บทที่ 79 ระหวังหัวใจ

ระหวังหัวใจ

ปาริฉัตรซบหน้ากับอกเขา น้ำตาไหลออกมาอย่างที่เก็บไว้ไม่ไหวอีกต่อไป ครั้งนี้ไม่ใช่น้ำตาของการแตกสลาย ไม่ใช่น้ำตาของการบอกลาแต่เป็นน้ำตาของคนที่แบกความเจ็บมานาน และในที่สุดก็ยอมวางมันลงทีละน้อยในอ้อมแขนของคนที่เธอยังรัก

ภาคินกอดเธอไว้ ดวงตาแดงก่ำ“ผมคิดถึงคุณมาก”

“ฉัตรก็คิดถึงคุณค่ะ”ค...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