บทที่ 3 ตอนที่3 หน้าเรียบเฉย

ตอนที่3

หน้าเรียบเฉย

บัวบูชารู้สึกเหมือนมีอะไรหนัก ๆ ตกลงกลางอกต่อให้เตรียมใจไว้ว่าต้องย้ายออก เธอก็ไม่คิดว่าเขาจะไล่กันตั้งแต่นาทีแรกที่พบหน้าแต่จะให้เธอร้องขอหรือ?ไม่มีวัน

“ได้ค่ะ สามวันก็สามวัน ฉันจะพยายามจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยที่สุด และหลังจากฉันออกไปแล้ว คุณไม่ต้องกังวลว่าฉันจะกลับมารบกวนหรือเรียกร้องอะไรจากบ้านหลังนี้อีก เพราะถ้าคุณสบายใจกับการที่ฉันไม่อยู่ ฉันก็ไม่มีเหตุผลอะไรต้องฝืนอยู่ในที่ที่เจ้าของบ้านไม่ต้องการ” บัวบูชาตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งอย่างน่าประหลาด แม้คำว่าเจ้าของบ้านจะเสียดลึกเข้าไปในความรู้สึกตัวเองทุกครั้งที่ออกเสียง

ภูเบศร์ขมวดคิ้วเขาควรพอใจเธอยอมง่ายกว่าที่คาดไม่ร้องไห้ไม่อ้อนวอนไม่ยกบุญคุณใครขึ้นมาพูด

ไม่แม้แต่ถามว่าเหตุใดเขาจึงใจร้ายแต่น่าแปลกที่การยอมของบัวบูชากลับทำให้ความหงุดหงิดในอกชายหนุ่มเพิ่มขึ้นแทนที่จะลดลง

“คุณตอบง่ายดีนะครับ ผมนึกว่าจะต้องเสียเวลาฟังเหตุผลสักครึ่งชั่วโมงว่าคุณผูกพันกับบ้านนี้มากแค่ไหน อยู่ที่นี่มานานเพียงใด หรือไม่มีที่ไปจนผมต้องรู้สึกผิดที่ไล่เสียอีก” ภูเบศร์เอ่ยพลางสอดมือข้างหนึ่งเข้าในกระเป๋ากางเกง ท่าทางสบาย ๆ สวนทางกับดวงตาที่จ้องเธอราวกับกำลังค้นหาความคิดที่ซ่อนอยู่ภายใน

บัวบูชาฝืนยิ้มบาง“ถ้าฉันบอกว่าผูกพัน คุณจะให้ฉันอยู่ต่อหรือคะ ถ้าฉันบอกว่าไม่มีที่ไป คุณจะสงสารหรือคะ หรือถ้าฉันร้องไห้ตรงนี้ คุณจะถอนคำพูดเมื่อครู่หรือเปล่า ถ้าคำตอบทั้งหมดคือไม่ ฉันก็ไม่เห็นประโยชน์ว่าจะต้องทำสิ่งเหล่านั้นไปทำไม เพราะสุดท้ายฉันก็ต้องออกอยู่ดี สู้ออกไปโดยไม่ทำให้ตัวเองน่าสมเพชในสายตาคุณมากกว่านี้คงดีกว่า” บัวบูชาพูดพร้อมสบตาเขานิ่ง แม้รอยยิ้มตรงมุมปากจะจางจนเกือบไม่มีอยู่จริง บางอย่างในประโยคนั้นกระแทกใจคนฟังอย่างไม่ทันตั้งตัว

ภูเบศร์ชะงักเพียงเสี้ยววินาทีแต่ความรู้สึกนั้นถูกกลบอย่างรวดเร็วด้วยภาพในอดีต พ่อของเขาเอกสารที่หายไป ความเสียหาย ข่าวลือ ชื่อของพ่อบัวบูชาที่วนเวียนอยู่ท่ามกลางเรื่องเลวร้ายเหล่านั้น

เขาจะใจอ่อนเพราะสีหน้าเศร้า ๆ ของลูกสาวคนที่เกี่ยวข้องกับเรื่องนั้นไม่ได้

“ดีครับ อย่างน้อยคุณก็ยังรู้ว่าตัวเองควรอยู่ตรงไหนของบ้านหลังนี้ และถ้าคุณจำได้ดีเหมือนที่พูด ผมหวังว่าสามวันที่เหลือคงไม่มีเรื่องอะไรทำให้ผมต้องพูดซ้ำ เพราะผมไม่ชอบเตือนใครหลายรอบโดยเฉพาะเรื่องที่ควรรู้กันอยู่แล้ว” ภูเบศร์พูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย ก่อนขยับตัวหลีกจากทางราวกับประกาศว่าบทสนทนาเรื่องนี้จบลงแล้ว