บทที่ 4 เตรียมเซ็นสัญญาคู่หมั้น

ทันทีที่ประตูกระจกบานใหญ่ของห้องรับรองแขกวีไอพีปิดลงและล็อกสนิท เสียงอึกทึกภายนอกก็พลันเงียบสงัด

พายสะบัดข้อมือออกทันที เธอหมุนตัวมายืนประจันหน้ากับซีอีโอหนุ่ม หอบหายใจจนอกกระเพื่อม

“นี่คุณบ้าไปแล้วเหรอ!” พายแหวใส่เสียงเขียว มือไม้เริ่มชี้หน้าเขาอย่างลืมตัว “ไปบอกนักข่าวแบบนั้นได้ยังไงว่าเราคบกัน! แล้วเรื่องจูบนั่น... จูบนั่นมันไม่มีในสัญญาอะไรทั้งนั้นนะคุณ!”

คชาไม่ตอบ เขายืนปลดกระดุมเม็ดบนของเสื้อเชิ้ตออกอย่างใจเย็น ก่อนจะเอื้อมมือไปจัดปกคอเสื้อสูทที่ยังยับยู่ยี่เพราะแรงกระชากของเธอเมื่อครู่

“คุณดึงผมลงไปจูบเองต่อหน้ากล้องสามสิบตัว” เขากล่าวเสียงเรียบ ดวงตาคมดุจับจ้องใบหน้ากลมที่กำลังขึ้นสีแดงก่ำ “ถ้าผมผลักคุณออกตอนนั้น พาดหัวข่าวพรุ่งนี้จะเป็น ‘บล็อกเกอร์สาวพุงกระเพื่อมถูกซีอีโอตบคว่ำกลางเวที’ คุณอยากได้แบบนั้นเหรอ?”

พายอ้าปากค้าง เถียงไม่ออกไปสามวินาที

“ตะ... แต่มันก็ไม่ต้องถึงขั้นประกาศว่าเป็นแฟนกันไหมล่ะ! แค่บอกว่าเป็นเรื่องเข้าใจผิด หรือบอกว่าฉันสะดุดล้มหน้าคะมำใส่ปากคุณก็ยังได้!”

คชาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มองเธอด้วยสายตาเหมือนกำลังมองเด็กดื้อที่กำลังแถสีข้างถลอก

“สะดุดล้มแล้วปากประกบกันพอดี แถมยังกระชากคอเสื้อผมค้างไว้สิบวินาทีเนี่ยนะ?” เขาก้าวเข้ามาใกล้เธอหนึ่งก้าว “คนดูไม่ได้โง่นะพริมา”

พายผงะถอยหลังไปก้าวหนึ่งจนแผ่นหลังชนเข้ากับขอบโต๊ะประชุมไม้สักตัวใหญ่

“แล้วคุณต้องการอะไรกันแน่” พายลดเสียงลง แววตาเริ่มระแวง “คุณเป็นถึงประธานฟู้ดเอ็มไพร์ หมื่นล้านอย่างคุณไม่มีทางมาช่วยยัยอ้วนคนหนึ่งฟรีๆ แน่ มีแผนอะไรซ่อนอยู่ใช่ไหม บอกมาตรงๆ ดีกว่า!”

คชาหยุดยืนห่างจากเธอเพียงแค่เอื้อมมือ เขายืนกอดอกมองเธออย่างประเมินสถานการณ์ รักษาระยะห่างแบบนักธุรกิจมืออาชีพ

กลิ่นอายความกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวเขาทำให้พายรู้สึกว่าตัวเองตัวเล็กลงเหลือแค่นิดเดียว ทั้งที่น้ำหนักตัวเธอตั้งแปดสิบห้ากิโล

แววตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องใบหน้ากลมหวานอย่างสุขุมล้ำลึก ในใจของชายหนุ่มมีประกายความชื่นชมในความกล้าหาญของบล็อกเกอร์สาว แต่ภายนอกยังคงสงบนิ่งดั่งภูผาน้ำแข็ง

“คุณเป็นคนเริ่มเปิดประเด็นนี้เองนะพริมา” คชากล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งเด็ดขาด “และในพจนานุกรมของผม... เมื่อเริ่มเล่นเกมแล้ว จะไม่มีคำว่าถอยเด็ดขาด!”

เขายื่นหน้าเข้าไปใกล้ใบหูของเธออีกนิด ก่อนจะทิ้งท้ายด้วยประโยคที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นระรัวจนแทบระเบิด

“พรุ่งนี้เช้า แปดโมงตรง... เตรียมตัวเซ็นสัญญาคู่หมั้นได้เลย”

[ยื่นข้อเสนอสัญญาคู่หมั้นมาแบบนี้คิดว่าท่านประธานคิดเรื่องธุรกิจอย่างเดียวจริงหรือแอบมีใจตั้งแต่แรก]

บทก่อนหน้า
บทถัดไป