บทที่ 5 จะโดนฟ้องไหม

คืนนั้นทั้งคืน พริมานอนเอาตีนก่ายหน้าผากจนแทบเป็นตะคริว

บนหน้าจอสมาร์ตโฟนที่สว่างวาบอยู่ท่ามกลางความมืด แฮชแท็ก #จูบสะท้านตู้เย็น กับ #บล็อกเกอร์สาวอวบคว้าซีอีโอ พุ่งทะยานขึ้นอันดับหนึ่งและสองของเทรนด์ทวิตเตอร์อย่างพร้อมเพรียงกันโดยมิได้นัดหมาย

คลิปวิดีโอความยาวสิบวินาทีที่เธอกระชากคอเสื้อคชา เข้ามาประกบปากจูบถูกรีทวีตไปแล้วกว่าสามแสนครั้ง ยอดวิวปาเข้าไปเกือบสิบล้าน

คอมเมนต์ใต้คลิปมีตั้งแต่ ‘แม่ตัวจริง! ฟาดหน้าแฟนเก่ายับเยิน!’ ไปจนถึง ‘คุณคชาโดนป้ายยาหรือเปล่า ทำไมยอมให้จูบง่ายๆ’ และที่ทำเอาพายขนหัวลุกที่สุดคือคอมเมนต์จากทนายความชื่อดังท่านหนึ่งที่ระบุว่า...

‘การกระทำดังกล่าวอาจเข้าข่ายกระทำอนาจารในที่สาธารณะตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 278 และหากผู้เสียหายเป็นบุคคลสาธารณะระดับผู้บริหาร อาจถูกฟ้องร้องเรียกค่าเสียหายทางแพ่งฐานละเมิดชื่อเสียง มูลค่าความเสียหายไม่ต่ำกว่าห้าสิบล้านบาท’

ห้าสิบล้าน

พายเด้งตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงจนสปริงเตียงลั่นเอี๊ยด เธอขยี้ผมฟูฟ่องของตัวเองจนแทบจะกลายเป็นรังนกกระจอก

เงินเก็บทั้งชีวิตบวกกับค่าสปอนเซอร์รีวิวหมูกระทะที่มีอยู่ตอนนี้ ถ้าขายไตทั้งสองข้างแถมกระเพาะอาหารไปด้วย ยังจ่ายไม่ถึงเศษหนึ่งส่วนสี่ของห้าสิบล้านเลยด้วยซ้ำ

“พรุ่งนี้เช้า แปดโมงตรง... เตรียมตัวเซ็นสัญญาคู่หมั้นได้เลย”

เสียงกระซิบพร่าทุ้มต่ำข้างใบหูที่ชายหนุ่มทิ้งท้ายไว้ในห้องรับรองยังคงดังก้องหลอกหลอนอยู่ในโสตประสาท

สัญญาคู่หมั้นบ้าบออะไรกัน นั่นมันคำขู่ฆ่าชัดๆ! หมื่นล้านอย่างเขามีแต่จะส่งหมายศาลมาฟ้องล้มละลายให้เธอไปนอนกอดตู้เย็นในคุกสิไม่ว่า

พายกระวนกระวายจนตาสว่างคาเตียง พอฟ้าเริ่มสาง เธอก็รีบคลานลงจากเตียงไปรื้อตู้เสื้อผ้า หาชุดที่ดูสุภาพ เรียบร้อย และน่าเวทนาที่สุดเท่าที่จะหาได้

เดรสสีดำเรียบสนิทแขนยาว ไม่มีลวดลาย แต่งหน้าแบบ Make-up no make-up ให้ดูซีดเซียวเหมือนคนป่วยระยะสุดท้าย เพื่อหวังขอความเห็นใจจากศาล... เอ๊ย จากท่านประธาน

ตึ๊ง

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นตอนเจ็ดโมงครึ่ง พายสะดุ้งเฮือกจนเกือบทำขวดรองพื้นหลุดมือ เบอร์แปลกที่โทรเข้ามาทำให้หัวใจเธอเต้นรัวเหมือนกลองเพล

“ฮะ... ฮัลโหลค่ะ”

“สวัสดีครับคุณพริมา ผมเอกราช เลขานุการส่วนตัวของคุณคชาครับ” น้ำเสียงสุภาพเป็นทางการดังมาจากปลายสาย “รถตู้ของบริษัทจอดรออยู่ใต้คอนโดของคุณแล้วครับ เชิญคุณพริมาลงมาได้เลย”

“ดะ... เดี๋ยวสิคะ ฉันยัง...”

“คุณคชาไม่ชอบคนผิดเวลาครับ อีกสามสิบนาทีท่านมีนัดประชุมกับบอร์ดบริหาร รบกวนตรงเวลาด้วยนะครับ!”

สายตัดไปทันที ทิ้งให้พายยืนอ้าปากค้างกับกระจกห้องน้ำ

มีรถมารับถึงหน้าคอนโด! นี่มันไม่ใช่แค่จะฟ้องแล้ว นี่มันเตรียมอุ้มไปฝังดินชัดๆ

สามสิบนาทีต่อมา พายก้าวลงจากรถตู้ลักชัวรีสีดำขลับที่แล่นมาจอดเทียบหน้าตึกระฟ้าของสำนักงานใหญ่ เครือแกรนด์กัสโตรกรุ๊ป ใจกลางย่านสาทร

พนักงานต้อนรับในชุดยูนิฟอร์มเนี๊ยบกริบโค้งคำนับเธอตั้งแต่ก้าวแรกที่เหยียบพื้นกระเบื้องหินอ่อน เลขาเอกราชในชุดสูทสีเข้มยืนรออยู่หน้าลิฟต์ผู้บริหารด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“เชิญชั้นหกสิบครับคุณพริมา”

[ตัดฉับตรงนี้แหละ! แล้วเจอกันตอนหน้า]

บทก่อนหน้า
บทถัดไป