บทที่ 8 ตอน กลั่นแกล้ง
ภายในห้องนอนยามค่ำคืน กวินทร์นอนอยู่บนเตียงกว้าง เขาสวมชุดนอนนอนผ้าแพรขายาวสีน้ำเงิน
ปัง...
เสียงปิดประตูเบาๆ ตามมาด้วยร่างในชุดนอนสีชมพูลายกระต่ายของพิรดา เธอเดินเข้ามาพร้อมขวดน้ำมันนวดในมือ
"นึกว่าเธอจะแอบหนีไปนอนซะแล้ว"
กวินทร์เปรยขึ้นโดยไม่หันมามอง น้ำเสียงนิ่งทว่าแฝงไปด้วยความคาดหวังบางอย่าง
" ถ้าฉันหนีไปนอน คุณก็คงเอาเรื่องนี้ไปฟ้องคุณปู่สิคะ"
พิรดาขยับเข้าไปใกล้เตียง เธอวางขวดน้ำมันลงแล้วถอนหายใจยาว
"มาค่ะ จะนวดก็รีบนอนดีๆ ฉันอยากพักจะแย่อยู่แล้ว"
“ทำท่าเหมือนไม่เต็มใจ อย่าลืมนะว่าคุณปู่ฉันจ่ายค่าจ้างให้เธอแพงแค่ไหน ให้มารับใช้ฉันนิดหน่อย ทำอิดออด”
กวินทร์แขวะหญิงสาวเล็กน้อย ก่อนจะถอดเสื้อออก แล้วพลิกกายนอนคว่ำลงบนหมอน ตั้งท่าพร้อมให้เธอลงมือนวด
“ทำไมไม่ถอดกางเกงด้วยล่ะ หรือว่าคุณอาย”
พิรดาเอามือแตะขอบกางเกงของเขา ทำท่าจะรูดลง แต่โดนกวินทร์ตีมือดังเผียะ
“จะนวดก็ถลกขึ้นสิ ไม่ใช่ให้รูดลง เธอจะลวนลามฉันรึไง”
“แหม หวงตัวขึ้นมาเชียว ทำอย่างกับฉันไม่เคยเห็น ตอนกลางวันฉันก็ลูบก็คลำคุณไปจนทั่ว ไม่เห็นจะโวยวาย”
พิรดาเบ้ปากใส่ นึกหมั่นไส้คนหวงตัว ผิวขาวๆ ของกวินทร์มันก็น่าลูบจริงๆ นั่นแหละ ผู้ชายอะไรไม่รู้ผิวเนียนยิ่งกว่าผู้หญิง
“จะนวดก็รีบนวด อย่าเสียเวลา หมอคินให้เธอนวดให้ฉันก่อนนอนทุกวัน รีบนวดฉันง่วงแล้ว”
กวินทร์เร่งให้เธอนวดเขา ขณะกระตุกยิ้มที่กดขี่ใช้แรงงานยายตัวแสบได้
“ก็ได้ๆ ฉันจะนวดเดี๋ยวนี้แหละ”
พิรดาเริ่มเทน้ำมันลงบนฝ่ามือ แล้วถูกันจนอุ่นตามที่หมอภาคินสอน จากนั้นก็เริ่มลงมือวางบนแผ่นหลังของเขา
แต่ทว่า... ทันทีที่ฝ่ายมือแตะลงไป เขากลับขยับลุกขึ้นทำให้มือลื่นพรวด จนเสียหลักล้มทับตัวเขา
"โอ๊ย! นี่เธอจะนวด หรือจะมานอนทับฉันกันแน่"
กวินทร์หัวเราะหึในลำคอ แววตาที่สะท้อนในกระจกดูขบขันอย่างปิดไม่มิด
"ฉันต้องการให้เธอนวดนะ บริการนาบไม่ต้อง”
"ใครใช้ให้คุณลุกขึ้นละ นี่คุณแกล้งฉันใช่ไหม ห๊ะ"
พิรดาโวยวาย เมื่อรู้ว่าถูกเขาแกล้ง รีบขยับจะลุกออก แต่อีกฝ่ายกลับจับข้อมือแล้วพลิกตัว กดเธอลงไปอยู่ด้านล่างแทน
“ใช่ ฉันอยากแกล้งเธอ แล้วจะทำไม”
เขาจับข้อมือเธอกดไว้เหนือศีรษะ ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆ ยิ้มร้าย
“ปล่อยนะคนบ้า!”
