บทที่ 6 ตอนที่6 ปัญหาของคนที่ชอบพูดเล่น
ตอนที่6
ปัญหาของคนที่ชอบพูดเล่น
พิมพ์หันไป คณินยืนอยู่ตรงทางเข้าหอผู้ป่วย
วันนี้เขาสวมเสื้อกาวน์เรียบร้อย มีแฟ้มคนไข้อยู่ในมือ และรอยยิ้มบนใบหน้าดูอารมณ์ดีเกินเหตุ
“คุณหมอมาทำอะไรคะ”
“มา consult คนไข้ครับ”
“จริง?”
คณินเอามือทาบอก“คุณเริ่มไม่เชื่ออาชีพผมแล้วเหรอ”
“เมื่อวานก็ consult วันนี้ก็ consult”
“โรงพยาบาลมีคนไข้ทุกวันนะครับพิมพ์”
เธอเถียงไม่ออก คณินเดินเข้ามาใกล้เคาน์เตอร์เล็กน้อย แล้วมองแก้วในมือเธอ
“รสนี้โอเคไหม”
“พิมพ์ยังไม่ได้กิน”
“งั้นลองสิ”
“คุณหมอซื้อมาให้ทำไมคะ”
คณินนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบโดยไม่อ้อม
“จีบครับ”
พิมพ์หลับตาหนึ่งวินาทีเหมือนกำลังอดทน
“คุณหมอ”
“เมื่อวานคุณบอกว่าพูดตรง ๆ จะได้ไม่เสียเวลา ผมก็เลยพูดตรง”
“พิมพ์ก็บอกตรง ๆ แล้วว่าไม่ได้คิดอะไร”
“ผมรู้ครับ”
“แล้ว?”
“คุณไม่ได้คิด ก็ไม่ได้แปลว่าผมห้ามคิดนี่”
“คุณหมอจีบผู้หญิงแบบนี้ทุกคนหรือเปล่าคะ”
คณินยิ้ม“ไม่ทุกคน”
“กี่คน”
“คำถามนี้อันตรายนะครับ”
“แปลว่าเยอะ”
เขาหัวเราะ“ถ้าผมตอบว่าเมื่อก่อนเยอะ แต่ตอนนี้สนใจคุณ คุณจะเชื่อไหม”
“ไม่ค่ะ”
“เร็วมาก”
“คุณหมอถาม พิมพ์ตอบ”
คณินพยักหน้าเหมือนยอมรับความพ่ายแพ้ เล็ก ๆ นั้นโดยดี
“โอเค งั้นผมคงต้องทำให้เชื่อเอง”
พิมพ์วางแก้วลง“ถ้าจะพูดให้ชัดกว่านี้นะคะ คุณหมอไม่ต้องเสียเวลาเลย พิมพ์ไม่ได้มองหาความสัมพันธ์ แล้วต่อให้มองหา คนแบบคุณหมอก็ไม่น่าจะอยู่ในรายการ”
คณินเลิกคิ้ว“แรงมาก”
“พิมพ์ไม่ได้ตั้งใจดูถูก”
“ไม่เป็นไร ผมรับไหว”
เขายังยิ้ม แต่คราวนี้ดวงตากลับจริงจังกว่าเดิม
“ขอถามคำเดียว คุณไม่ชอบผมเพราะรู้สึกว่าผมไม่จริงจังใช่ไหม”
“ส่วนหนึ่งค่ะ”
“ถ้าวันหนึ่งผมพิสูจน์ว่าจริงจังล่ะ”
พิมพ์มองเขานิ่ง“คุณหมอรู้ไหมคะว่าปัญหาของคนที่ชอบพูดเล่นคืออะไร”
“อะไรครับ”
“พอวันไหนพูดจริง คนอื่นจะไม่รู้ว่าอันไหนจริง”
รอยยิ้มบนใบหน้าคณินค่อย ๆ จางลงเล็กน้อย
คำตอบนั้นหนักกว่าการปฏิเสธทั่วไป เพราะมันไม่ได้ตัดสินเขาจากข่าวลือแต่ตัดสินจากพฤติกรรมที่เขาเองก็รู้ว่ามีจริง
พิมพ์พูดต่อ“พิมพ์ไม่ได้บอกว่าคุณหมอไม่ดีนะคะ คุณหมออาจเป็นคนดีมากก็ได้ แต่พิมพ์ไม่อยากเอาหัวใจไปทดลองกับคนที่ตัวเองไม่แน่ใจว่ากำลังจริงจังหรือกำลังสนุก”
