บทที่ 9 ย้ายเข้าคอนโด

“ไม่มีทาง! ฉันไม่ย้ายเด็ดขาด!”

เสียงของพริมาดังลั่นห้องทำงานชั้นหกสิบ สองแขนยกขึ้นกอดอกแน่น ปฏิเสธข้อเสนออย่างหนักแน่นจนแก้มกลมๆ สั่นกระเพื่อม

“ในสัญญาไม่ได้มีข้อไหนบอกเลยนะคะว่าฉันต้องย้ายสำมะโนครัวมาอยู่กินกับคุณ!”

คชาที่กำลังเซ็นเอกสารอยู่ฝั่งตรงข้ามไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองด้วยซ้ำ เขาปิดฝาปากกาแล้วเลื่อนสายตาคมกริบขึ้นสบตากับเธออย่างใจเย็น

“สัญญาไม่ได้เขียน แต่ความเป็นจริงบังคับครับ” คชากล่าวราบเรียบ “นักข่าวเกือบสามสิบสำนักกำลังปักหลักรออยู่ใต้คอนโดของคุณ ถ้าคุณกลับไปตอนนี้ รับรองว่าก้าวขาลงจากแท็กซี่ยังไม่ทันถึงล็อบบี้ คุณก็โดนไมค์รุมทิ่มคางแล้ว”

พายชะงักไปครู่หนึ่ง เมื่อนึกภาพฝูงนักข่าวที่พร้อมจะซูมกล้องจับผิดทุกอิริยาบถ แต่ศักดิ์ศรีมันก็ยังค้ำคออยู่ดี

“ถึงอย่างนั้นก็เถอะ จะให้ผู้หญิงโสดตัวคนเดียวมาอยู่ร่วมห้องกับผู้ชายได้ยังไง เสียหายหมดพอดี!”

“คอนโดผมเป็นเพนต์เฮาส์สองชั้น มีสี่ห้องนอน แยกห้องน้ำในตัวทุกห้อง” คชาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง “พื้นที่กว้างกว่าบ้านเดี่ยวทั่วไปด้วยซ้ำ ถ้าคุณไม่เดินออกมาที่ห้องนั่งเล่น เราแทบจะไม่เจอกันเลยตลอดทั้งวัน”

“ไม่ก็คือไม่ค่ะ! ฉันจะกลับไปนอนห้องรูหนูของฉัน!”

ครืด... ครืด...

ยังไม่ทันที่พายจะได้หันหลังเดินหนี เสียงสัญญาณวิดีโอคอลจากแท็บเล็ตเครื่องหรูบนโต๊ะของคชาก็ดังขึ้นขัดจังหวะ หน้าจอแสดงชื่อผู้โทรเข้าตัวโตชัดเจน

‘คุณย่าจันทร์เพ็ญ’

คชาชะงักไปเล็กน้อย เขากดรับสายแล้วหันหน้าจอไปทางพายทันทีโดยไม่ให้เธอได้ตั้งตัว

ภาพหญิงชราวัยเจ็ดสิบกว่าปีในชุดผ้าไหมสีงาช้างปรากฏขึ้นบนหน้าจอ ทรงผมเซ็ตกระบังลมเนี๊ยบกริบ แววตาหลังกรอบแว่นทองคำทรงรีเปี่ยมไปด้วยบารมีและความเข้มงวด

“ตาคราม” น้ำเสียงทรงพลังดังออกมาจากลำโพง “ย่าเห็นข่าวและรูปในอินเทอร์เน็ตหมดแล้วนะ!”

พายยืนตัวแข็งทื่อ กลืนน้ำลายลงคอดังเอื๊อก

“ครับคุณย่า” คชาตอบรับอย่างสุขุม มือข้างหนึ่งเลื่อนไปแตะข้อศอกของพายเบาๆ เพื่อส่งสัญญาณ

“ไหนล่ะแม่หนูพริมาที่แกอ้างว่าตามจีบจนยอมเปิดตัวกลางงาน ย่าอยากเห็นหน้าชัดๆ ซิ!”

คชาดึงพายให้ขยับเข้ามาอยู่ในเฟรมกล้องข้างตัวเขา พายรีบยกมือขึ้นไหว้อย่างนอบน้อมที่สุดในชีวิต ปรับเสียงให้นุ่มนวลชวนเอ็นดู

“สะ... สวัสดีค่ะคุณหญิงย่า พริมาค่ะ”

คุณหญิงจันทร์เพ็ญหรี่ตามองพายผ่านหน้าจอตั้งแต่หัวจรดไหล่ สายตาพินิจพิเคราะห์จนพายรู้สึกเหมือนกำลังถูกเอกซเรย์ผ่านระบบดาวเทียม

“ตระกูลเราไม่เคยมีสะใภ้ที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้า” คุณหญิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจและเยือกเย็น “ย่าไม่ชอบคนที่คิดจะใช้ทางลัดมาชุบตัว... ถ้าพวกแกคิดว่าการประกาศเป็นคู่หมั้นออกสื่อจะผูกมัดย่าได้ พวกแกคิดผิด แล้วนี่อยู่ด้วยกันแล้วหรือยัง? ถ้าประกาศเป็นคู่หมั้นออกสื่อขนาดนั้น แต่ยังแยกกันอยู่ คนอื่นเขาจะหาว่าพวกแกสร้างภาพหลอกคนดู”

พายอ้าปากค้าง กำลังจะตอบว่าแยกกันอยู่ แต่คชากลับแย่งตอบตัดหน้าอย่างลื่นไหล

[ตัดฉับตรงนี้แหละ! แล้วเจอกันตอนหน้า]

บทก่อนหน้า
บทถัดไป