี๋ยวพ่อจะรีบติดต่อเพื่อนที่นั่นให้ดูมหาวิทยาลัยและหาที่พักให้นะ”
“ใจเย็นสิคะพ่อหนูยังเรียนจบไม่จบเลย”
“แต่เราก็ต้องเตรียมไว้ก่อน แล้วหนูคิดยังไงถึงอยากจะไปเรียนต่อล่ะ”
“ไม่คิดยังไงหรอกค่ะ ก็แค่คิดว่าบางทีมันน่าจะเป็นผลดีกับมหาวิทยาลัยของเรา”
“ลูกสาวพ่อโตแล้วจริงๆ นะรู้จักคิด”
“พ่อคะแต่หนูอยากขออะไรพ่อกับแม่สักอย่างหนึ่งก่อน”
“นั่นไงพอคิดแล้วเชียวจู่ๆ ก็ยอมไปเรียนต่อได้ง่ายๆ แล้วจะขออะไรพ่อกับแม่ล่ะ”
“หนูขอย้ายออกไปอยู่คอนโดได้ไหม”
“ทำไมล่ะลูก บ้านเราก็ไม่ได้อยู่ไกลมหาวิทยาลัยเลยนะจะออกไปอยู่คอนโดคนเดียวให้มันลำบากทำไม” คุณวิมลวรรณรีบห้ามเพราะไม่อยากให้สุพิชฌาย์ต้องออกไปอยู่ที่อื่น
“ก็หนูอยากฝึกดูแลตัวเองอยากลองอยู่คนเดียวว่าหนูจะใช้ชีวิตได้ไหม เผื่อไปอยู่ต่างประเทศหนูจะได้ไม่ลำบากมาก ถ้าพ่อกับแม่ยอมให้หนูออกไปลองฝึกใช้ชีวิตหนูก็จะไปเรียนตามที่พ่อกับแม่ต้องการค่ะ”
“นี่หนูกำลังต่อรองกับพ่อและแม่ใช่ไหม”
“ใช่ค่ะพ่อสนใจข้อเสนอของหนูไหมล่ะ”
“แล้วหนูอยากจะย้ายไปอยู่ที่ไหนล่ะ คอนโดที่ว่านั่นมันปลอดภัยไหม อยู่ใกล้มหาวิทยาลัยหรือเปล่า”
“พ่อเห็นคอนโดที่อยู่ก่อนถึงมหาวิทยาลัยของเรามั้ยคะ ที่เพิ่งสร้างใหม่ได้ไม่นาน”
“อ๋อ....พ่อเห็นแล้ว หนูอยากอยู่คอนโดนั่นเหรอลูก”
“ค่ะได้ไหมคะพ่อ มันแพงเกินไปหรือเปล่า”
“ไม่หรอกถ้าหนูสนใจจริงๆ เดี๋ยวพ่อจะให้ผู้ช่วยติดต่อเจ้าของคอนโดให้นะ”
“พ่อคะหนูอยากจัดการเอง”
“หนูจะติดต่อเองให้มันยุ่งยากทำไมล่ะลูก แม่ว่าให้คนของพ่อจัดการดีกว่าถึงเวลาหนูก็หิ้วกระเป๋าเข้าไปอยู่เลย”
