4.ซาตานปลอมตัว!

เอ็มมารา สโตน

เขามาทำบ้าอะไรที่นี่วะ

ฉันลืมหายใจขณะมองดาโกต้าในชุดสูทสีดำเนี้ยบก้าวขึ้นไปบนเวทีราวกับจอมมารผู้เปี่ยมล้นไปด้วยความสำเร็จและความหรูหรา

และทันใดนั้น ฉันก็รู้สึกไม่ดีขึ้นมาเสียอย่างนั้น

หัวใจของฉันเต้นรัวผิดปกติ ท้องไส้ก็ปั่นป่วนไปหมดเหมือนกำลังจะท้องเสีย

อยากกลับแล้ว

ไม่อยากรับปริญญาแล้ว

ฉันอยากจะย้ายเมืองหนีแล้วย้อมผมเป็นสีเขียวนีออน เขาจะได้จำฉันไม่ได้ หรือแม้แต่เพศของฉันก็จำไม่ได้... ไปตลอดกาล!

“เอ็มมารา นั่นเจ้านายเธอไง! ดาโกต้า แบล็ก!” อีธานเตือนฉันอย่างร่าเริง ราวกับว่าฉันพลาดการปรากฏตัวอันยิ่งใหญ่ของเขาไป

ฉันหรี่ตามองพี่ชายหน้าโง่ที่กำลังยิ้มแฉ่ง เขาไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังทำตัวเป็นติ่งราชันย์เถื่อนผู้ทรมานน้องสาวตัวน้อยน่ารักของตัวเองมาเป็นอาทิตย์ในปราสาทที่ไม่มีทางหนีรอดของเขา

“ทำไมพี่ไม่ขึ้นไปเต้นแท็ปโชว์เขาเลยล่ะ” ฉันสวนกลับเสียงลอดไรฟัน แล้วทำไมเขาต้องดีใจเว่อร์ขนาดนั้นด้วยวะ

“ทำไมเธอต้องทำตัวเป็นนางร้ายตลอดเวลาด้วย” เขาทำหน้ายู่สวนกลับมา

“ราชินีนางร้ายต่างหาก” ฉันแก้ให้ พลางกอดอก ทั้งที่ใจจริงอยากจะขึ้นไปบีบคอไอ้สารเลวนั่นบนเวทีให้ตายคามือ

ดาโกต้าโบกมือในอากาศราวกับเป็นซูเปอร์สตาร์ ซึมซับทุกความสนใจและขยายอีโก้ที่ใหญ่คับฟ้าของเขาให้ใหญ่โตมโหฬารยิ่งขึ้นไปอีก

“ขอแสดงความยินดีด้วย บัณฑิตทุกคน!” เสียงทุ้มทรงพลังของเขาก้องกังวานไปทั่วหอประชุม และฝูงชนก็โห่ร้องยินดีราวกับว่าเขาเป็นเทพเจ้าที่จุติลงมาจากสรวงสวรรค์

ฉันกลอกตาแล้วทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้อย่างเซ็งๆ ที่ต้องทนดูโชว์ ‘ข้านี่แหละเจ๋งที่สุด’ ของเขา

“ในวันนี้ พวกคุณมาอยู่ตรงนี้ได้เพราะพวกคุณปฏิเสธที่จะยอมจำนน” ดาโกต้าหยุดพูด หันข้างโชว์สันกรามคมคายให้ผู้ชมได้ยล ก่อนจะกล่าวต่อว่า “และผมก็เช่นกัน”

ตลกสิ้นดี เพราะฉันจำได้ว่าแกเลือกที่จะเป็นไอ้หลงตัวเองสันดานเสียไง!

‘การได้โดนฉันเอาถือเป็นเกียรติ’ คำพูดของเขายังคงวนเวียนอยู่ในหัวฉัน และฉันก็กัดกรามแน่นด้วยความโกรธ ฉันเกลียดเขาเข้าไส้!

