บทที่ 6 ตอนที่ 6 เด็กในท้อง
ตอนที่ 6
เด็กในท้อง
เช้าวันใหม่ของคฤหาสน์วราธิปเงียบงันราวบ้านไร้ผู้คน แม้ภายนอกจะโอ่อ่าหรูหรา แต่สำหรับพิณลดา ที่นี่กลับหนาวเย็นเสียยิ่งกว่าที่ใด
หญิงสาวยืนอยู่หน้ากระจกในห้องนอน ดวงหน้าซีดเซียวจนแม้เครื่องสำอางอ่อน ๆ ก็ปกปิดไม่มิด
เมื่อคืนเธอร้องไห้จนเกือบเช้าและสิ่งที่ทรมานที่สุด...
ไม่ใช่คำพูดของธีร์ดนย์แต่เป็นความจริงที่ว่า ถึงเขาจะทำร้ายเธอมากแค่ไหน หัวใจของเธอก็ยังรักเขาอยู่ดี
พิณลดาสูดลมหายใจลึก ก่อนพยายามแต่งตัวให้เรียบร้อย วันนี้เธอตั้งใจจะกลับไปเยี่ยมพ่อ หลังแต่งงาน เธอแทบไม่มีเวลาได้กลับบ้านเก่าเลย เพราะต้องพยายามปรับตัวอยู่ในคฤหาสน์หลังนี้เพียงลำพัง
หญิงสาวเพิ่งเดินลงมาชั้นล่างได้ไม่ถึงครึ่งทาง จู่ ๆ โลกทั้งใบก็หมุนวูบขึ้นมา
“อ๊ะ...!”
มือบางรีบคว้าราวบันไดแน่น สีหน้าซีดเผือดทันที คลื่นไส้อย่างรุนแรงแล่นขึ้นมาจนเธอแทบยืนไม่อยู่
“คุณผู้หญิง!”แม่บ้านที่เดินผ่านมารีบเข้าประคองทันที“เป็นอะไรคะ”
พิณลดาหลับตาสนิท พยายามสูดหายใจ
“ไม่เป็นไรค่ะ แค่...เวียนหัวนิดหน่อย”แต่พูดยังไม่ทันจบ เธอก็รีบยกมือปิดปาก ก่อนวิ่งเข้าห้องน้ำใกล้ ๆ ทันที เสียงอาเจียนดังขึ้นหลายครั้ง
แม่บ้านมองด้วยความตกใจ ก่อนรีบเดินตามเข้าไป พิณลดานั่งทรุดอยู่หน้าอ่างล้างหน้า ใบหน้าซีดขาวจนแทบไม่มีสีเลือด
“คุณผู้หญิงไปโรงพยาบาลเถอะค่ะ”
แม่บ้านพูดด้วยความเป็นห่วง
“ช่วงนี้คุณผู้หญิงทานอะไรได้น้อยด้วยนะคะ”
พิณลดาพยักหน้าเบา ๆ
เธอเองก็รู้สึกแปลก ๆ มาหลายวันแล้ว เหนื่อยง่าย คลื่นไส้ เวียนหัว แต่เพราะความเครียดและร้องไห้ทุกคืน เธอจึงคิดว่าอาจเป็นเพราะพักผ่อนไม่พอ
หญิงสาวเม้มริมฝีปาก ก่อนตัดสินใจเบา ๆ
“งั้นเดี๋ยวพิณไปตรวจหน่อยก็ได้ค่ะ”
โรงพยาบาลเอกชนหรูใจกลางเมืองเต็มไปด้วยผู้คนมากมาย พิณลดานั่งเงียบ ๆ อยู่หน้าห้องตรวจ สูดลมหายใจลึกอย่างพยายามควบคุมหัวใจตัวเอง
ไม่รู้ทำไม...เธอถึงรู้สึกตื่นเต้นแปลก ๆจนกระทั่งพยาบาลเรียกชื่อ“คุณพิณลดา เชิญค่ะ”
หญิงสาวรีบลุกขึ้น ก่อนเดินเข้าไปด้านในช้า ๆ
เวลาผ่านไปเกือบชั่วโมง สุดท้าย คุณหมอก็เงยหน้าขึ้นมายิ้ม
“ยินดีด้วยนะครับ”
พิณลดาชะงัก“คะ...?”
