บทที่ 95 รางวัลหวาย

“ขอบคุณค่ะ จุ๊บ..” หญิงสาวเขย่งเท้าขึ้นจูบริมฝีปากหยักได้รูปเบาๆแล้วผละออกอย่างรวดเร็ว

“หนูเอิร์น” ชยางกูรมองคนตัวเล็กอย่างคาดโทษที่ทำตัวน่ารักเกินไปแล้ว

“ขาพี่เสือ”

“วันนี้พี่ไม่ไปทำงานดีมั้ยครับ” ร่างสูงย่างสามขุมเข้าไปหาร่างเพรียวที่กำลังเลือกเสื้อผ้าที่จะใส่เพราะเธอมีนัดกับเพื่อนๆไปวัดตัวตัดชุดแ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