บทที่ 23 ไม้กันหมา

ระหว่างที่ภาคินกำลังนั่งรออาหารอยู่นั้น หางตาคมของเขาก็เหลือบไปเห็นร่างระหงในชุดเดรสรัดรูปสีหวานที่เพิ่งก้าวขาเดินนวยนาดเข้ามาในร้าน

ชายหนุ่มชะงักกึก นัยน์ตาเต็มไปด้วยความหงุดหงิดรำคาญใจ เขารีบขยับกายกำยำโน้มตัวข้ามโต๊ะเข้าหาอินทุอรที่กำลังนั่งปั้นหน้าไม่ถูกอยู่ฝั่งตรงข้ามในทันที

“อร... คุณช่วยบัง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