“โลกไม่ได้มอบความสำเร็จให้คุณ แต่มอบอุปสรรคให้ต่างหาก...” เสียงทรงอำนาจของเขายังคงก้องกังวานในห้องโถง และฉันมองเห็นทุกคนกำลังเคลิบเคลิ้มไปกับเรื่องไร้สาระของเขาด้วยสายตาเป็นประกายรูปหัวใจ

นี่ล้อกันเล่นหรือไงวะ

ขอไมค์ให้ฉันสักห้านาทีสิ แล้วฉันจะพูดสร้างแรงบันดาลใจได้ดีกว่าสุนทรพจน์ที่เขาอ่านมาจากข้างกล่องซีเรียลนั่นเสียอีก

ให้ตายสิ ฉันจะแสดงสดวิธีสังหารมังกรด้วยมือซ้ายกับมีดทำครัวให้ดูเลยด้วยซ้ำ

“ดังนั้น อย่าปฏิเสธที่จะลองใหม่อีกครั้ง และอีกครั้ง” ดาโกต้าพูดต่ออย่างมั่นใจ และฉันก็อดที่จะแค่นเสียงหัวเราะออกมาไม่ได้

ฟังดูเหมือนคติประจำใจของสตอล์กเกอร์เลยแฮะ พยายามต่อไป แม้ว่าพวกเขาจะปฏิเสธ ก็จงพยายามต่อไป

“จงไล่ตามความฝันของคุณ แม้ว่าความฝันนั้นจะหน้าตาเหมือนคนที่คุณแอบชอบก็ตาม”

เดี๋ยวนะ อะไรนะ

เสียงหัวเราะเบาๆ อย่างสับสนงุนงงดังขึ้นในหอประชุม และทุกคนก็ดูงงไม่ต่างจากฉัน

เหมือนเดจาวูเลย! เหมือนกับตอนที่ฉันถูกเขาโยนให้ไปตายเอาดาบหน้าอยู่เรื่อยเพราะนิสัยที่เปลี่ยนไปเปลี่ยนมาอย่างกะทันหัน ในขณะที่พยายามทำความเข้าใจไอ้คนสองบุคลิกนั่น

เห็นไหม... เห็นไหม... นี่แหละความรู้สึกของฉันเลย! ฉันแสยะยิ้มขณะมองใบหน้าที่งุนงงของพวกเขา

“เอาตามจริงกันดีกว่า...” ดาโกต้าพูดต่อ พลางเอนตัวเข้าหาความแปลกประหลาดอันดำมืดของตัวเอง

คุณจะประสบความสำเร็จแค่ไหนในโลกก็ได้ จะมีบ้านหลังใหญ่ รถสปอร์ต หรืออาจจะเรือยอชต์สักลำ แต่การมีของแพงๆ พวกนี้มันจะไปมีความหมายอะไร ในเมื่อคนที่คุณปรารถนาที่สุดดันบล็อกคุณไปแล้ว”

ฝูงชนระเบิดเสียงหัวเราะลั่น ขณะที่ฉันรู้สึกว่าหัวใจตัวเองแทบจะหยุดเต้น โอ๊ย ให้ตายเถอะ... นี่เขาพูดถึงฉันอยู่รึเปล่า

แต่แล้วสมองฉันก็เริ่มทำงาน และฉันก็แค่นเบ้ปากออกมา พยายามได้ดีนี่ ไอ้บ้า! แต่เรื่องราวน่าสงสารนั่นไม่ช่วยให้แกโดนปลดบล็อกหรอกนะ

“ผมหมายถึง มันจะไปมีประโยชน์อะไรที่ได้ขับเทสล่า โรดสเตอร์รุ่นลิมิเต็ดอิดิชั่น ถ้าเบาะข้างคนขับมันว่างเปล่า” เขาทำตัวสบายเกินเหตุบนนั้นแล้วก็พูดถึงปัญหาชีวิตคนรวยของตัวเองอย่างไม่ทุกข์ร้อน

แหม น่าสงสารจังเลยนะ! พ่อดาโกต้าคนจนกับเบาะข้างคนขับที่ว่างเปล่าของเทสล่า ให้ฉันเล่นไวโอลินที่เล็กที่สุดในโลกบรรเลงเพลงเศร้าให้เอาไหม!

“เพราะงั้นก็ใช่ ไล่ตามเป้าหมายของคุณไปเถอะ ไปคว้าห้องทำงานมุมตึกที่เห็นวิวสวยๆ นั่นมาให้ได้ แต่อย่าลืมไล่ตามผู้หญิงที่เป็นโลกทั้งใบของคุณด้วยล่ะ”

ฉันกลอกตาอีกแค่สามทีก็คงจะกรี๊ดใส่หน้าไอ้พ่อลำโพงคนนี้แล้วว่า ‘ไอ้บ้าสองขั้วโรคจิต!’

ในตอนที่ฉันคิดว่ามันจะแย่ไปกว่านี้ไม่ได้แล้ว ดาโกต้าก็ดึงกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาแล้วพูดอะไรสักอย่างเกี่ยวกับความล้มเหลว ความสำเร็จ การคิดบวก บลา บลา บลา...

