บทที่ 5 5
“ไม่จริง ฉันจะคุยกับพี่จิ้งเหวิน”
“ไม่ให้คุยตอนนี้ บอกแล้วว่าฟาดเธอจนเบื่อเมื่อไรจะส่งไปให้พี่ชายเธอเอง”
ตั้งแต่ถูกเขาลากลงเรือมาก่อนจะขึ้นฝั่งที่เกาะฮ่องกง เขาบอกกับเธอว่าเขาเป็นเพื่อนสนิทของแบรดลีย์ อาเชอร์ มหาเศรษฐีลูกสอง เจ้านายแสนดี แสนอบอุ่นของเธอ สมองของคนสวยรีบคิดหาทางรอด
“ฉันเป็นพี่เลี้ยงลูกของคุณแบรดลีย์ ถ้าคุณแบรดลีย์รู้เรื่องนี้ต้องโกรธแน่”
“แบรดลีย์มันเป็นเพื่อนฉัน ฉันคุยกับมันได้”
ลิลลี่เม้มปากแน่นอย่างขัดใจ “ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคุณแบรดลีย์จะเป็นเพื่อนกับคนอย่างแก คนดีๆ ไม่น่าคบกับคนเลวเลย” ปลายประโยคเสียงสูงจนคนฟังหมั่นไส้
‘ปากดีนัก’
ดีแลนอยากจะหัวเราะใส่หน้าคนโลกสวย ไอ้แบรดลีย์ดีกว่าเขาตรงไหน เธอไม่รู้อะไรเสียแล้ว ไอ้หมอนั่นเป็นพวกเจ้าแผนการ มันแสบจะตาย ผิดกับเขา ถ้าจะร้ายก็ร้ายอย่างเปิดเผย ร้ายตรงๆ ไม่ใช่แอบร้าย เจ้าเล่ห์
“นี่ แม่คนโลกสวย อยู่กับฉันห้ามพูดถึงผู้ชายคนอื่นอีก บันทึกช่วยจำไว้ในหัวเธอหน่อย” เขาว่าแล้วก้มมองต่ำลงมาที่หน้าอกขาวอวบที่มันคอยดึงดูดสายตาเขาเหลือเกิน
ลิลลี่ยกมือกอดอกแน่นเมื่อรู้ว่าถูกมอง ก็ตอนนี้ทั้งเนื้อตัวถูกห่อไว้ด้วยผ้าเพียงผืนเดียว “แกเอาเสื้อผ้าฉันไปทิ้งแล้วฉันจะเอาอะไรใส่” คนต้องการเอาตัวรอดรีบเปลี่ยนเรื่อง ตอนนี้ต้องได้เสื้อผ้ามาสวมก่อน ดูสายตาไอ้บ้านี่สิ เหมือนจะจับเธอกินตลอดเวลา
ดีแลนอมยิ้ม ดวงตาวาววับกรุ้มกริ่ม “อยู่ที่นี่เสื้อผ้าคงไม่จำเป็นต้องใส่มั้ง”
“อะไรนะ!” ลิลลี่หน้าร้อนผ่าว
“ทำไมต้องตกใจด้วย อยู่กับผัว เสื้อผ้าก็ไม่จำเป็นต้องใส่ เพราะทั้งตัว ผัวเห็นหมดแล้ว”
ลิลลี่เบิกตากว้าง ปฏิเสธเสียงขื่นๆ “ฉันไม่เชื่อ”
“งั้นฉันจะบอกให้ เธอมีไฝแดงตรงแก้มก้นขวาหนึ่งเม็ด”
กรี้ดดด
“แกรู้ได้ไง”
“ก็ฉันเปิดดู”
มันคือเรื่องจริง แต่ประสบการณ์ที่ผ่านความยากลำบากมาตั้งแต่เด็ก ทำให้ลิลลี่ไม่ได้อ่อนต่อโลก เธอมั่นใจว่ายังไม่เสียความบริสุทธิ์ให้เขาไม่เคยรู้สึกว่ามีครั้งไหนที่มีอะไรแทรกผ่านเข้าไป เคยได้ยินมาว่าครั้งแรกนั้นอาจทำให้เป็นไข้ หรือไม่ก็เดินแทบไม่ไหว แต่เธอปกติดีทุกอย่าง
เขาอาจจะให้ใครเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ก็ได้ ไม่รู้ว่าสมองทำไมถึงคิดบวกเช่นนั้น เหตุการณ์เลวร้ายมันเกิดขึ้นตั้งแต่ตอนนั้น เธอจำได้ว่าเธอเริ่มเห็นผู้ชายคนนี้ครั้งแรกเมื่อสองอาทิตย์ก่อน แต่ไม่รู้ทำไมถึงจำเขาได้อย่างติดตา
