บทที่ 49 อาจต้องเสียใจไปทั้งชีวิต

ตอนที่13

อาจต้องเสียใจไปทั้งชีวิต

เสียงฝนด้านนอกดังขึ้นราวกับโลกทั้งใบกำลังช่วยซ่อนความเงียบในรถ ปาริฉัตรรู้สึกเหมือนลมหายใจติดอยู่ในอก

“คุณภาคิน...”

“ผมไม่เคยเป็นแบบนี้กับใคร” เขาพูดต่อ น้ำเสียงต่ำแต่ชัด “ผมจำได้ว่าคุณชอบกาแฟหวานน้อย จำได้ว่าคุณไม่ชอบน้ำหอมกลิ่นแรง จำได้ว่าคุณไม่ชอบให้ใครช่วยจน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