แต่แล้วเขาก็หยุดแล้วมองไปที่ฝูงชน เหมือนกำลังโพสท่าให้กล้องจับภาพมุมที่ดีที่สุดของตัวเอง ก่อนจะพูดขึ้นว่า...

“คำว่า ‘ร้าย’ กับ ‘รัก’ ถึงจะอยู่คนละขั้ว แต่ก็ขึ้นต้นด้วยเสียงเดียวกัน และคำว่า ‘พยาบาท’ กับ ‘พิศวาส’ ก็เช่นกัน”

ไอ้...เด็ก...เวรนี่!

ไม่อยากจะเชื่อเลย หลังจากที่ด่าว่าฉันมาเป็นอาทิตย์แล้วก็ร้องเพลงแห่งการแก้แค้น ตอนนี้เขากลับมายืนอยู่ตรงนี้แล้วก็มาทอล์กโชว์เรื่องความรักและความโรแมนติก

เหอะน่า... ตัวอักษร ร. ของคำว่ารัก หรือ ร. ของคำว่าโรแมนติก เขายังไม่คู่ควรเลยสักนิด!

“คุณมีทางเลือกเสมอ เพราะงั้นจงเลือกด้านที่ดีกว่า” ในที่สุดเขาก็จบสุนทรพจน์ของตัวเอง และฉันสาบานได้เลยว่าคนทั้งห้องลุกขึ้นยืนพรึ่บราวกับว่าเขาคือเทพซุสที่ลงมาเดินบนโลกมนุษย์

เสียงปรบมือ เสียงผิวปาก เสียงโห่ร้องยินดีดังขึ้นระลอกแล้วระลอกเล่า

แต่ฉันยังคงนั่งอยู่ที่เดิม ตัวแข็งทื่อ กอดอก และปฏิเสธที่จะมีส่วนร่วมกับละครสัตว์ฉากนี้

ดาโกต้ากวาดตามองผู้คนอย่างมีความสุข ฟังเสียงปรบมือนับพันพร้อมกับฉีกยิ้มราคาล้านดอลลาร์ที่ทำให้ฉันอยากจะขว้างอะไรสักอย่างใส่หน้าเขา

เก้าอี้

ฉันอยากจะขว้างเก้าอี้บ้าๆ ตัวนี้ใส่หน้าไอ้ปีศาจฟันขาวเรืองแสงสามสิบสองซี่นี่!

ทันใดนั้น สายตาของเขาก็มองมาในทิศทางของฉัน และรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าราวกับว่าเขารู้ว่าเป็นฉัน ฉันหรี่ตามองเขากลับไปราวกับว่าเขาจะมองเห็นฉันได้

ฝันไปเถอะย่ะ ว่าฉันจะลุกขึ้นยืนปรบมือให้แก!

เสียงปรบมือเดียวที่เขาจะได้รับจากฉัน คือเสียงฝ่ามือที่จะฟาดลงไปบนหน้าหยิ่งๆ ของเขานั่นแหละ

“อ้อ ผมลืมพูดไปเรื่องหนึ่ง” ดาโกต้าโน้มตัวมาที่โพเดียมราวกับเพิ่งนึกถึงรายละเอียดสำคัญในสุนทรพจน์ที่หลงตัวเองของเขาได้

"บริษัท ไฮบาร์ส ซิสเต็ม ของเรากำลังจะจัดรอบสัมภาษณ์สำหรับนักศึกษาจบใหม่จากสาขาวิทยาการคอมพิวเตอร์ นักศึกษาที่สนใจสามารถติดต่อทีมงาน หรือติดต่อผมโดยตรงได้เลยครับ"

ฉันมองทุกคนรอบตัวที่อ้าปากค้างแล้วก็กระโดดโลดเต้นเหมือนเพิ่งได้รับของขวัญจากซีเคร็ตซานต้า

แต่ฉันรู้... ชื่อซานต้ากับซาตานมันก็แค่เสียงที่คล้ายกัน

เขาไม่ใช่ซานต้าหรอก เขาคือซาตานในคราบนักบุญต่างหาก!

และในตอนที่ฉันคิดว่าในที่สุดการแสดงของเขาก็จบลงเสียที ดาโกต้าก็เดินไปยืนอยู่ข้างท่านผู้อำนวยการบนเวที เตรียมที่จะเป็นคนมอบปริญญาบัตรด้วย

นี่มันต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