บทที่ 1 ตอนที่ 1 ผู้หญิงคนเดียวที่ไม่หลงเสน่ห์คุณหมอ
ตอนที่ 1
ผู้หญิงคนเดียวที่ไม่หลงเสน่ห์คุณหมอ
เสียงร้องไห้ของเด็กชายวัยเจ็ดขวบดังลั่นจนทะลุออกมาถึงโถงทางเดินหน้าศูนย์ทันตกรรม แม้ประตูกระจกบานหนาจะปิดสนิทอยู่ก็ตาม เจ้าหน้าที่สองสามคนที่เดินผ่านต่างหันมองด้วยความสงสัย ขณะที่ภายในห้องตรวจ ทุกคนกำลังพยายามอย่างเต็มที่ที่จะควบคุมสถานการณ์ซึ่งดูเหมือนจะยุ่งยากขึ้นทุกนาที
“ไม่เอา! หนูไม่ทำ! หนูจะกลับบ้าน! แม่...หนูจะกลับบ้าน!”
เด็กชายตัวเล็กดิ้นรนจนเสื้อสำหรับผู้ป่วยที่สวมอยู่ยับย่นไปหมด มือทั้งสองข้างกำแน่นอยู่กับเสื้อของมารดา ร่างเล็กสั่นเทาจากความหวาดกลัว ดวงตาบวมแดงเพราะร้องไห้มาร่วมสิบนาทีแล้วผู้เป็นแม่เองก็มีสีหน้าอ่อนใจไม่ต่างกัน
“ต้นกล้า ฟังแม่นะลูก คุณหมอยังไม่ได้ทำอะไรเลย คุณหมอแค่จะดูฟันก่อน หนูเจ็บมาหลายวันแล้ว ถ้าไม่รักษามันจะยิ่งเจ็บนะลูก”
“ไม่! หมอจะถอนฟันหนู!”
“ยังไม่มีใครบอกว่าจะถอนเลยครับ”เสียงทุ้มนุ่มดังขึ้นอย่างใจเย็นจากอีกด้านหนึ่งของห้อง
ทันตแพทย์หนุ่มในชุดกาวน์สีขาวยืนพิงเคาน์เตอร์อยู่ไม่ไกล เขามองเด็กชายด้วยสายตาที่ไม่ได้มีความหงุดหงิดแม้แต่น้อย ทั้งที่เวลานัดหมายของผู้ป่วยคนถัดไปกำลังใกล้เข้ามา และตารางงานช่วงเช้าของเขาแน่นจนแทบไม่มีช่องว่าง
คณินเป็นผู้ชายประเภทที่ต่อให้ยืนเฉย ๆ ก็เรียกสายตาจากคนรอบข้างได้ง่ายเกินไป รูปร่างสูงโปร่ง สมส่วน ใบหน้าคมสะอาด ดวงตาสีน้ำตาลเข้มที่มักมีแววขบขันซ่อนอยู่เสมอ ประกอบกับรอยยิ้มซึ่งเจ้าตัวรู้ดีว่ามีอานุภาพแค่ไหน ทำให้คำว่า “คุณหมอหล่อ” กลายเป็นฉายาที่ได้ยินกันจนชินในหมู่พยาบาลและเจ้าหน้าที่สาว ๆ ของโรงพยาบาลแต่เวลานี้ไม่มีใครสนใจความหล่อของเขาเท่าไรนักเพราะผู้ป่วยตัวน้อยกำลังจะกระโดดลงจากเก้าอี้ตรวจเป็นรอบที่สาม
“ต้นกล้าครับ” คณินขยับเข้าไปใกล้อีกนิด แต่จงใจรักษาระยะไม่ให้เด็กยิ่งรู้สึกถูกคุกคาม “หมอสัญญาว่าตอนนี้หมอจะยังไม่ทำอะไรทั้งนั้น เราคุยกันก่อนก็ได้ หนูไม่ชอบอะไรที่สุด เข็มหรือเสียงเครื่องมือ”
เด็กชายส่ายหน้าแรง ๆ“ไม่ชอบหมดเลย!”คำตอบตรงเกินคาดทำให้เจ้าหน้าที่บางคนเกือบหลุดหัวเราะ แต่ไม่มีใครกล้า เพราะเด็กกำลังกลัวจริง
คณินยกมือขึ้นเล็กน้อยอย่างยอมแพ้“โอเคครับ งั้นหมอมีปัญหาแล้ว เพราะดูเหมือนของที่หมอมีอยู่ในห้องนี้ หนูจะไม่ชอบสักอย่าง”
“หนูจะกลับบ้าน!”
“หมอก็อยากกลับเหมือนกันครับ แต่ถ้าหนูกลับทั้งที่ยังเจ็บ คืนนี้หนูน่าจะนอนไม่หลับ ส่วนหมอก็น่าจะโดนคุณแม่หนูโกรธว่าปล่อยคนไข้กลับบ้านทั้งที่ยังไม่ได้ช่วยอะไรเลย แบบนั้นหมอก็ลำบากเหมือนกันนะ”
“หมอคณิน”
พยาบาลอาวุโสที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ เรียกชื่อเขา เบา ๆ คล้ายจะเตือนว่าการหยอกเด็กในสถานการณ์นี้อาจไม่ช่วยอะไรนัก
คณินเหลือบไปมองนาฬิกาบนผนังแล้วถอนหายใจเงียบ ๆ
เด็กชายต้นกล้าถูกส่งมาที่ศูนย์ทันตกรรมเพราะมีการอักเสบบริเวณเหงือกจากฟันที่มีปัญหา และจำเป็นต้องได้รับการตรวจอย่างละเอียดเพื่อวางแผนรักษา เรื่องไม่ได้ซับซ้อนเกินไปหากมองในเชิงการแพทย์ แต่ปัญหากลับอยู่ที่ตัวเด็กซึ่งเคยมีประสบการณ์ไม่ดีจากคลินิกทันตกรรมแห่งหนึ่งเมื่อหลายปีก่อน หลังจากนั้นเพียงเห็นเก้าอี้ทำฟันก็ร้องไห้รุนแรงทุกครั้ง พยาบาลประจำศูนย์พยายามช่วยกันปลอบมาพักใหญ่แล้วไม่ได้ผลคณินซึ่งปกติเข้ากับเด็กได้ดีเองก็เริ่มจนมุมเขาไม่ชอบใช้กำลังบังคับเด็กถ้าไม่จำเป็น และยิ่งไม่ต้องการให้ความทรงจำเรื่องการรักษาครั้งนี้กลายเป็นบาดแผลเพิ่มขึ้นอีก
