บทที่ 7 ตอนที่ 7 เกมของเขา หัวใจของเธอ
ตอนที่ 7
เกมของเขา หัวใจของเธอ
“คุณหมอคะ ถ้าคุณยังส่งเครื่องดื่มมาให้พิมพ์ทุกเช้าแบบนี้ อีกไม่กี่วันคนทั้งโรงพยาบาลคงคิดว่าพิมพ์เป็นหนี้ร้านกาแฟแล้วให้คุณหมอเป็นคนตามเก็บนะคะ”
พิมพ์ชนกยืนถือแก้วชานมหวานน้อยอยู่หน้าเคาน์เตอร์พยาบาล สีหน้าของเธอไม่ได้ดุถึงขั้นเอาเรื่อง แต่ก็ไม่ได้มีวี่แววว่าจะซาบซึ้งกับความพยายามของชายหนุ่มตรงหน้าเท่าไรนัก ตรงกันข้ามกับคณินซึ่งดูอารมณ์ดีอย่างน่าหมั่นไส้ตั้งแต่เช้า
ทันตแพทย์หนุ่มยืนอยู่ตรงปลายเคาน์เตอร์ในเสื้อกาวน์สีขาวสะอาด มือข้างหนึ่งถือแฟ้มประวัติผู้ป่วยที่ใช้เป็นเหตุผลในการขึ้นมาบนหอผู้ป่วย ส่วนอีกข้างล้วงอยู่ในกระเป๋ากางเกงอย่างสบาย ๆ ดวงตาคมมีรอยขบขันที่พิมพ์มองเห็นแล้วอดคิดไม่ได้ว่า ผู้ชายคนนี้คงมีความสุขกับการทำให้เธอปวดหัวเสียจริง
“ผมซื้อมาให้แค่สองเช้าเองนะครับ ถ้าคนทั้งโรงพยาบาลคิดไปไกลขนาดนั้น ผมว่าเราควรโทษจินตนาการของคนมากกว่ากาแฟหนึ่งแก้ว”
“เมื่อวานเป็นชานมค่ะ”
“วันนี้ก็ชาเหมือนกัน”
“ประเด็นไม่ได้อยู่ที่เป็นกาแฟหรือชา”
“งั้นประเด็นอยู่ที่ผมซื้อให้?”
“ค่ะ”
“ถ้าผมไม่ซื้อแล้วมาชวนคุณไปกินที่ร้านด้วยกันแทน จะดูดีกว่าไหม”
พิมพ์หลับตาลงชั่วครู่คล้ายกำลังนับหนึ่งถึงสิบในใจ
“ไม่ค่ะ”
“ตอบเร็วอีกแล้ว”
“เพราะคำตอบเหมือนเดิมค่ะ”
คณินหัวเราะเบา ๆ “คุณรู้ไหมว่าถ้าผมเป็นคนคิดมาก ผมคงเสียความมั่นใจไปตั้งแต่เมื่อวานแล้ว”
“ถ้าคุณหมอเสียความมั่นใจได้ง่ายขนาดนั้นก็ดีสิคะ พิมพ์จะได้ไม่ต้องพูดซ้ำหลายรอบ”
“ฟังเหมือนคุณอยากให้ผมเลิกจีบ”
“พิมพ์บอกตั้งแต่แรกแล้วค่ะ”
“แต่ผมก็เคยบอกเหมือนกันว่าการที่คุณไม่อยากให้ผมจีบ ไม่ได้แปลว่าผมต้องหยุดชอบคุณทันทีนี่ครับ ตราบใดที่ผมไม่ได้รบกวนงาน ไม่บังคับให้คุณรับอะไร แล้วก็ไม่ทำให้คุณเดือดร้อน ผมคิดว่าการชวนคุยหรือซื้ออะไรมาให้บ้างยังไม่น่าถึงขั้นเป็นความผิดร้ายแรง”
