บทที่ 3 ตอนที่ 3 เมียที่ไม่มีตัวตน
ตอนที่ 3
เมียที่ไม่มีตัวตน
เสียงล้อกระเป๋าเดินทางลากผ่านพื้นหินอ่อนดังแผ่วเบาไปตามโถงทางเดินกว้างของคฤหาสน์วราธิป
พิณลดาหยุดยืนอยู่กลางบ้านหลังใหญ่ด้วยหัวใจหนักอึ้ง ดวงตาคู่หวานมองไปรอบตัวอย่างเงียบงัน
ทุกอย่างหรูหรา สมบูรณ์แบบ และสวยงามราวบ้านในฝันแต่กลับไม่มีความรู้สึกอบอุ่นเลยสักนิด
“คุณผู้หญิงเชิญทางนี้ค่ะ”แม่บ้านวัยกลางคนเอ่ยขึ้นอย่างสุภาพ ก่อนเดินนำเธอขึ้นไปยังชั้นสอง
พิณลดาพยักหน้าเบา ๆ แล้วเดินตามไป เงียบ ๆ
ตั้งแต่เช้า ธีร์ดนย์ก็ออกจากโรงแรมไปทำงานทันทีโดยไม่แม้แต่จะพูดกับเธอสักคำ หลังจากโยนเช็คใบนั้นใส่หน้าเธอเมื่อคืน...เขาก็เย็นชายิ่งกว่าเดิม หัวใจของหญิงสาวเจ็บหนึบทุกครั้งที่นึกถึงคำพูดเหล่านั้น
‘เมื่อคืนคุณทำหน้าที่ได้ดี’
สำหรับเขา...เธอคงเป็นได้แค่ผู้หญิงที่ใช้ร่างกายแลกเงินจริง ๆ
“ห้องนี้เป็นห้องของคุณผู้หญิงค่ะ”เสียงแม่บ้านดึงเธอออกจากภวังค์
พิณลดามองห้องนอนขนาดใหญ่ตรงหน้า ก่อนเม้มริมฝีปากเบา ๆ
“แล้ว...คุณธีร์ล่ะคะ”เธอถามเสียงแผ่วอย่างลังเล
แม่บ้านนิ่งไปนิดหนึ่ง ก่อนตอบอย่างระมัดระวัง“คุณธีร์นอนห้องเดิมของท่านค่ะ ห้องอยู่ฝั่งตรงข้าม”หญิงสาวยิ้มเจื่อนแม้แต่ห้องนอน...เขายังไม่อยากอยู่กับเธอ
“ค่ะ ขอบคุณนะคะ”เธอฝืนยิ้ม ก่อนเดินเข้าไปในห้องช้า ๆทันทีที่ประตูปิดลง ความเงียบก็เข้าปกคลุมอีกครั้ง
พิณลดามองกระเป๋าเสื้อผ้าของตัวเองที่วางอยู่มุมห้อง ก่อนค่อย ๆ ทรุดตัวลงนั่งปลายเตียงนี่คือบ้านของสามีเธอแต่กลับไม่มีที่ตรงไหนที่รู้สึกว่าเป็นที่ของเธอเลย
ช่วงสายของวันนั้น พิณลดาพยายามลงมาช่วยงานในครัว แม้จะมีแม่บ้านหลายคนคอยทำทุกอย่างอยู่แล้ว แต่เธอไม่อยากเป็นคนไร้ประโยชน์ในบ้านหลังนี้
“เดี๋ยวพิณช่วยนะคะ”เธอพูดอย่างอ่อนโยน พลางเอื้อมมือไปหยิบผักขึ้นมาล้างแม่ครัวสูงวัยรีบหันมามองทันที
“อย่าเลยค่ะคุณผู้หญิง เดี๋ยวคุณธีร์ไม่พอใจ”
พิณลดาชะงัก“เขา...ไม่ชอบเหรอคะ”
แม่ครัวถอนหายใจเบา ๆ ก่อนตอบอย่างเกรงใจ“คุณธีร์ไม่ชอบให้ใครวุ่นวายในบ้านค่ะ โดยเฉพาะคนที่ท่านไม่ได้อนุญาต”คำตอบนั้นเหมือนมีอะไรบางอย่างจุกลงกลางอกแม้แต่การช่วยงานบ้าน.เธอก็ยังไม่มีสิทธิ์
“งั้นพิณขอนั่งดูเฉย ๆ ก็ได้ค่ะ”หญิงสาวพูด ยิ้ม ๆ แม้หัวใจจะชาไปหมดแล้ว
แม่บ้านหลายคนแอบมองเธอด้วยสายตาสงสารเพราะทุกคนดูออก...เจ้าสาวคนนี้ไม่ได้ถูกรักเลยสักนิด
