บทที่ 8 เซ็นชื่อแล้วอย่ามาใจเต้น

ปลายปากกาหมึกซึมด้ามทองจรดลงบนกระดาษแผ่นสุดท้าย มือของพริมาสั่นระริกน้อยๆ ขณะตวัดลายเซ็นชื่อตัวเองลงไป

‘พริมา’

น้ำหมึกสีน้ำเงินเข้มซึมลงสู่เนื้อกระดาษ เป็นหลักฐานยืนยันว่านับตั้งแต่วินาทีนี้ไปอีกเก้าสิบวัน เธอได้ตกลงเข้าสู่บทบาทคู่หมั้นจำแลงของซีอีโอเครือแกรนด์กัสโตรกรุ๊ปอย่างเป็นทางการ

“เรียบร้อยค่ะ” พายวางปากกาลงบนโต๊ะเสียงดังแกร๊ก! พยายามปั้นหน้าให้ดูสุขุมที่สุด “จำเงื่อนไขสองข้อของฉันให้ขึ้นใจด้วยนะคะคุณคชา ห้ามแตะเนื้อต้องตัวถ้าไม่มีความจำเป็นในงาน และห้ามมีใครตกหลุมรักใครเด็ดขาด!”

คชาหยิบแฟ้มสัญญาขึ้นมาตรวจดูความเรียบร้อย มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย

“แน่นอนครับ ผมเป็นนักธุรกิจ รักษาคำพูดเสมอ”

พายแอบถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่ยังไม่ทันที่เธอจะขยับตัวลุกขึ้น ชายหนุ่มร่างสูงก็ก้าวเข้ามายืนประชิดข้างเก้าอี้ของเธอ

หมับ!

ก่อนที่พายจะทันได้ตั้งตัว แขนยาวแข็งแรงก็โน้มลงมาโอบรอบไหล่ของเธออย่างนุ่มนวล รั้งให้เธอเอียงศีรษะเข้าไปใกล้ชิดกับเขา

“เฮ้ย! คุณคชา! ทำอะไรเนี่ย!”

แชะ!

แสงแฟลชจากกล้องสมาร์ตโฟนสว่างวาบเข้าตา พายกะพริบตาถี่ๆ ด้วยความมึนงง พลางเห็นคชาถือโทรศัพท์ถ่ายเซลฟี่คู่ในมุมที่พอดิบพอดี

ในภาพนั้น คชายิ้มมุมปาก ดวงตาเป็นประกายคมชัด ขณะที่พายกำลังทำตาโตแก้มป่องโดยไม่ทันตั้งตัว ดูน่ารักและเป็นธรรมชาติ

“คุณถ่ายรูปทำไมเนี่ย ลบเดี๋ยวนี้เลยนะ!” พายรีบยกมือขึ้นกุมแก้มตัวเอง หน้าเริ่มร้อนฉ่าจนแทบทำตัวไม่ถูก

“ลบไม่ได้ครับ นี่คืองาน” คชาตอบหน้าตาย ปลายนิ้วแตะหน้าจอพิมพ์ข้อความอย่างรวดเร็ว

“งานอะไรของคุณ!”

“ประกาศสถานะอย่างเป็นทางการตามข้อตกลงข้อแรกไงครับ”

พายรีบชะโงกหน้าเข้าไปดูหน้าจอโทรศัพท์ของเขา แล้วตาก็เบิกกว้างด้วยความตกตะลึง

บนอินสตาแกรมส่วนตัวของคชาที่มีผู้ติดตามนับแสนคน ปรากฏภาพถ่ายคู่เมื่อครู่นี้เด่นหรา พร้อมข้อความสั้นๆ ที่ชวนให้ใจสั่น

‘แก้มกลมๆ น่ารักและสดใสที่สุดครับ @pie_parpoongplearn #MyPlusSizeHeartbeat’

“คุณคชา! คุณแท็กไอจีฉันด้วยเหรอ!” พายแทบจะส่งเสียงหลง “คนทั้งโซเชียลจะมองฉันยังไงเนี่ย!”

