บทที่ 1 ตู้เย็นที่ไม่มีใครอยากกอด
แสงแฟลชจากกล้องนับสิบตัวกระหน่ำสาดเข้าใส่จนตาพร่าไปหมด
ไมโครโฟนที่มีโลโก้สำนักข่าวแทบทุกช่องจ่อห่างจากปลายคางพริมาไม่ถึงคืบ แต่คนที่กำลังยึดพื้นที่หน้าเวทีแถลงข่าวของงานฟู้ดเอ็กซ์โปกลับไม่ใช่ตัวเธอที่เป็นเจ้าของเพจ ‘พายพาพุงเพลิน’ ผู้มียอดฟอลโลเวอร์เฉียดสองล้าน
เป็นชานนท์... แฟนหนุ่มพ่วงตำแหน่งผู้จัดการส่วนตัวที่คบกันมาสามปี
และผู้หญิงเอวคอดกิ่วในชุดเดรสเกาะอกสีแดงเพลิงที่ยืนเบียดแขนเขาอยู่ข้างๆ ก็คือเมนี่ นางแบบหน้าใหม่ที่เพิ่งเซ็นสัญญาเป็นพรีเซนเตอร์แบรนด์ขนมปัง
“อย่างที่ทุกคนเห็นครับ” ชานนท์ขยับรอยยิ้มส่งให้กล้อง แขนข้างหนึ่งโอบเอวเมนี่ไว้แน่น “ความสัมพันธ์ระหว่างผมกับคุณพาย มันจบลงอย่างเป็นทางการแล้ว”
พายยืนขบกรามแน่น ปลายนิ้วเย็นเฉียบขณะที่เล็บจิกเข้าเนื้อฝ่ามือจนเจ็บแปลบ
จบลงอย่างเป็นทางการ?
เมื่อเช้ายังส่งสติกเกอร์ไลน์มาอ้อนขอเงินค่าผ่อนรถสปอร์ตนำเข้าคันหรูอยู่เลยแท้ๆ
“หลายคนอาจจะสงสัยว่าทำไมผมถึงเลือกเมนี่” ชานนท์กลั้วหัวเราะออกไมค์ น้ำเสียงนุ่มนวลชวนฟังแต่เนื้อหาเสียดแทงจนคนทั้งฮอลล์เงียบกริบ “ผมเป็นผู้ชายธรรมดาคนหนึ่งครับ ทำงานหนักกลับบ้านมาก็อยากกอดคนที่ให้ความรู้สึกอบอุ่นน่าทะนุถนอม ไม่ใช่คนที่อยู่ด้วยแล้วเหมือน... กอดตู้เย็นสองประตู”
เสียงหัวเราะคิกคักดังสะท้อนขึ้นมาจากมุมหนึ่งของกลุ่มนักข่าว
เมนี่แกล้งยกมือป้องปาก แววตาที่มองกวาดตั้งแต่หัวจรดเท้าของพายฉายแววสะใจ
“พายหนักแปดสิบห้ากิโลค่ะพี่ๆ สื่อ เมนี่ว่าพี่นนท์ก็พูดเกินไป ถึงจะอึดอัดไปหน่อยแต่ตอนหน้าร้อนก็น่าจะช่วยประหยัดค่าแอร์ได้อยู่นะคะ!”
เลือดในกายพายแล่นพล่านขึ้นมาถึงกกหูจนร้อนผ่าว
ตู้เย็นสองประตูเหรอ?
เงินเก็บที่เอาไปจ่ายค่างวดรถ คอนโดใจกลางเมือง ค่าฉีดฟิลเลอร์กับทำจมูกใหม่นั่นน่ะ มาจากหยาดเหงื่อแรงงานของนังตู้เย็นเครื่องนี้ทั้งนั้น
สายตาที่จ้องมองมาอย่างสนุกปาก แสงแฟลชที่รัวกระหน่ำหวังจับภาพตอนที่เธอยืนหน้าชา และท่าทางลำพองใจของอดีตคนรักที่ตั้งใจเหยียบหัวเธอเพื่อเปิดตัวชู้รักกลางงานระดับประเทศ
ถ้าร้องไห้ เธอแพ้
ถ้าเงียบ พรุ่งนี้พาดหัวข่าวบันเทิงทุกสำนักจะประโคมว่า ‘บล็อกเกอร์สาวอวบโดนเทกลางเวทีเพราะปล่อยตัวจนเหมือนตู้เย็น’
ไม่มีวัน! ศักดิ์ศรีที่สั่งสมมากับยอดคนติดตามหลักล้านจะมาพังลงตรงนี้ไม่ได้
พายสูดหายใจเข้าลึกจนแผ่นอกกระเพื่อม สายตากวาดมองหาทางรอด
แล้ววินาทีนั้นเอง สายตาของเธอก็ปะทะเข้ากับร่างสูงใหญ่ที่ยืนกอดอกพิงซุ้มเสาด้านข้างเวที
สูทสามชิ้นสั่งตัดสีชาร์โคลพรีเมียมขับเน้นรูปร่างสูงโปร่ง แต่แผงอกและกรอบหน้าคมคายกลับดูซูบตอบเล็กน้อยจากภาวะเบื่ออาหารเรื้อรังที่รุมเร้ามานาน ผิวขาวจัดตัดกับเส้นผมสีดำสนิท ป้ายแขวนคอระดับวีไอพีสูงสุดระบุตัวตนชัดเจน...
‘คชา — ประธานกรรมการบริหารเครือแกรนด์กัสโตรกรุ๊ป’
เจ้าของพื้นที่จัดงาน เจ้าของเครือธุรกิจอาหารหมื่นล้าน และผู้ชายที่ได้ชื่อว่าปากร้าย ไร้ความปรานี และเข้าถึงตัวยากที่สุดคนหนึ่งในวงการ
เขายืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ดวงตาเรียวยาวจ้องมองตรงมาที่เวทีด้วยสีหน้าเรียบสนิท ไม่ได้แสดงความรู้สึกร่วมกับละครลิงที่กำลังเล่นอยู่แม้แต่น้อย
เอาวะ... ไหนๆ ก็จะพังแล้ว ขอดึงตัวท็อประดับประเทศลงมาเล่นด้วยเลยแล้วกัน
พายก้าวฉับๆ ลงจากเวที ไม่สนใจเสียงพิธีกรที่ร้องเรียกผ่านลำโพง
ส้นรองเท้ากระแทกพื้นพรมเป็นจังหวะหนักแน่น เธอพุ่งตรงดิ่งไปยังซุ้มเสาด้านข้างราวกับรถสิบล้อเบรกแตก
เลขาหนุ่มหน้าห้องของคชาเบิกตากว้าง อ้าปากเหมือนจะส่งเสียงห้าม แต่พายเร็วกว่า
เธอเอื้อมมือคว้าคอเสื้อสูทตัวละแสนของท่านประธานหนุ่มไว้แน่น ออกแรงกระชากลงมาเต็มเหนี่ยว
“คุณจะทำอะ...”
[ตัดฉับตรงนี้แหละ! แล้วเจอกันตอนหน้า]
