บทที่ 30 30

ศรัณย์อมยิ้มคนเดียวอย่างนึกอาย อายุอานามปาไปสามสิบสาม พึ่งจะอยากมีคนข้างกายจริงๆ จังๆ ไม่รู้เลยถ้าวันนั้นเขาไม่ปล่อยกายปล่อยใจ เขาจะรู้สึกอะไรกับเธออย่างตอนนี้ไหม เขาจะวุ่นวายในการหาวิธีเอาอกเอาใจเด็กสาวอย่างตอนนี้รึเปล่า

และตอนนี้เขาก็เลือกที่จะพาเธอออกไปทานข้าว ถึงมันจะเป็นมื้อธรรมดาๆ ที่ไม่ได้พิ...