บทที่ 111 ไม่อยากให้ใครหายไป

ไม่อยากให้ใครหายไป

หลังวางสาย อุ้มใจดูสบายใจขึ้น เธอหลับไปพร้อมรอยยิ้มจาง ๆ บนใบหน้า แต่ปาริฉัตรยังนั่งอยู่ข้างเตียงลูกนานมาก เธอมองใบหน้าเล็ก ๆ ของอุ้มใจ แล้วตระหนักว่า เด็กคนหนึ่งอาจเก็บความรู้สึกได้ลึกกว่าที่ผู้ใหญ่คิดมาก ในเช้าวันต่อมา อุ้มใจไปโรงเรียนพร้อมรูปครอบครัวใบเล็กในกระเป๋านักเรียน...