เธอยิ้มบาง ๆ เป็นครั้งแรกที่ตั้งใจยิ้มให้เขา
“แค่นั้นเองค่ะ”จากนั้นจึงเดินไปทำงาน
คณินยืนนิ่งอยู่ตรงเดิม แทนที่จะรู้สึกเสียหน้า กลับรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างถูกจุดขึ้นในอก
เขาเคยได้ยินผู้หญิงพูดว่ากลัวเขาไม่จริงจังแต่ส่วนมากตามมาด้วยคำถามว่า “แล้วกับฉันจริงจังไหม”
พิมพ์ไม่ถาม เธอไม่ได้รอคำยืนยันไม่ได้เปิดช่องให้เขาใช้คำหวานแก้ตัวเธอเพียงตัดสินใจด้วยตัวเองว่าไม่เสี่ยงนั่นทำให้ทุกอย่างยากขึ้นและน่าสนใจขึ้นอย่างน่าประหลาด
ภาคย์เดินมาจากปลายทางเดินพอดี เห็นเพื่อนยืนมองตามพยาบาลสาวจึงเดินเข้ามาตบไหล่
“ไง”
คณินไม่ตอบ“โดนปฏิเสธอีกแล้ว?”
“อือ”
“ถอนตัวทันนะ”
คณินหันมามอง“ทำไมต้องถอน”
“ก็เห็นหน้ามึงตอนนี้”
“หน้าผมเป็นยังไง”
“เหมือนคนเพิ่งโดนผู้หญิงสอนมารยาท”
คณินหัวเราะ“ก็ประมาณนั้น”
ภาคย์ยกคิ้ว“ยังเอาเดือนหนึ่งอยู่?”
คณินมองไปทางที่พิมพ์เดินหายไปนึกถึงคำพูดของเธออีกครั้งพอวันไหนพูดจริง คนอื่นจะไม่รู้ว่าอันไหนจริง
ชายหนุ่มเม้มริมฝีปากเล็กน้อยหากเป็นเรื่องอื่น เขาอาจเลิกสนุกแล้วหันไปทำอย่างอื่นแต่ครั้งนี้ไม่รู้ทำไม เขากลับอยากรู้ขึ้นมาจริง ๆ ว่า ถ้าวันหนึ่งพิมพ์ชนกยอมเชื่อคำพูดของเขาสักประโยค จะเป็นอย่างไร
“เดือนเดียว”เขาตอบ
ภาคย์หัวเราะ“มั่นใจ?”
คณินยิ้มกลับ“มาก”
เขาไม่รู้เลยว่า ณ เวลานั้น ความมั่นใจทั้งหมดมาจากความคิดเพียงอย่างเดียวเขาเคยทำให้ผู้หญิงชอบมาแล้วมากมาย
พิมพ์ชนกก็คงไม่ต่างกันเพียงแค่ยากกว่า
และผู้ชายที่เคยได้อะไรง่ายเกินไปมาทั้งชีวิต มักมองสิ่งที่ยากเป็นเรื่องท้าทายโดยไม่เคยคิดเลยว่า บางครั้งสิ่งที่ถูกวางลงบนโต๊ะเดิมพันอาจไม่ใช่ศักดิ์ศรีของเขา
แต่อาจเป็นหัวใจของคนอีกคน
ช่วงสายวันนั้น คณินกลับลงไปศูนย์ทันตกรรม และเพิ่งเปิดแฟ้มคนไข้ได้ไม่กี่หน้า โทรศัพท์ภายในก็ดังเสียงพยาบาลแจ้งว่าเด็กชายต้นกล้าจะกลับมาตรวจตามนัดในสัปดาห์หน้า และแม่เด็กขอถามว่าพยาบาลคนเมื่อวานจะอยู่หรือไม่ เพราะเด็กยืนยันว่าถ้า “พี่คนสวย” ไม่อยู่จะไม่ยอมมา
คณินหัวเราะ“ครับ เดี๋ยวผมจัดการ”หลังวางสาย เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาไม่รู้เบอร์ส่วนตัวพิมพ์จึงส่งข้อความผ่านระบบภายในโรงพยาบาล
