บทที่ 67 ตอน เพลิงเสน่หายากจะดับ

“ปล่อยฉันนะ อื้อ”

ชายหนุ่มก้มลงประทับริมฝีปาก บดจูบเรียวปากอิ่มของเธออย่างดุดัน สยบเสียงด่าทอและความดื้อรั้นของเธอลงทันที 

ก่อนจะช้อนอุ้มร่างบาง ที่กำลังสับสนและอ่อนระทวยขึ้นในอ้อมแขน แล้วโยนร่างของพิรดาลงบนเตียงนุ่ม 

กวินทร์ทาบทับกายตามลงมาแนบชิด ฤทธิ์ของยาปลุกอารมณ์มอมเมาสติสัมปชัญญะของเขาและเธอ ค...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