“มองว่าคุณคือคู่หมั้นของผมอย่างถูกต้องตามสัญญาไงครับ” คชาตอบอย่างใจเย็น พลางเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋าเสื้อ

เพียงไม่กี่นาที ยอดกดไลก์พุ่งทะลุหลักแสน คอมเมนต์และแจ้งเตือนในโทรศัพท์ของพายดังรัวจนสายแทบไหม้

และแล้ว เสียงสายเรียกเข้าจากเบอร์ที่คุ้นเคยก็ดังขัดจังหวะขึ้นมา

หน้าจอโชว์ชื่อ ‘ชานนท์’

พายชะงัก ลังเลว่าจะกดตัดสาย แต่คชาที่ยืนอยู่ข้างๆ กลับเอื้อมมือมาหยิบโทรศัพท์ไปจากโต๊ะอย่างนุ่มนวล

เขาแตะเปิดลำโพงแล้วพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบทรงพลัง “สวัสดีครับคุณชานนท์”

ปลายสายที่ตั้งใจจะโทรมาโวยวายถึงกับเงียบกริบไปหลายวินาที “คะ... คุณคชา...”

“ถ้าคุณโทรมาเพื่อพูดจาไม่สุภาพใส่พาย ผมขอเตือนให้หยุด” คชากล่าวอย่างเด็ดขาด “และเรื่องเงินสามล้านห้าแสนบาทที่คุณนำไปจากบัญชีของเพจพาย ขอให้โอนคืนกลับมาให้ครบถ้วนภายในยี่สิบสี่ชั่วโมง ทีมกฎหมายของผมเตรียมเอกสารไว้พร้อมแล้ว หวังว่าจะไม่ต้องให้ถึงขั้นขึ้นโรงขึ้นศาลนะครับ!”

“ผะ... ผมจะรีบจัดการให้ครับ!” ชานนท์รีบตอบรับด้วยน้ำเสียงละล่ำละลักก่อนจะวางสายไปทันที

พายยืนมองคชาตาค้าง ความรู้สึกโล่งใจและสะใจตีตื้นขึ้นมาในอก ชายคนรักเก่าที่เคยชอบกดขี่และพูดจาทำร้ายจิตใจเธอ บัดนี้ยอมจำนนอย่างหมดรูปเมื่อเผชิญหน้ากับความเด็ดขาดของคชา

แต่ยังไม่ทันที่พายจะได้เอ่ยคำขอบคุณ เสียงแจ้งเตือนจากอินสตาแกรมก็ดังขึ้นอีกครั้ง

เมนี่เข้ามาคอมเมนต์ใต้รูปคู่ของคชาอย่างรวดเร็ว

manny_model: ‘เปิดตัวไวจังเลยนะคะพาย แต่ความรักไม่ใช่แค่เรื่องกระแสหรอกนะ ระวังคนเขาจะเบื่อง่ายๆ นะคะ’

พายเม้มปากแน่น กำลังคิดจะพิมพ์ตอบโต้เพื่อปกป้องตัวเอง แต่คชากลับหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์ตอบกลับใต้คอมเมนต์นั้นด้วยตัวเองทันที

kacha_vorachot: ‘@manny_model ขอบคุณสำหรับความเป็นห่วงครับ แต่พายไม่ได้เป็นฝ่ายวิ่งตามใคร ผมต่างหากที่กำลังพยายามอย่างเต็มที่เพื่อให้ได้หัวใจของเธอ และความจริงใจของพายมีค่ามากกว่าเรื่องรูปร่างภายนอกเสมอครับ’

ข้อความสั้นๆ เพียงไม่กี่บรรทัดสะกดให้คอมเมนต์เชิงลบเงียบเสียงลงทันที ชาวเน็ตต่างพากันเข้ามาชื่นชมในความชัดเจนและอบอุ่นของซีอีโอหนุ่มอย่างล้นหลาม

พายยืนมองหน้าจอโทรศัพท์สลับกับดวงตาคมของชายหนุ่มตรงหน้า แก้มทั้งสองข้างร้อนผ่าวจนแทบซ่อนไม่อยู่

คชาสบตาเธอพลางส่งยิ้มบางๆ ให้ “ทีนี้คุณเชื่อหรือยังครับว่าผมจริงจังกับการปกป้องคุณ?”

“ขะ... ขอบคุณนะคะ!” พายก้มหน้าหลบสายตา แก้เขินด้วยการหยิบกระเป๋าสะพายขึ้นมาถือ “แต่ยังไงข้อตกลงของเราก็ต้องเป็นข้อตกลงนะคะ ห้ามเผลอใจเด็ดขาด!”

คชาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงทุ้มฟังดูนุ่มนวลอย่างที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน

“เรื่องนั้น... รอดูกันต่อไปก็แล้วกันครับคุณพริมา”

[แค่ถ่ายรูปโปรโมตคู่กันยังใจสั่นขนาดนี้ย้ายเข้าไปอยู่ด้วยกันจะรอดไหม]

บทก่อนหน้า
บทถัดไป