ตอนที่เธอไปเดินซื้อของที่ซูเปอร์มาร์เก็ตเพื่อกลับไปทำอาหารให้สองแฝดก็เห็นเขามองเธอ จนกระทั่งตอนไปจ่ายเงินที่แคชเชียร์ก็ยังมองอยู่
และตอนนั้นเองที่เธอไม่ทันระวังสังเกต หลังจากเธอเรียกแท็กซี่แล้วขึ้นมานั่งพร้อมบอกสถานที่ให้คนขับแล้ว เธอก็มองออกไปนอกรถ ก็ได้ยินเสียงโทรศัพท์ของคนขับดังขึ้น พร้อมกับการคุยแบบสำเนียงไทยปนจีน
“เรียบร้อยดีครับ อีกไม่เกินสิบห้านาทีก็ถึงแล้วครับ” คนขับรถแท็กซี่ตอบกลับคนปลายสาย
ลิลลี่ไม่ได้สนใจ แต่คนขับที่มีใบหน้าเหมือนชาวจีนก็ชวนคุยขึ้นมาทำให้ต้องหันไปมอง
“มีลูกค้าเจ้าประจำโทร.มาให้ไปรับน่ะครับ เขาเป็นคนจีนมาทำงานที่ประเทศไทย เรียกรถผมให้ไปรับไปส่งบ่อยๆ เพราะไม่ไว้ใจคันอื่น แต่คงไปรับไม่ทัน เพราะรับคุณผู้หญิงมาแล้ว”
“ค่ะ” ลิลลี่ตอบรับไปอย่างนั้น ไม่ได้ใส่ใจอะไร แต่คนขับรถแท็กซี่ยังพูดต่อ
“ที่จริงเขาพักอยู่โรงแรมข้างหน้า ทางผ่านเราพอดีเลยครับ”
“หมายความว่าไงคะ” ลิลลี่ถามกลับด้วยความสงสัย
“ถ้าผมจะแวะรับเขาด้วยแล้วไปส่งคุณผู้หญิงจะได้ไหมครับ”
คิ้วเรียวขมวดมุ่นเข้าหากัน มันไม่ค่อยถูกต้องนัก มีแบบนี้ด้วยหรือ ใครเขาทำกัน
“แต่ว่าฉันคงไม่สะดวกเท่าไหร่นัก”
“เสียดายจัง ลูกๆ ผมใกล้เปิดเทอม ช่วงนี้กำลังต้องหาเงินมากเป็นพิเศษ”
เรื่องนี้บังเอิญชกเข้าถูกจุด ตั้งแต่ยังเล็ก ลิลลี่รู้ดีแม้เธอจะเรียนโรงเรียนรัฐบาล ค่าเทอมเรียกได้ว่าถูกมาก แต่ด้วยฐานะที่ค่อนข้างลำบาก ก่อนจะมาเจอพี่ชาย แม่ต้องอดทนลำบากมาก กว่าจะเก็บเงินมาเป็นค่าเทอมในแต่ละเทอม
“เอาล่ะ ก็ได้ค่ะ”
ลิลลี่ไม่ใช่คนใจไม้ไส้ระกำ เห็นคนทำมาหากินเพื่อลูกแล้วจะไม่ช่วยก็ไม่ได้ เขาจะได้มีรายได้ ไม่เสียลูกค้าประจำ ลูกของเขาจะได้มีเงินค่าเทอม
“ขอบคุณครับ”
เพราะเธอไม่รีบมาก เผื่อเวลาไว้แล้ว ยังไงก็กลับไปทำอาหารให้สองแฝดจอร์แดนกับจัสตินได้ทัน
คนขับแท็กซี่ยิ้มรับ “คุณสวยแล้วยังใจดี เจ้านายคนจีนนี่เขาหล่อรวยมากเลยนะครับ มีเมียที่จีนแล้วยังมีเมียที่ไทยอีกสองคน ผมก็โชคดีไปด้วยที่ได้ทำงานกับเขา”
“ค่ะ” ลิลลี่ตอบกลับอย่างขอไปที ไม่เข้าใจว่าเขาจะพูดถึงเจ้านายตัวเองทำไม แล้วรถแท็กซี่ก็เลี้ยวเข้าไปจอดในชั้นจอดรถของโรงแรมหรูที่ตั้งอยู่ข้างทาง เมื่อเลี้ยวเข้าไปแล้วจอดสนิทตรงลิฟต์ที่เป็นส่วนไว้ใช้สำหรับแขกที่มีห้องพักลงมา คนขับรถแท็กซี่ก็โทรศัพท์ไปบอก
“ผมมาถึงแล้วครับ”
