บทที่ 34 34

ศรัณย์มองภาพที่ยัยตัวดีถอยห่าง หน้าขาวๆ ซีดเซียวมากกว่าครั้งไหน น้ำตาเม็ดโตก็ไม่มีท่าว่าจะหมดจากตาเอาซะง่ายๆ เขาเลือกที่จะไม่พูดอะไร เพราะไม่อยากให้เรื่องมันไปกันใหญ่ ตาคมได้แต่ทอดมองร่างเล็กๆ ที่กึ่งวิ่งกึ่งเดินขึ้นบันได กลัวแค่ไหน ว่าอุณหภูมิบนร่างที่ร้อนมากกว่าปกติ จะส่งผลให้เธอก้าวบันไดผิดขั้น แ...