คนไข้ต้นกล้าร้องขอคุณครับ ไม่ใช่ผมไม่ถึงห้านาที ข้อความตอบกลับมาถ้าหัวหน้าอนุญาต พิมพ์ไปช่วยได้ค่ะ
คณินพิมพ์ต่อดีครับ เด็กน่าจะดีใจเขาชะงัก แล้วเพิ่มอีกบรรทัดผมก็ดีใจครั้งนี้เงียบไปนาน
เกือบสิบนาทีจึงมีข้อความตอบคุณหมอตรวจคนไข้ต่อเถอะค่ะ
คณินหลุดหัวเราะดังลั่นห้องพยาบาลที่กำลังจัดเครื่องมือหันมามอง
“มีอะไรหรือคะคุณหมอ”
“ไม่มีครับ”
เขาวางโทรศัพท์ลง แต่รอยยิ้มยังติดอยู่บนใบหน้าไม่กี่นาทีต่อมา พยาบาลอีกคนเดินเข้ามาพร้อมแก้วกาแฟ
“คุณหมอคะ กาแฟค่ะ”
คณินรับมาแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเป็นกันเองตามปกติ
“ขอบคุณครับ วันนี้น่ารักมาก รู้ด้วยว่าผมกำลังง่วง”พยาบาลสาวยิ้มเขิน
“คุณหมอพูดแบบนี้เดี๋ยวก็มีคนเข้าใจผิดอีกหรอกค่ะ”
“งั้นผมถอนคำว่าน่ารัก เหลือแค่ขอบคุณครับ”
อีกฝ่ายหัวเราะแล้วเดินออกไป
คณินยกกาแฟขึ้นจิบแต่คำพูดของพิมพ์กลับดังขึ้นในหัวอย่างไม่มีเหตุผลพอวันไหนพูดจริง คนอื่นจะไม่รู้ว่าอันไหนจริงเขามองประตูที่พยาบาลคนเมื่อครู่เดินออกไปเป็นครั้งแรกที่เขาเริ่มคิดว่า นิสัยพูดเล่นซึ่งตนไม่เคยเห็นว่าเป็นปัญหา อาจทำให้ใครบางคนมองเขาเป็นคนไม่น่าเชื่อถือจริง ๆ
คณินหัวเราะกับตัวเองเบา ๆ“เอาใหญ่แล้วนะ”แค่ผู้หญิงคนเดียวไม่ชอบนิสัยนี้ทำไมเขาต้องคิดตามด้วย กระนั้นตลอดวันนั้น เขากลับระวังคำพูดกับเจ้าหน้าที่หญิงมากขึ้นโดยไม่รู้ตัว
เย็นวันเดียวกัน หลังเลิกเวร พิมพ์เดินออกจากหอผู้ป่วยพร้อมเอกสารจำนวนหนึ่ง
ก่อนถึงลิฟต์ เธอเห็นคณินยืนคุยกับแพทย์อาวุโสอยู่หญิงสาวตั้งใจจะเดินผ่านโดยไม่รบกวน
แต่คณินเห็นก่อนเขาพยักหน้าเป็นเชิงทักพิมพ์พยักหน้ากลับเพียงเท่านั้น
ทว่าหลังเข้าลิฟต์ไปแล้ว เธอกลับเผลอมองเงาตัวเองในผนังสเตนเลสและคิดถึงเรื่องเมื่อเช้าเขาพูดชัดว่ากำลังจีบเร็วเกินไปตรงเกินไปและดูเป็นคณินเกินไปเธอไม่ควรสนใจผู้ชายอย่างเขาอาจรู้สึกสนุกกับผู้หญิงที่ไม่ตอบรับ พอได้แล้วก็คงหมดความตื่นเต้น
พิมพ์เคยเห็นความสัมพันธ์แบบนี้จากเพื่อนร่วมงานมากพอเธอจะไม่เป็นหนึ่งในนั้นประตูลิฟต์เปิด
พิมพ์ก้าวออกมาแต่ทันทีที่เดินผ่านร้านกาแฟชั้นล่าง เธอกลับชะงักเมื่อพนักงานเรียก
“คุณพิมพ์คะ”
หญิงสาวหันไปพนักงานยื่นแก้วเครื่องดื่มให้