ตกเย็น ธีร์ดนย์กลับมาบ้านพร้อมสีหน้าเคร่งเครียด ร่างสูงในชุดสูทราคาแพงเดินเข้ามาในห้องอาหารโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้ามองใคร
พิณลดาที่นั่งรออยู่ก่อนแล้วรีบลุกขึ้นทันที
“กลับมาแล้วเหรอคะ”
เธอถามเสียงเบา พร้อมส่งยิ้มให้เขาอย่างระมัดระวังแต่ชายหนุ่มกลับเพียงปรายตามอง ก่อนนั่งลงเงียบ ๆ บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเย็นเฉียบจนแทบหายใจไม่ออก
พิณลดาพยายามตักซุปวางตรงหน้าเขา
“วันนี้พิณลองทำซุปเองค่ะ ไม่รู้ว่าจะถูกปากหรือเปล่า”หญิงสาวพูดอย่างตั้งใจ แววตาคาดหวังเพียงเล็กน้อย
ธีร์ดนย์เหลือบมองถ้วยซุป ก่อนวางช้อนลงเสียงดัง“ใครบอกให้คุณทำ”คำถามนั้นทำให้พิณลดาหน้าเสียทันที
“พิณแค่อยาก...”
“ผมไม่ชอบให้ใครมายุ่งกับชีวิต”น้ำเสียงเย็นเฉียบดังขึ้นโดยไม่เหลือความเกรงใจ“รวมถึงเรื่องอาหารด้วย”
มือบางค่อย ๆ กำช้อนแน่นหญิงสาวพยายามฝืนยิ้ม ทั้งที่ดวงตาเริ่มร้อนผ่าว“ขอโทษค่ะ” แต่ธีร์ดนย์กลับยังไม่หยุด“แล้วก็เลิกทำตัวเหมือนภรรยาที่แสนดีได้แล้ว”เขาพูดพลางเงยหน้ามองเธอตรง ๆ“มันไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกอะไร”
หัวใจของพิณลดาราวถูกบีบจนเจ็บแม้จะเตรียมใจไว้แล้ว...แต่พอได้ยินจริง ๆ มันก็ยังทรมาน
คุณหญิงรสสุคนธ์ที่เพิ่งเดินเข้ามาได้ยินทุกอย่างพอดี ใบหน้าสวยสง่าของหญิงวัยกลางคนเคร่งลงทันที“ธีร์”เธอเรียกลูกชายเสียงเรียบ แต่แฝงแรงกดดัน“พูดกับภรรยาตัวเองดี ๆ หน่อย”
ธีร์ดนย์ถอนหายใจอย่างหงุดหงิด ก่อนลุกขึ้นยืน“ถ้าแม่อยากได้ลูกสะใภ้แสนดี ก็เชิญตามสบายครับ” ชายหนุ่มพูดเสียงแข็ง ก่อนเดินออกจากห้องอาหารทันที ทิ้งความเงียบอึดอัดไว้เบื้องหลัง
พิณลดาก้มหน้าลงเงียบ ๆ เพื่อซ่อนน้ำตา
คุณหญิงรสสุคนธ์มองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถอนหายใจเบา ๆ“อย่าเก็บคำพูดของตาธีร์มาคิดมากเลยนะ”
น้ำเสียงของหญิงสูงวัยอ่อนลงเล็กน้อย“นิสัยเขาเป็นแบบนี้มาตั้งนานแล้ว”
พิณลดาฝืนยิ้มบาง ๆ“พิณไม่เป็นไรค่ะ”
โกหกอีกแล้ว...ทั้งที่ในใจเจ็บจนแทบร้องไห้
คืนนั้น พิณลดานอนไม่หลับอีกครั้ง เธอนั่งอยู่ริมหน้าต่าง มองแสงไฟด้านนอกเงียบ ๆ
ชีวิตหลังแต่งงานต่างจากที่เธอเคยฝันไว้เหลือเกิน เธอไม่ได้ต้องการให้ธีร์ดนย์รักทันที
แค่เขาไม่เกลียดเธอ...ก็พอแล้วแต่ดูเหมือนแม้แต่สิ่งเล็กน้อยแค่นั้น เธอก็ยังไม่มีสิทธิ์ได้มัน
แกร๊ก...เสียงเปิดประตูห้องทำให้หญิงสาวสะดุ้ง ก่อนรีบลุกขึ้นยืนเมื่อเห็นธีร์ดนย์เดินเข้ามา เขาไม่ได้มองเธอ แต่เดินตรงไปหยิบเอกสารบางอย่างจากโต๊ะ
พิณลดาชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตัดสินใจพูด
“คุณธีร์คะ” ชายหนุ่มหยุดมือเล็กน้อย แต่ไม่หันมา“มีอะไร”น้ำเสียงเรียบนิ่งจนจับอารมณ์ไม่ได้
พิณลดากำมือแน่น“เรื่องเมื่อเช้า...พิณขอโทษนะคะ” เธอพูดเบา ๆ“ต่อไปพิณจะไม่ยุ่งวุ่นวายอีก”
ธีร์ดนย์หัวเราะหึในลำคอ ก่อนหันมามองเธอ
“ดี”คำตอบสั้น ๆ นั้นทำให้หัวใจเธอจมลงอีกครั้ง
“แล้วก็จำเอาไว้”เขาพูดต่อ ดวงตาคมเย็นชาราวน้ำแข็ง“อย่าพยายามทำให้ผมสงสาร เพราะมันไม่ได้ผล”
พิณลดาเม้มริมฝีปากแน่นเธอไม่เคยคิดเรียกร้องความสงสารจากเขาเลยเธอแค่อยากให้เขาเปิดใจมองเธอบ้างเท่านั้นเองแต่ดูเหมือนเขาจะไม่เคยคิดเข้าใจเธอเลยสักครั้ง
“ค่ะ”หญิงสาวตอบเพียงเบา ๆ
ชายหนุ่มมองเธอนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนสายตาจะเลื่อนผ่านใบหน้าซีดเซียวและดวงตาแดงช้ำคู่นั้น
ไม่รู้ทำไม...เขาถึงรู้สึกหงุดหงิดทุกครั้งที่เห็นเธอทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ราวกับเขากำลังกลายเป็นคนเลวอย่างสมบูรณ์แบบ
ชายหนุ่มรีบละสายตา ก่อนเดินออกจากห้องไปอีกครั้ง
พิณลดายืนนิ่งอยู่กลางห้องเงียบ ๆไม่นาน น้ำตาก็ค่อย ๆ ไหลลงมาอีกครั้งเธอเริ่มเข้าใจแล้วว่า...
ในบ้านหลังนี้ เธอไม่มีตัวตนเลยจริง ๆ
เช้าวันต่อมา ข่าวบันเทิงหน้าหนึ่งถูกวางอยู่บนโต๊ะอาหาร ภาพของธีร์ดนย์กับหญิงสาวสวยสะดุดตาปรากฏชัดบนหน้าหนังสือพิมพ์‘มนธิรา ไฮโซสาวชื่อดัง กลับไทยแล้ว หลังเลิกราแฟนหนุ่มต่างชาติ’
หัวใจของพิณลดาสะดุดทันทีเธอเคยได้ยินชื่อผู้หญิงคนนี้มาก่อนรักเก่าของธีร์ดนย์คนที่เขาเคยรักมากที่สุด
ยังไม่ทันได้คิดอะไร เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้น
ธีร์ดนย์เดินเข้ามา ก่อนหยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นดู
และเป็นครั้งแรก...ที่พิณลดาเห็นสายตาเขาเปลี่ยนไป
มันไม่ใช่ความเย็นชาแต่เป็นความรู้สึกบางอย่างที่เธอไม่เคยได้รับจากเขาเลย คิดถึง เพียงแค่มองก็รู้ว่าเขายังไม่ลืมผู้หญิงคนนั้น หัวใจของหญิงสาวค่อย ๆ จมลึกลงอย่างช้า ๆ
ก่อนธีร์ดนย์จะหยิบกุญแจรถขึ้นมา แล้วเดินออกจากบ้านไปทันทีโดยไม่พูดอะไรกับเธอสักคำ
หญิงสาวนั่งนิ่งอยู่ตรงนั้นมองเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามที่ว่างเปล่า ก่อนน้ำตาหยดหนึ่งจะร่วงลงบนหลังมือเงียบ ๆและเธอก็เพิ่งรู้ตัวว่า...ต่อให้แต่งงานแล้วเธอก็ยังแพ้ผู้หญิงคนนั้นอยู่ดี
