บทที่ 6 ตอน ฮึดสู้
“ไม่! ฉันยังไหว”
กวินทร์เค้นเสียงลอดไรฟัน เขามองเห็นพิรดาทำปากขมุบขมิบใส่ เหมือนจะเร่งให้เขาเสร็จไวๆ
“อีกกี่รอบก็ได้คุณนนท์ จัดมาเลย!”
กวินทร์ประกาศกร้าว เขาแกล้งทำเป็นแข็งแรงเกินจริง เพื่อจะให้พิรดาเห็นว่าเขายังแข็งแรงดี และที่สำคัญ เขาต้องการถ่วงเวลายายผู้หญิงหน้าเงิน กักตัวอยู่ในห้องนี้ให้นานที่สุด
พิรดาแอบชำเลืองมองดู จังหวะการลงน้ำหนักเท้าของกวินทร์ เธอเห็นกล้ามเนื้อขาที่สั่นระริกของเขา ทำงานมากกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา
‘ท่าทางจะฮึดสู้ ใช้ได้นี่’
เธอคิดในใจ พลางพูดคุยกระซิบกระซาบกับหมอภาคินต่อ ไม่สนใจสายตาที่ลุกเป็นไฟของกวินทร์ที่มองมา
กวินทร์ใช้เวลาฝึกเดินอยู่นานถึงสามชั่วโมง เขาเหงื่อท่วมตัวใบหน้าแดงจัด เสียงหอบหายใจแรงทำให้หมอภาคิน ต้องสั่งหยุดพัก
“พอแค่นี้ก่อนเถอะ ท่าทางจะไม่ไหวแล้ว”
กวินทร์ถูกนนท์ประคองมานั่งบนรถเข็น เขามองพิรดาที่ยืนอยู่ข้างหมอภาคิน ทำราวกับเป็นคู่รักกัน รู้สึกหมั่นไส้ปนหงุดหงิด ตลอดเวลาที่เขากำลังหัดเดิน หญิงสาวเอาแต่เกาะติดหมอภาคินไม่ห่าง พูดจากระซิบกระซาบกัน ราวกับกลัวใครได้ยิน
“หิวน้ำ พิรดาเอาน้ำมาให้ฉันดื่มหน่อยสิ”
“ได้ค่า จะเสียงดังทำไม”
พิรดาเดินไปหยิบขวดน้ำมาส่งให้ชายหนุ่ม
“วันนี้คุณกวินทร์ทำได้ดีมากครับ ผมดูแลคนป่วยมาหลายคน ไม่มีใครทำได้ดีเท่าคุณกวินทร์เลย”
นนท์เอ่ยชมกวินทร์ ทำให้คนถูกชมยึดอกขึ้นอย่างลำพอง
“แบบนี้อาจจะเดินได้ ภายในหกเดือนนี้แน่นอน”
หมอภาคินให้กำลังใจ กวินทร์มีรอยยิ้มกว้างขึ้น ดวงตาที่เคยหม่นหมองดูสดใสกว่าเดิม
“เพิ่งวันแรกเอง อย่าไปชมมากเลยค่ะคุณหมอ อาจจะท่าดีทีเหลวก็ได้”
พิรดาพูดขึ้นมาลอยๆ สายตามีแววดูแคลน กวินทร์ได้ยินก็นิ่วหน้าตาขุ่นขวางใส่ทันที
“ไม่คิดให้กำลังใจ ก็อย่ามาแดกดันกันสิ ปากเธอมันไม่มีหูรูดรึไง”
กวินทร์โยนขวดน้ำทิ้ง แล้วยื่นมือไปจับข้อมือหญิงสาว กระชากจนเซเกือบล้ม เขาบีบมือแน่นจนพิรดานิ่วหน้าด้วยความเจ็บ
“โอ๊ย! ฉันเจ็บนะ”
หญิงสาวสะบัดมือแรงจนหลุดออก แล้วขยับถอยห่างจากคนอารมณ์ร้าย หมอภาคินกับนนท์เห็นแบบนั้น ก็แยกคู่กรณีทั้งสองทันที
“คุณกวินท์ใจเย็นๆ ก่อนนะครับ คุณพิมเขาแค่หยอกเล่นน่ะ”
นนท์ไกล่เกลี่ย ขณะจับรถเข็นไว้ไม่ให้กวินทร์เข้าใกล้พิรดา
“ใช่ ฉันแค่หยอกคุณกวินทร์เล่นค่ะ คุณนนท์”
พิรดาตอบรับ พลางมองหน้ากวินทร์แล้วยิ้มเยาะ จงใจยั่วโมโหอีกฝ่าย เธอเห็นปฏิกิริยาตอบสนองของเขา ยามถูกเธอดูแคลน กวินทร์จะตอบโต้คืนด้วยการฮึดสู้ ไม่ให้ถูกหยามง่ายๆ