คุณหมอยิ้มอีกครั้ง ก่อนเลื่อนผลตรวจมาตรงหน้า“คุณตั้งครรภ์ได้ประมาณห้าสัปดาห์แล้วครับ”
วินาทีนั้น...โลกทั้งใบของเธอหยุดนิ่งไปทันที
หัวใจเต้นแรงจนเหมือนจะทะลุออกมานอกอก
“จริง...เหรอคะ”เสียงของเธอสั่นอย่างไม่รู้ตัว
คุณหมอพยักหน้า
“ครับ สุขภาพโดยรวมแข็งแรงดี เพียงแต่คุณแม่พักผ่อนน้อยและเครียดเกินไป”
พิณลดาก้มมองผลตรวจในมือ น้ำตาค่อย ๆ เอ่อขึ้นช้า ๆ ลูก...เธอกำลังมีลูก...ลูกของธีร์ดนย์
ความรู้สึกมากมายถาโถมเข้ามาพร้อมกัน ทั้งตกใจ ดีใจ และหวาดกลัวแต่ลึกที่สุดในหัวใจ...เธอกลับมีความสุขจนร้องไห้ออกมา อย่างน้อยบนโลกนี้ ก็มีคนคนหนึ่งที่เชื่อมโยงเธอกับเขาเอาไว้จริง ๆ
“คุณแม่ร้องไห้ทำไมครับ”
คุณหมอถามอย่างอ่อนโยน พิณลดารีบปาดน้ำตา ก่อนฝืนยิ้ม
“พิณ...ดีใจค่ะ”เธอพูดเสียงสั่น ดีใจจนอยากกอดลูกเอาไว้ทั้งชีวิต
ขากลับจากโรงพยาบาล หญิงสาวนั่งกอดซองผลตรวจแน่นอยู่บนรถ ริมฝีปากบางเผลอยิ้มออกมาเป็นครั้งแรกในรอบหลายวัน เธอลูบท้องตัวเองเบา ๆ อย่างทะนุถนอม
“ต่อไปแม่จะไม่อยู่คนเดียวแล้วใช่ไหม”
เสียงหวานเอ่ยแผ่วเบา น้ำตาคลอขึ้นมาอีกครั้ง แต่คราวนี้เป็นน้ำตาแห่งความสุขแม้ชีวิตแต่งงานจะเจ็บปวดแค่ไหนแต่เด็กคนนี้...อาจเป็นสิ่งสวยงามที่สุดที่เกิดขึ้นกับเธอและในวินาทีนั้นเอง พิณลดาก็ตัดสินใจ เธอจะบอกธีร์ดนย์ อย่างน้อย...เขาควรได้รับรู้ว่าเขากำลังจะเป็นพ่อ
ค่ำวันนั้น พิณลดาตั้งใจทำอาหารเย็นด้วยตัวเองอีกครั้งแม้คำพูดของธีร์ดนย์เมื่อคืนจะยังเจ็บอยู่ แต่วันนี้หัวใจเธอกลับเต็มไปด้วยความหวังบางอย่าง
บางที...ลูกอาจทำให้เขาเปิดใจบ้าง หญิงสาวยิ้มบาง ๆ ขณะต้มซุปอ่อน ๆ สำหรับคนทำงานหนัก
แม่บ้านหลายคนแอบมองเธอด้วยความสงสาร
เพราะทุกคนเห็นชัด ว่าเธอกำลังพยายามอยู่ฝ่ายเดียว
เกือบสองทุ่ม เสียงรถสปอร์ตคันหรูจึงแล่นเข้ามาในคฤหาสน์ หัวใจของพิณลดาเต้นแรงทันที เธอรีบลุกขึ้นจากโต๊ะอาหาร ก่อนมองไปยังประตูด้วยแววตาคาดหวัง ไม่นาน ร่างสูงของธีร์ดนย์ก็เดินเข้ามา
แต่สิ่งที่ทำให้รอยยิ้มของเธอค่อย ๆ จางหาย...คือผู้หญิงที่เดินเคียงข้างเขา มนธิราหญิงสาวในชุดเดรสสีดำเข้ารูปยิ้มหวาน ก่อนเอ่ยขึ้นทันที
