บทที่ 17 กลับบ้าน

บทที่17

กลับบ้าน

เวลาล่วงเลยไปจนถึงสี่โมงเย็นซึ่งอีกประมานครึ่งชั่วโมงก็จะเป็นเวลาเลิกงานของน้ำฝนเธอตั้งใจเคลียร์งานและช่วยราร์ฟจัดทำเอกสารต่างๆ จนเรียบร้อยทั้งหมด

ตึก ตึก ตึก เสียงรองเท้าส้นสูงของผู้มาใหม่ทำให้เลขาทั้งสองคนเงยหน้าขึ้นไปมองก่อนจะพบกับรอยยิ้มหวานจากมิรินที่คงขึ้นมารอออกไปพบลูกค้าพ...