พิมพ์มองเขานิ่งบทสนทนากับคณินมีเรื่องหนึ่งที่น่าหงุดหงิดอยู่เสมอ คือเขาไม่ใช่ผู้ชายประเภทที่ถูกปฏิเสธแล้วจะหัวเสียหรือใช้คำพูดกดดันให้เธอรู้สึกผิด เขารับทุกคำตอบด้วยท่าทีสบาย ๆ แล้วหาทางพูดต่อได้อย่างแนบเนียนจนบางครั้งเธอไม่รู้ว่าควรรับมืออย่างไร
“งั้นวันนี้พิมพ์รับไว้เป็นครั้งสุดท้ายค่ะ”หญิงสาวยกแก้วในมือขึ้นเล็กน้อย“พรุ่งนี้ไม่ต้องซื้อแล้ว”
คณินขมวดคิ้วเหมือนกำลังคิดเรื่องสำคัญมาก
“ถ้าพรุ่งนี้ผมไม่ซื้อ แต่วันมะรืนซื้อได้ไหมครับ”
พิมพ์หันมองอย่างเหลืออดชายหนุ่มหลุดหัวเราะทันที
“โอเคครับ ผมล้อเล่น ผมไม่ซื้อก็ได้”
“จริงนะคะ”
“จริงครับ”
พิมพ์ยังไม่เชื่อทั้งหมด “แล้วคุณหมอมาทำอะไรตรงนี้แต่เช้า อย่าบอกนะคะว่ามีคนไข้ consult อีก”
“มีจริงครับ ถ้าคุณไม่เชื่อ เดี๋ยวผมเปิดแฟ้มให้ดูเลยก็ได้”
“ไม่ต้องค่ะ”
“หรือคุณอยากเช็กตารางผม”
“พิมพ์ไม่ได้มีเวลาขนาดนั้น”
“เสียดายจัง ผมนึกว่าคุณเริ่มสนใจชีวิตประจำวันผมแล้ว”
“คุณหมอคะ”
“ครับ ผมหยุดแล้ว”
คณินยกมือขึ้นอย่างยอมแพ้ แต่รอยยิ้มยังติดอยู่บนริมฝีปาก
พิมพ์ส่ายหน้า ก่อนหันกลับไปจัดแฟ้มบนเคาน์เตอร์ต่อ
เธอพยายามทำเหมือนคนตรงหน้าไม่มีผลกับสมาธิของตัวเอง ทั้งที่ความจริงตั้งแต่เมื่อวานมานี้ เธอกลับพบว่าคณินโผล่มาให้เห็นบ่อยขึ้นอย่างผิดปกติ
เช้าวานเขามาส่งชานม
ช่วงสายเดินผ่านหอผู้ป่วยแล้วแวะคุยสองสามประโยคตอนเย็นมีข้อความถามว่าเธอกินข้าวหรือยัง
และเช้าวันนี้เขาก็ปรากฏตัวพร้อมเครื่องดื่มหวานน้อยระดับที่เธอดื่มประจำ ทั้งที่เธอไม่เคยบอกเขาโดยตรงด้วยซ้ำ
พิมพ์ไม่รู้ว่าเขาไปถามใครมาและยิ่งไม่อยากยอมรับว่ารายละเอียดเล็กน้อยนั้นทำให้ใจเธอกระตุกอย่างไม่น่าเกิดขึ้น
“พิมพ์”เสียงคณินดังขึ้นอีกครั้ง
เธอเงยหน้า“คะ”
“เมื่อวานที่คุณบอกว่าไม่ชอบผู้ชายซึ่งทำให้ต้องคอยเดาว่ากำลังจริงจังหรือเล่น ผมกลับไปคิดดูแล้วนะ”
พิมพ์ชะงักเล็กน้อย ครั้งนี้น้ำเสียงเขาเปลี่ยนจากการหยอกเป็นจริงจัง