“มีคนฝากไว้ค่ะ”พิมพ์ไม่ต้องถามก็พอเดาได้กระดาษเล็ก ๆ ติดอยู่บนฝาผมจำได้แล้วว่าคุณไม่กินหวาน วันนี้ไม่ต้องคืนครับ เพราะร้านรับเงินไปแล้ว คณิน
พิมพ์ยืนมองอยู่นานอยากถอนหายใจอยากรำคาญแต่ริมฝีปากกลับเผลอยกขึ้นบาง ๆ อย่างห้ามไม่ได้เธอรีบหุบยิ้มทันทีราวกับกลัวใครเห็นก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดระบบข้อความของโรงพยาบาล
พิมพ์ลังเลครู่หนึ่งแล้วพิมพ์ขอบคุณค่ะ แต่ครั้งหน้าไม่ต้องซื้อแล้วนะคะอีกฝ่ายตอบเร็วราวกับถือโทรศัพท์รออยู่แปลว่าครั้งนี้รับแล้วใช่ไหมครับเธอเม้มปาก
เพราะซื้อมาแล้วค่ะ งั้นพรุ่งนี้ผมซื้อมาแล้วอีกก็ได้
พิมพ์หลับตาอย่างอดทนคุณหมอคะคำตอบกลับมา
ครับเธอพิมพ์คุณว่างมากหรือคะผ่านไปไม่กี่วินาที
ไม่ว่างครับ แต่หาเวลาจีบคุณได้
พิมพ์มองข้อความอยู่นิ่ง ๆก่อนกดปิดหน้าจอทันทีเธอไม่ตอบอีกแต่ระหว่างเดินไปป้ายรถเมล์ แก้วเครื่องดื่มยังอยู่ในมือและสุดท้าย เธอก็ยกขึ้นดื่ม
หวานน้อยพอดีอย่างที่เธอชอบ
คืนนั้นเอง คนสองคนกลับบ้านไปพร้อมความคิดที่ต่างกันโดยสิ้นเชิง
พิมพ์ชนกเตือนตัวเองว่าอย่าเผลอไหวหวั่นกับผู้ชายที่เพียงรู้วิธีทำให้ผู้หญิงรู้สึกพิเศษส่วนคณินนอนเอนหลังอยู่บนโซฟาในคอนโด เปิดข้อความสั้น ๆ ของเธออ่านซ้ำทั้งที่ไม่มีอะไรน่าอ่านขอบคุณค่ะ แต่ครั้งหน้าไม่ต้องซื้อแล้วนะคะ
ชายหนุ่มยิ้มกับหน้าจอสำหรับเขา มันยังเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของความท้าทายผู้หญิงคนเดียวที่ไม่หลงรอยยิ้มของเขาผู้หญิงที่มองเห็นข้อเสียซึ่งเขาเองไม่เคยใส่ใจผู้หญิงที่ไม่ได้อยากได้อะไรจากเขาเลย
และนั่นกลับทำให้เขาอยากเป็นคนที่เธอยอมรับมากขึ้นทุกที
คณินส่งข้อความสุดท้ายหาเพื่อนในกลุ่มหนึ่งเดือนยังเหมือนเดิมภาคย์ตอบทันทีมั่นใจว่าชนะ?
คณินมองประโยคนั้นแล้วยิ้มนิ้วพิมพ์คำตอบโดยแทบไม่ต้องคิดแน่นอนก่อนวางโทรศัพท์ลงโดยไม่รู้เลยว่า ในวันที่การเดิมพันนี้สิ้นสุดลง คนที่แพ้อย่างหมดรูปที่สุดอาจไม่ใช่พิมพ์ชนกแต่อาจเป็นเขาเองและเช้าวันใหม่ที่กำลังมาถึง จะเป็นวันแรกที่ผู้ชายซึ่งเคยคิดว่าหัวใจผู้หญิงไม่ใช่เรื่องยาก เริ่มเดินเข้าไปใกล้หัวใจดวงหนึ่งทีละน้อยโดยไม่รู้ว่าในอนาคต หัวใจดวงนั้นจะกลายเป็นสิ่งเดียวที่เขายอมแลกทุกอย่างเพื่อรักษาเอาไว้
