บทที่ 6 สัญญาฉบับพิเศษ

ลิฟต์ความเร็วสูงทะยานขึ้นสู่ชั้นบนสุดอย่างนุ่มนวล แต่กระเพาะของพายกลับตีลังกากลับหัวกลับหาง มือสองข้างที่กุมกระเป๋าสะพายแน่นมีเหงื่อซึมจนชื้น

ประตูลิฟต์เปิดออกสู่โถงทางเดินกว้างขวางปูพรมหนานุ่ม ไร้เสียงรบกวนใดๆ นอกจากเสียงส้นรองเท้าของเธอ

เลขาเอกราชเดินนำเธอไปหยุดอยู่หน้าประตูไม้บานคู่ขนาดมหึมา ก่อนจะเคาะเบาๆ สองครั้งแล้วผลักเปิดออก

“คุณพริมามาถึงแล้วครับท่านประธาน”

ภายในห้องทำงานกว้างขวางขนาดเกือบครึ่งชั้น ผนังกระจกใสบานใหญ่เปิดรับวิวขอบฟ้ากรุงเทพฯ แบบพาโนรามา แสงแดดยามเช้าสาดส่องลงบนโต๊ะทำงานไม้สักสีเข้มตัวใหญ่

และคนที่นั่งอยู่หลังโต๊ะตัวนั้น... คือคชา

วันนี้เขาไม่ได้สวมเสื้อสูทตัวนอก เหลือเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวสั่งตัดพอดีตัวที่พับแขนเสื้อขึ้นมาถึงข้อศอก เผยให้เห็นท่อนแขนแน่นหนาและนาฬิกาเรือนหรูบนข้อมือ ใบหน้าคมคายดูสดชื่นไร้ร่องรอยความเหนื่อยล้า ทั้งที่เมื่อคืนตกเป็นข่าวใหญ่สะเทือนประเทศ

บนหน้าจอแท็บเล็ตเครื่องหรูตรงหน้า มีหน้าต่างแอปพลิเคชันวิดีโอช่อง ‘พายพาพุงเพลิน’ ย่อซ่อนอยู่ตรงมุมจอก่อนที่ชายหนุ่มจะแตะปิดลงอย่างแนบเนียน ในมือของเขาถือถ้วยชาเซรามิกสีขาวควันกรุ่น เขากำลังยกขึ้นจิบช้าๆ พลางกวาดสายตามองเอกสารตรงหน้า

พายยืนตัวลีบอยู่ตรงกลางห้อง รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นลูกหมูที่กำลังจะถูกส่งเข้าโรงเชือด

“นั่งสิ!” คชาวางถ้วยชาลงบนจานรองเสียงดังกริ๊กเบาๆ แต่ดังก้องในความรู้สึกของพาย

พายค่อยๆ ก้าวขาที่หนักอึ้งเหมือนผูกก้อนหินเข้าไปนั่งลงบนเก้าอี้หนังแท้ฝั่งตรงข้าม เธอสูดหายใจเข้าลึก รวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี ยกมือขึ้นไหว้เขาระดับอกทันที

“คุณคชาคะ! ฉันกราบขอโทษจริงๆ ค่ะ!” พายรัวคำพูดออกมาเป็นชุดเหมือนรถไฟตกราง “เรื่องเมื่อวานนี้ฉันขาดสติไปเองค่ะ! ฉันโดนแฟนเก่าเหยียดจนฟิวส์ขาดแล้วเห็นคุณยืนอยู่ตรงนั้นพอดี ฉันไม่ได้ตั้งใจจะลวนลามคุณหรือทำให้ชื่อเสียงตระกูลของคชาเสียหายเลยนะคะ! อย่าฟ้องฉันเลยนะคะคุณคชา เงินในบัญชีฉันมีไม่ถึงสองล้านด้วยซ้ำ ถ้าคุณฟ้องห้าสิบล้านฉันต้องติดคุกหัวโตแน่ๆ เลยค่ะ!”

คชาชะงักไปครู่หนึ่ง เขาลดเอกสารในมือลง ดวงตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องใบหน้ากลมที่กำลังซีดเผือดสลับกับท่าทีกระพุ่มมือไหว้อย่างลนลาน

มุมปากหยักของเขากระตุกขึ้นเล็กน้อย แววตาที่เคยดุดันกลับมีประกายความขบขันวาบผ่าน

“พูดจบหรือยัง?” น้ำเสียงของเขาราบเรียบ

พายชะงัก ค่อยๆ ลดมือลง พยักหน้าหงึกๆ สองที “จบ... จบแล้วค่ะ”

คชาหยิบแฟ้มหนังสีดำหนาเล่มหนึ่งขึ้นมาวางลงตรงหน้าเธอ ปลายนิ้วเรียวยาวเลื่อนแฟ้มนั้นข้ามโต๊ะมาหยุดอยู่ตรงหน้าพาย

บนหน้าปกแฟ้มมีข้อความตัวพิมพ์ทองระบุชัดเจน...

‘บันทึกข้อตกลงและสัญญาร่วมผลประโยชน์ (ฉบับพิเศษ)’

พายกลืนน้ำลายลงคอดังเอื๊อก สายตาจับจ้องแฟ้มนั้นราวกับมันเป็นระเบิดเวลา

“นี่คือหมายศาลเหรอคะ...” เธอถามเสียงสั่น

คชาเลิกคิ้วสูง ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวๆ ผายมือเชิญให้เธอนั่งลงอย่างสุภาพตามมารยาทผู้บริหาร กลิ่นไม้สนอันคุ้นเคยแผ่ซ่านเข้าล้อมรอบตัวเธออีกครั้ง

เขาก้มลงสบตากับเธออย่างจริงจัง

“ผมบอกแล้วไงว่าผมไม่คิดจะฟ้องคุณ” คชาโน้มตัวลงมาเล็กน้อยจนใบหน้าอยู่ระดับเดียวกับเธอ “ในนี้คือสัญญาคู่หมั้นสามเดือน... และเป็นข้อเสนอที่คนฉลาดอย่างคุณ ไม่มีวันปฏิเสธลง”

[เป็นพายจะยอมรับข้อเสนอเป็นคู่หมั้นกำมะลอหรือยอมโดนฟ้องล้มละลายดีกว่ากัน]

บทก่อนหน้า
บทถัดไป