“สวัสดีค่ะ”
พิณลดาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนรีบยิ้มตอบตามมารยาท“สวัสดีค่ะ”หัวใจของเธอเริ่มเย็นวาบอย่าง ช้า ๆ
ธีร์ดนย์เดินผ่านเธอไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ก่อนถอดสูทส่งให้แม่บ้าน“จัดอาหารเพิ่มด้วย”เขาพูดเรียบ ๆ
พิณลดากำมือแน่นเล็กน้อยนี่เป็นครั้งแรกที่เขาพาผู้หญิงอื่นกลับบ้านและผู้หญิงคนนั้นคือรักเก่าที่เขาไม่มีวันลืม
“บังเอิญมนยังไม่ได้กินอะไรค่ะ”มนธิราพูดพลางยิ้มให้ธีร์ดนย์
“ธีร์เลยใจดีพามาส่ง”คำพูดธรรมดา...แต่กลับเหมือนประกาศสถานะกลาย ๆ
พิณลดาพยายามฝืนยิ้ม ทั้งที่ในอกปวดหนึบไปหมด“เชิญนั่งก่อนนะคะ เดี๋ยวพิณยกอาหารมาให้”
หญิงสาวพูดเบา ๆ ก่อนรีบหันหลังเดินเข้าครัว
ทันทีที่พ้นสายตาทั้งสองคน น้ำตาก็เอ่อขึ้นทันที เธอรีบสูดลมหายใจลึก พยายามบอกตัวเองว่าอย่าร้อง
เพราะตอนนี้เธอไม่ได้อยู่คนเดียวแล้ว เธอต้องดูแลลูก
บนโต๊ะอาหาร บรรยากาศเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะเบา ๆ ของมนธิรา ส่วนพิณลดา...เหมือนเป็นเพียงคนแปลกหน้าที่นั่งร่วมโต๊ะ
“จำร้านนั้นได้ไหม”
มนธิราหัวเราะเบา ๆ พลางมองธีร์ดนย์
“เมื่อก่อนเราไปกันทุกอาทิตย์เลยนะ”
ชายหนุ่มยกมุมปากเล็กน้อย“จำได้”
พิณลดาก้มหน้าลงเงียบ ๆ มือบางกำช้อนแน่น
เธอไม่เคยเห็นเขายิ้มแบบนี้ให้ตัวเองเลย ไม่เคยเลยสักครั้ง
“จริงสิ” มนธิราหันมามองเธอ“คุณพิณคงยังไม่รู้ใช่ไหมคะ ว่าธีร์ชอบอะไร”
หญิงสาวชะงัก“เอ่อ...”
“ธีร์น่ะเลือกกินมากค่ะ”มนธิรายิ้มบาง ๆ“ถ้าอาหารไม่ถูกปาก เขาจะไม่แตะเลย”ประโยคนั้นเหมือนตั้งใจแทงใจชัดเจน
พิณลดารู้ทันทีว่าอีกฝ่ายกำลังสื่ออะไรหญิงสาวก้มหน้าลงเล็กน้อย ก่อนพยายามยิ้ม“ขอบคุณที่บอกนะคะ”
ธีร์ดนย์มองเธอนิ่ง ๆ แต่ไม่ได้พูดอะไรและความเงียบนั้น...ยิ่งทำให้เธอเจ็บกว่าเดิม
ทันใดนั้น กลิ่นอาหารบางอย่างกลับทำให้พิณลดารู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมาอย่างรุนแรงหญิงสาวรีบยกมือปิดปากทันที
“คุณพิณเป็นอะไรหรือเปล่าคะ”
มนธิราถามเสียงหวานแต่ยังไม่ทันตอบ พิณลดาก็รีบลุกขึ้น ก่อนวิ่งเข้าห้องน้ำทันที อาเจียน...
