บทที่ 22 ตอน ปลอบโยน

ครึ่งชั่วโมงต่อมา พิรดากลับมายังริมสระอีกครั้ง

หญิงสาวหยุดยืนมองกวินทร์ที่ยังคงนั่งหมดสภาพอยู่ในสระ เสื้อผ้าเปียกโชกแนบลำตัว ผมเปียกลู่ลงบนหน้าผาก ใบหน้าแดงก่ำจากทั้งความหนาวและฤทธิ์ไข้ที่เริ่มก่อตัว

พิรดามองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถอนหายใจเบา ๆ

“เป็นยังไงบ้าง สร่างเมารึยังคะ”

จังหวะนั้นเอง นายสนวิ่งหน...