2.พระเยซู AI ใหม่!
ดาโกต้า แบล็ก
เพลงประกอบฉาก
🎵'ไม่มีแสงแดดเมื่อเธอจากไป..'🎵
(ไม่มีแสงตะวันเลยเมื่อเธอจากไป..)
🎵'มันไม่อบอุ่นเมื่อเธอไม่อยู่..'🎵
(มันไม่เคยอบอุ่นเมื่อเธอห่างไกล..)
นิ้วของผมเคาะพวงมาลัยเบาๆ เป็นจังหวะขณะขับรถไปตามทางหลวง บทเพลงไหลซึมซาบเข้ามาในตัว และผมก็เผลอเสยผมตัวเองขณะนึกถึงเธอ...
เอมารา
แค่ชื่อของเธอก็ทำให้หน้าอกผมบีบรัดและท้องไส้ปั่นป่วนในแบบที่ไม่น่าจะถูกกฎหมายเลยด้วยซ้ำ มีเพียงพระเจ้าเท่านั้นที่รู้ว่าผมคิดถึงเธอมากแค่ไหน!
🎵'ไม่มีแสงแดดเมื่อเธอจากไป..'🎵
(ไม่มีแสงตะวันเลยเมื่อเธอจากไป..)
🎵'มีแต่ความมืดทุกวัน..'🎵
(มีเพียงความมืดมิดในทุกๆ วัน..)
นานแค่ไหนแล้วนะที่ผมไม่ได้เจอเธอ?
นานเกินไป...นานจนน่ากลัวว่าจะลืมว่าเธอตัวเตี้ยแค่ไหน เวลาจะสบตาผมทีไรเธอต้องเงยหน้าขึ้นมาทุกที และเอาจริงๆ นะ ผมกลัว...
กลัวแบบ...กลัวจริงๆ ว่าจะลืมเสียงหัวเราะคิกคักของเธอ ลืมท่าทางที่เธอหัวเราะเหมือนคนสติหลุดกับมุกตลกของตัวเอง
ผมโหยหาที่จะได้ยินเสียงของเธอ เสียงที่เธอละเมอตอนหลับ ผมกลัวฉิบหายว่าจะไม่ได้ยินมันอีกแล้ว
นิ้วของผมกำพวงมาลัยแน่นขึ้นจนเหมือนคีมเหล็ก ผมโคตรจะหวาดกลัวกับความคิดที่ว่าจะไม่ได้เจอเธออีก ความคิดที่ว่าเธอจากไปแล้ว...และผมได้สูญเสียเธอไปตลอดกาล
🎵'และบ้านหลังนี้ก็ไม่ใช่บ้านเลย..'🎵
(และบ้านหลังนี้ก็ไม่เหมือนบ้านอีกต่อไป..)
🎵'ทุกครั้งที่เธอจากไป..'🎵
(ทุกเวลาที่เธอจากไป..)
บทเพลงยังคงลอยล่องต่อไป ทุกถ้อยคำสะกิดความทรงจำถึง เจ็ดราตรี ที่ผมเคยใช้ร่วมกับเธอ
ผมทำตัวเหมือนแฟนคลับบ้าๆ ของเธอ คอยเปิดดูคลิปวิดีโอซ้ำไปซ้ำมาตอนที่เธอยังอยู่กับผม ผมเสพติดวิดีโอเหล่านั้น เสพติดเสียงหัวเราะ คำสบถ ท่าเต้นของเธอ และตัวเธอ
เป็นเธอเสมอ
“สงสัยจังว่าคราวนี้เธอหายไปไหน...สงสัยว่าเธอจะไปแล้วไปเลยหรือเปล่า” ผมร้องคลอตามเพลงไปพลางชะลอรถแล้วเลี้ยวขวาเข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัย
ด้วยความที่สนิทกับท่านอธิการบดี ผมจึงขอให้ท่านอนุญาตให้ผมเป็นผู้มอบรางวัลในพิธีแสดงความยินดี แค่เพื่อที่ผมจะได้แอบเข้ามาและได้เห็นเธอสักแวบก็ยังดี
และถ้าเอมาราไม่พยายามจะฆ่าผมให้ตายคาที่ซะก่อน ผมก็อาจจะได้คุยกับเธอด้วย
บ้าเอ๊ย! ผมยอมคุกเข่าอ้อนวอนเลยถ้ามันจะทำให้ได้โอกาสอีกครั้ง หรือไม่ก็...ลักพาตัวเธอซะเลยมั้ง ยังไงซะเธอก็ตัวเบาจะตาย
🎵'ฉันรู้.. ฉันรู้.. ฉันรู้.. ฉันรู้.. ฉันรู้..'🎵
(ฉันรู้...ฉันรู้...ฉันรู้...ฉันรู้...ฉันรู้..)
ผมเลี้ยวรถเข้าที่จอดและตัวรถก็หยุดนิ่งสนิทอย่างสมบูรณ์แบบ ความทรงจำสมัยเรียนมหาวิทยาลัยของผมเองหวนกลับคืนมา ผมยิ้มให้กับภาพในอดีตที่เคยโดดเรียน ทำอะไรบ้าๆ ตามคำท้า เล่นไปทั่ว หาทางให้ข้อสอบรั่ว...
แต่ไม่ว่าวันจะสวยงามเพียงใด ในที่สุดดวงอาทิตย์ก็ต้องตกดิน
ผมก้าวลงจากรถ เหลือบมองไปรอบๆ ก็เห็นสายตาและกล้องนับไม่ถ้วนจับจ้องมาที่ผม อ้อ...ไม่ใช่ที่ผมหรอก แต่เป็นรถของผมต่างหาก!
เพียงคลิกเดียว หลังคากระจกของรถโรดสเตอร์เปิดประทุนก็ทำงาน มันเลื่อนขึ้นอย่างนุ่มนวลที่สุดราวกับริบบิ้นที่ลอยผ่านอากาศ เหมือนกำลังแสดงโชว์ให้พวกเขาดูโดยเฉพาะ
ผมอดแสยะยิ้มไม่ได้เมื่อหลังคาเข้าที่ในที่สุด พร้อมกับเสียง ‘วู้’ จากฝูงชน
ถ้าทำให้เธอประทับใจได้ง่ายแบบนี้ก็คงดี!
ผมเดินเข้าไปในโถงที่คุ้นเคยของวิทยาลัยเก่า ทุกย่างก้าวที่เดินไปข้างหน้ารู้สึกเหมือนได้เดินทางย้อนกลับไปในความทรงจำ
“นั่นไงนักศึกษาคนโปรดของผมมาแล้ว!” ท่านอธิการบดี โรเจอร์ วิลเลียมส์ เอ่ยทัก ดวงตาของท่านเป็นประกายเหมือนพ่อผู้ภูมิใจที่ได้เห็นลูกชายกลับมา
“ดาโกต้า! โอ้ ช่างน่าประหลาดใจจริงๆ!” อดีตอาจารย์ของผมทักทายแทบจะในทันทีด้วยการจับมือและรอยยิ้มอันอบอุ่น ต้อนรับผมราวกับว่าผมไม่เคยจากไปไหน
“ดีใจที่ได้เจอทุกท่านอีกครั้งครับ รู้สึกสดชื่นดีจริงๆ” ผมพูดพร้อมรอยยิ้ม พยายามซ่อนความรู้สึกตื้นตันที่พลุ่งพล่านขึ้นมาอย่างที่ไม่ค่อยได้เป็นบ่อยนัก
“แต่เราเจอเธอทุกวันเลยนะ! เธออยู่เต็มอินเทอร์เน็ตไปหมด ตอนนี้เธอเหมือนเป็นพระเจ้าแห่งโลกเอไอไปแล้ว” ศาสตราจารย์เอลวิส พรีไซส์ลี พูดติดตลกพลางตบหลังผมด้วยความภูมิใจ
“เราเชื่อมั่นในตัวเธอมาตั้งแต่แรกแล้วนะ ดาโกต้า” อาจารย์อีกท่านเสริม “แล้วดูเธอตอนนี้สิ...เป็นถึงซีอีโอ!”
ผมอดไม่ได้ที่จะยิ้มตอบ รู้สึกภูมิใจและโชคดีอย่างที่สุดในเวลาเดียวกัน มันรู้สึกดีนะ ความสนใจ ความชื่นชม...แต่ลึกๆ แล้ว สิ่งที่ผมปรารถนาอย่างแท้จริงนั้นมันมากกว่านั้น อย่างเช่นความรักใคร่
ผมมองไปรอบๆ ขณะที่เราเดินไปที่หลังเวที จากตรงนี้ผมมองเห็นโถงประชุมที่แน่นขนัดไปด้วยบัณฑิตจบใหม่ที่กำลังยิ้มแย้ม บางคนแอบย่องเข้ามาสายๆ ส่วนคนอื่นๆ ก็กำลังอัดวิดีโอด้วยโทรศัพท์
“ขอแสดงความยินดีด้วย เหล่านักศึกษาของผม! ในที่สุดพวกเธอก็มาถึงเส้นชัยแล้ว” เสียงของท่านอธิการบดีดังกึกก้องขณะกล่าวสุนทรพจน์ แต่จิตใจของผมวอกแวกเกินกว่าจะรับฟังถ้อยคำของท่านได้
สายตาของผมยังคงกวาดไปทั่วทะเลใบหน้าในเงามืด เพื่อค้นหาใบหน้าน่ารักๆ ใบนั้นที่ไม่เคยจางหายไปจากใจผมเลย
เธออยู่ไหนนะ?
ผมรู้ว่าเธอนั่งอยู่ข้างนอกนั่นที่ไหนสักแห่ง กลมกลืนอยู่ท่ามกลางใบหน้าผู้คน และในที่สุด ผมก็จะได้เห็นเธอ
แค่คิดว่าจะได้เห็นหน้าเธอก็ทำให้หัวใจผมเต้นรัวอย่างหนัก ผมทั้งตื่นเต้นและประหม่าในเวลาเดียวกัน ผมรู้สึกได้ว่าหัวใจกำลังกระหน่ำซี่โครง เต้นด้วยความเร็วเดียวกับความตึงเครียดที่ก่อตัวขึ้นข้างใน
บ้าเอ๊ย! นี่มันมากเกินไปแล้ว
ผมต้องรวบรวมสติเอาไว้ จะมาสติแตกตอนนี้ไม่ได้ ไม่ใช่ตอนที่เธอกำลังจะเห็นผม
ผมหยิบยาซาแน็กซ์ออกมาแล้วโยนเข้าปาก หวังว่ามันจะช่วยให้พลังงานความประหม่าที่พลุ่งพล่านไปทั่วร่างสงบลง ทันทีที่ยาแตะลิ้น ผมก็ได้ยินชื่อตัวเอง
"ผู้ร่วมก่อตั้งและซีอีโอของไฮบาร์ ซิสเต็ม และยังเป็นนักศึกษาคนโปรดของผม คุณดาโกต้า แบล็กครับ!"
