บทที่ 110 อย่าลืม

อย่าลืม

ก่อนออกเดินทาง ภาคินอุ้มอุ้มใจขึ้นมากอดแน่นที่หน้าประตูบ้าน เด็กหญิงกอดคอเขาไม่ยอมปล่อย แก้มนุ่มแนบกับแก้มพ่ออย่างออดอ้อน

“คุณพ่ออย่าลืมกลับบ้านนะคะ”

“พ่อไม่ลืมครับ”

“อย่าลืมโทรหาอุ้มใจด้วยค่ะ”

“ไม่ลืมครับ”

“อย่าลืมกินข้าว”

ภาคินชะงัก ก่อนหัวเราะเบา ๆ“ประโยคนี้เหมือนคุณแม่มากครับ”...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