วันนี้เขาทำได้ดีทีเดียว วันต่อๆ ไป เธอก็คงต้องสวมบทนางยั่ว (โมโห) ทำให้เขาโกรธไปอีกเรื่อยๆ อาศัยแรงโมโห จุดฉนวนความพยายามของเขาให้ลุกขึ้นมาสู้
“เอาล่ะ วันนี้พอแค่นี้ก่อน วินไปอาบน้ำพักผ่อนเถอะ คืนนี้อาจจะปวดระบม เพราะกล้ามเนื้อถูกใช้งานหนัก”
หมอภาคินตัดบท เขาเห็นท่าทีของกวินทร์ก็รู้ว่าอีกฝ่าย กำลังโมโหได้ที่ หากพิรดายังยั่วโมโหต่อ อาจจะเจ็บตัวได้ จำต้องแยกคู่มวยโลกคู่นี้ออกจากกันก่อน
///
ภายในห้องน้ำ เต็มไปด้วยไอน้ำอุ่นจากการเปิดเครื่องทำน้ำอุ่นทิ้งไว้ กวินทร์นั่งอยู่บนเก้าอี้สำหรับอาบน้ำ ด้วยสภาพเหนื่อยหอบจากการฝึกเดินอย่างหนักมาตลอดทั้งบ่าย
“ยืนนิ่งอยู่ทำไมล่ะ มาอาบให้ฉันสิ”
กวินทร์ออกคำสั่ง แววตาเต็มไปด้วยความผู้ชนะ เมื่อเห็นพิรดาต้องเดินหน้ามุ่ยเข้ามาในห้องน้ำ แทนที่จะได้ไปเดินเฉิดฉายในห้าง
“ทำไมไม่เรียกนายสนมาช่วยอาบ เจาะจงให้ฉันมาทำ”
พิรดาสะบัดหน้าใส่ หน้าที่อาบน้ำเป็นของนายสน แต่กวินทร์จงใจเรียกใช้เธอ โดยให้นายสนออกไปซื้อของ
“นี่เป็นคำสั่งของสามี เธอต้องปรนนิบัติให้คุ้มค่าจ้างไง”
“เชอะ คำสั่งสามีสินะ ก็ได้ๆ ฉันจะอาบน้ำคุณเอง”
พิรดาถกแขนเสื้อขึ้นจนเห็นต้นแขนขาวผ่อง ก่อนจะคว้าฟองน้ำอาบน้ำมาเทสบู่จนเกิดฟองนุ่ม ขยับเข้าไปใกล้กวินทร์จนหน้าขาของเธอเบียดกับเข่าของเขา ก่อนจะเริ่มลูบไล้ฟองสบู่ไปตามแผ่นหลังกว้างและช่วงไหล่ที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อตึงแน่น
“แหม... ผิวขาวเนียนดีจังนะคะ คุณสามี”
หญิงสาวแกล้งลากปลายนิ้วผ่านแผ่นอกหนาอย่างเชื่องช้า ดวงตาคู่สวยจดจ้องร่างกายเขา จงใจใช้สายตาลวนลาม
“หัวนมนี่ก็ชมพูเชียว... หน้าตาก็ดี ผิวพรรณก็เนียน เสียดายจังที่ส่วนอื่น มันดันไร้น้ำยาขยับไม่ได้แบบนี้”
“พิรดา!”
กวินทร์คำรามลั่น ผิวแก้มเขาเห่อแดงขึ้นมาทันที ไม่รู้ว่าเพราะความโกรธหรือเพราะสัมผัสอุ่นๆ จากมือนุ่มที่กำลังจงใจปัดป่ายไปตามจุดอ่อนไหวของเขา
“หยุดพ่นคำพูดเน่าๆ ออกจากปากเธอเดี๋ยวนี้นะ!”
“ทำไมคะ รับความจริงไม่ได้เหรอ...”
พิรดายังไม่หยุด เธอแกล้งโน้มตัวลงไปจนหน้าอกนุ่มหยุ่นเบียดชิดกับหัวไหล่เขา ลมหายใจอุ่นๆ รดอยู่ที่ข้างหู
“หรืออยากให้ฉันพิสูจน์ให้ดูคะ ว่าคุณน่ะ...ตายไปครึ่งตัวจริงๆ หรือเปล่า”
กวินทร์ฟิวส์ขาดทันที เขาอาศัยจังหวะที่หญิงสาวย่ามใจ กระชากข้อมือเล็กของเธอ จนร่างบางถลาลงมาเกือบเกยบนตักเขา มือหนาอีกข้างคว้าฝักบัว เปิดน้ำแรงสุดฉีดใส่หน้าและตัวเธอจนเปียกโชกในพริบตา