เธออาเจียนจนแทบไม่มีแรง น้ำตาคลอขึ้นมาเพราะความทรมาน ทั้งร่างสั่นไปหมดผ่านไปพักใหญ่ เสียงฝีเท้าจึงดังเข้ามาใกล้
พิณลดาคิดว่าอาจเป็นแม่บ้านแต่เมื่อเงยหน้าขึ้น...กลับเป็นธีร์ดนย์
ชายหนุ่มยืนพิงประตูห้องน้ำ มองเธอนิ่ง ๆ“เป็นอะไร”น้ำเสียงเรียบเฉยจนเดาไม่ออกว่าห่วงหรือรำคาญ
พิณลดาก้มหน้าลง ก่อนสูดหายใจลึกหัวใจเต้นแรงจนแทบบ้านี่อาจเป็นจังหวะที่ดีที่สุด“คุณธีร์คะ...”
เธอเรียกเสียงสั่น“พิณมีเรื่องจะบอก”
ธีร์ดนย์ขมวดคิ้วเล็กน้อย“เรื่องอะไร”
หญิงสาวกำชายเสื้อตัวเองแน่น ก่อนเงยหน้าขึ้นมองเขาทั้งน้ำตา“พิณ...ท้องค่ะ”สิ้นประโยค ทุกอย่างก็ตกอยู่ในความเงียบ
ธีร์ดนย์นิ่งไปทันทีดวงตาคมมองเธอเขม็งอย่างไม่อยากเชื่อ“ว่าไงนะ”เสียงของเขาต่ำลงอย่างน่ากลัว
พิณลดาพยายามยิ้มทั้งที่มือเย็นเฉียบ“เรา...กำลังจะมีลูกค่ะ”เธอพูดเสียงเบาหัวใจเต็มไปด้วยความหวังเล็ก ๆหวังว่าอย่างน้อย เขาอาจจะดีใจบ้าง
แต่สิ่งที่ได้รับกลับทำให้โลกทั้งใบพังลงทันที
ธีร์ดนย์หัวเราะหึในลำคอ ก่อนจ้องเธอด้วยสายตาเย็นชา“แน่ใจเหรอว่าเป็นลูกผม”วินาทีนั้น...
เหมือนมีบางอย่างระเบิดอยู่กลางอก
พิณลดาหน้าซีดทันที“คุณธีร์...”เสียงเธอสั่นจนแทบขาด
ชายหนุ่มยังคงจ้องเธอด้วยสายตาเย็นเยียบ“หรือว่าคุณคิดจะใช้เด็กจับผม”
น้ำตาของหญิงสาวไหลลงมาทันทีเธอสั่นไปทั้งตัวราวถูกตบหน้าแรง ๆ“พิณไม่เคยคิดแบบนั้นนะคะ”เธอรีบพูดทั้งร้องไห้“เด็กคนนี้เป็นลูกคุณจริง ๆ”
“ใครจะไปรู้”คำตอบนั้นเหมือนมีดกรีดหัวใจจนแหลกละเอียด
พิณลดายืนร้องไห้อยู่ตรงนั้นอย่างหมดแรงส่วนธีร์ดนย์กลับหันหลังเดินออกไปทันทีโดยไม่แม้แต่จะมองน้ำตาของเธออีกครั้งและในวินาทีนั้นเอง... หญิงสาวก็ได้รู้ว่าแม้แต่ลูกในท้องก็ยังไม่อาจทำให้ผู้ชายคนนั้นรักเธอได้เลย
