บทที่ 48 48

หลายนาทีที่เขาเอาแต่นิ่งอยู่แบบนั้น เขาไม่ปริปากพูดสิ่งใดสักคำ เลยเป็นเธอที่ต้องหลบหน้าเพราะความอาย กระดากเกินกว่าจะสบตากับเขาได้ อับอายที่ถามอะไรที่มันโง่ๆออกไป! 

"เกมส์ขอตัวกลับก่อนนะคะ ง่วงนอนแล้ว" 

มือบางเกาะดึงสายกระเป๋าเอาไว้แน่น เล็บยาวๆ ทิ่มเนื้อบริเวณฝ่ามืออย่างไม่ได้ตั้งใจ เมื่อเธอเผลอกำ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