บทที่ 45 ใจเกินสัญญา

แสงไฟนีออนสลัวริมทางหลวงสายสุพรรณบุรี–กรุงเทพฯ ทอดยาวผ่านกระจกรถที่กำลังแล่นฝ่าความมืดมิดในยามดึก

ภายในห้องโดยสารเงียบสงัด มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานแผ่วเบา

พริมานั่งพิงเบาะหนังหนานุ่ม เหม่อมองเงาสะท้อนของตัวเองบนกระจกหน้าต่าง ขนมกล้วยฝีมือแม่เพ็ญศรีที่ห่อใส่กล่องวางอยู่ข้างตัว แต่ในอกของเ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