พิรดาพยายามดิ้นรน แต่เขาแข็งแรงกว่าร่างกายหนาหนักก็กดทับร่างบอบบางของเธอ จนขยับแทบไม่ได้
“ตอนเธอแกล้งฉัน มันสนุกมากใช่ไหม ตอนนี้ฉันอยากแกล้งเธอบ้าง ก็อย่าโวยวายสิ”
“ฉันไปแกล้งคุณตอนไหน”
พิรดาแสร้งจำไม่ได้ หลบตาคมเข้มที่จ้องมอง ลมหายใจร้อนผะผ่าวรินรดแก้มนวล ทำให้เธอแก้มร้อนวาบ
ไอ้บ้านี่ ทำไมถึงเข้ามาใกล้ขนาดนี้นะ
“จำไม่ได้ หรือแกล้งลืม ตอนนวดให้ฉันเมื่อกลางวัน เธอทำฉันเจ็บไปทั้งตัว แล้วยังไปหัวร่อต่อกระซิกกับไอ้หมอคิน”
กวินทร์ใช้มือข้างที่ว่างบีบคางของหญิงสาว บังคับให้มองหน้าเขา ปลายนิ้วโป้งเกลี่ยไปมาบนริมฝีปากนุ่ม
“ถึงเราสองคนจะแต่งงานกันแบบไม่เต็มใจ แต่ในฐานะเมียก็อย่ามาสวมเขาให้ฉันต่อหน้า ไม่ให้เกียรติฉันก็ให้เกียรติคุณปู่ฉันบ้าง”
“คุณใส่ความฉันนะ ฉันไปสวมเขาให้คุณเมื่อไหร่”
พิรดาสะบัดเสียงเถียงสุดใจ เธอแค่คุยกับหมอภาคินไม่ได้คิดเกินเลยกับอีกฝ่าย มากกว่าต้องการปรึกษาวางแผนรักษาเขาเท่านั้น
“เหอะ ต่อหน้ายังแบบนี้ ลับหลังไม่ทำมากกว่านี้เหรอ”
กวินทร์นึกถึงท่าทางสนิทสนมของพิรดากับหมอภาคิน แล้วรู้สึกเหมือนถูกหยาม เขาไม่ได้รักเธอ แต่เขาก็ไม่ยอมให้เธอหักหน้าเขา
“นี่คุณกำลังหึงฉันใช่ไหม”
พิรดาหรี่ตา หาเรื่องเบี่ยงเบนประเด็น แต่กวินทร์กลับถลึงตาใส่
“หึงเธอเหรอ หึงยายหน้าเงินแบบเธอ ฉันคงเสียสติไปแล้วมั้ง ฉันแค่ไม่อยากให้เธอทำลายชื่อเสียงตระกูลฉัน”
กวินทร์ไม่ยอมรับเด็ดขาด ว่าเขาหึงยายตัวแสบนี่ เขาแค่ไม่ชอบเวลาที่เธอไปใกล้ชิดสนิทสนมกับหมอภาคิน
“โอเค ไม่หึงก็ไม่หึง ฉันขอสัญญาและสาบานเลยนะ ว่าในช่วงที่ฉันยังเป็นภรรยาของคุณ ฉันไม่มีวันทำเรื่องเสื่อมเสียเด็ดขาด”
พิรดายอมสาบาน เธอมั่นใจว่าเธอไม่มีทางทำผิด
“จำคำสาบานของเธอไว้ให้ดี ถ้าวันไหน ฉันรู้ว่าเธอทำเรื่องไม่ดี ฉันจะลงโทษเธออย่างสาสม”
กวินทร์พลิกตัวลงนอน ยอมปล่อยพิรดา หญิงสาวรีบขยับถอยออกมา ถอนหายใจแรงๆ ทำท่าจะหนีลงจากเตียงแต่เขาจับข้อมือเธอรั้งตัวไว้ก่อน
“จะไปไหน มานวดให้ฉันต่อ ถ้าฉันไม่นอนหลับก็ห้ามออกไป”
“ก็นอนคว่ำลงสิ อย่ามาแกล้งฉันอีกนะ ไม่อย่างนั้นฉันจะไปฟ้องคุณปู่”
