บทที่ 93 แววตาลึกซึ้ง

แววตาลึกซึ้ง

หลังจากพูดคุยกันอีกพักใหญ่ ภาคินพาปาริฉัตรเดินออกมายังสวนด้านนอกบ้านใหญ่ แสงเย็นกำลังแตะปลายไม้ ดอกแก้วส่งกลิ่นหอมอ่อน ๆ ลมพัดผ่านใบไม้จนเกิดเสียงซู่ซ่าเบา ๆ ปาริฉัตรเดินเงียบ ๆ อยู่ข้างเขา

ภาคินจับมือเธอไว้“คุณโอเคไหม”

เธอพยักหน้า“โอเคค่ะ”

“แม่ไม่ได้พูดทุกอย่างที่ควรพูด”

“แต่ท...