บทที่ 146 ยินดีช่วย

“ฉะ ฉันไม่ไหว อือ มันร้อน ฉันไม่อยากกลับบ้าน” ร่างเล็กยกเท้าขึ้นวางบนโซฟากอดเข่าไว้แน่นเมื่อกลางใจสาวมันสั่งระริกด้วยความกำหนัดที่ประทุขึ้นมาอย่างหนักหน่วงและเธอไม่อยากกลับบ้านพอๆกับที่ไม่อยากอยู่ที่นี่แต่เธอจะไปไหนล่ะ

“งั้นคุณจะไปไหน เอ้ะ เดี๋ยวก่อนตอนนี้คุณอายุเท่าไหร่”

“ยี่สิบหก”

“รอดตัวไป งั้นเด...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