บทที่ 6 6

ลิลลี่เห็นคนขับรถเปิดประตูลงไป และในตอนนั้นเองที่ประตูข้างตัวของเธอถูกเปิดออกแล้วผ้าสีขาวก็โปะลงมาบนจมูก เธอหมดสติไม่รู้ตัวกระทั่งตื่นขึ้นมาอีกทีในสภาพเปลือยเปล่า มีผู้ชายที่เธอจำติดตาได้ดีตอนอยู่ที่ซูเปอร์มาร์เก็ตมานอนเปลือยกายอยู่ข้างๆ พร้อมกับคำว่าผัวที่เขายัดเยียดให้จนเธอตั้งรับไม่ทัน ลิลลี่ตกใจมาก แต่เธอไม่เชื่อ เพราะร่างกายของเธอไม่มีอะไรผิดปกติ

‘แต่จะพิสูจน์ยังไง ว่ายังบริสุทธิ์’

เธอจนปัญญาจริงๆ จากนั้นจึงอาศัยไหวพริบหนีเอาตัวรอดออกมา แต่หลังจากนั้นชีวิตเธอก็ไม่เหมือนเดิมเพราะถูกเขาตามรังควาน กระทั่งตอนนี้ที่ถูกจับตัวมายังที่ไหนก็ไม่รู้

“นี่คุณ บอกฉันมาที่นี่ที่ไหน ปล่อยฉันกลับไปเถอะนะ” ลิลลี่พยายามสงบสติอารมณ์ หันหน้าเข้าเจรจา

ดีแลนกระชากเสียงดุ “ที่นี่เป็นบ้านพักที่ฉันสร้างให้ผู้หญิงของฉัน ฉันหมดไปเยอะรู้ไหม เธอก็รู้นี่ว่าที่ดินที่ฮ่องกงแพงยิ่งกว่าทองคำ”

“ฉันเข้าใจ แล้วก็ไม่ได้อยากอยู่ที่นี่ ส่งฉันกลับไปสิ ไล่จับฉันมาเพื่ออะไร เราไม่ได้มีความแค้นกันเสียหน่อย แค้นพี่ฉัน ก็ไปจับพี่ฉันมาสิ ดูละครน้ำเน่ามากหรือไง แค้นอีกคนจับอีกคน หรือหน้าตาแยกไม่ได้ ว่าเป็นคนละคน”

ดีแลนนึกฉุน อยากฟาดริมฝีปากเข้าใส่ริมฝีปากแม่คนปากดีสักทีสองที

“เสียใจด้วยแม่ตัวดี เธอไม่รู้หรือไงที่ละครชอบทำแบบนั้น ก็เพื่อความฟินไง ถ้าฉันไปลากพี่เธอมา นอกจากกระทืบมัน ฉันจะทำอะไรได้อีก ฉันไม่กินถั่วดำ ที่สำคัญเธอน่ากินกว่ามันเยอะ” ดีแลนแสยะยิ้มโหดๆ

“แกไอ้บ้า ไม่เข้าใจหรือไงว่าฉันไม่เกี่ยว โกรธใครก็ไปแก้แค้นคนนั้นสิ ฉันจะกลับ”

ลิลลี่ลุกขึ้นพรวด แต่ถูกเขาดึงตัวเอาไว้ “ฉันไม่ได้โกรธเธอ แต่ฉันอยากกินเธอ เพราะพี่เธอมันคงกลืนผู้หญิงของฉันเข้าไปทั้งตัว เหตุผลของฉันก็คือไม่ยอมเสียของไปฟรีๆ เข้าใจหรือยัง มันได้ผู้หญิงของฉัน ฉันก็ต้องได้น้องสาวของมันมาทดแทน”

“ถือว่าฉันขอร้องแล้วกัน ปล่อยฉันไป แล้วฉันจะไม่แจ้งความ หรือบอกกับใครๆ เลย” ลิลลี่ข่มควมกลัวต่อรอง

“ฉันไม่ได้เล่นขายของ ที่ยอมลงทุนไปไล่จับเธอมา เพราะฉันรู้มาว่าไอ้พี่ชายตัวแสบของเธอมันหวงน้องสาวมาก มันจะได้รู้ซึ้งว่าเวลาเสียของหวงมันเป็นยังไง”

“แต่ฉันไม่ได้ทำอะไรผิด ปล่อยฉันไปเถอะ”

“ไม่ได้” ดีแลนตะคอกกลับ พร้อมกับหรี่ตาแคบๆ ลงจ้องมองที่ใบหน้าสวยหวาน เขายกยิ้มมุมปาก “เอาแบบนี้แล้วกัน แฟร์ๆ เลยนะ” เขากดเสียงต่ำบอกอย่างเจ้าเล่ห์ “พี่ชายเธอพาผู้หญิงของฉันไป เพราะฉะนั้นระหว่างนี้ เธอก็ทำหน้าที่แทนเพชรลดาไปก่อนเลยดีไหม”

“หน้าที่อะไร!” ลิลลี่กวาดมองไปรอบๆ ห้อง แน่นอนว่าตกแต่งสวยงามหรูหรา ไม่น่าจะสร้างให้แม่บ้านอยู่ เท่านี้ลิลลี่ก็ใจหายวาบ ดวงตาคู่สวยมีแววตระหนกตกใจ แม้จะไม่แสดงอาการผ่านท่าทาง แต่สีหน้าเจื่อนไปถนัดตา

“ทำให้ฉันมีความสุขบนเตียงไงล่ะ” เขาพูดออกไปลุ่นๆ ทำให้สาวน้อยตาโต

แม้ภายในใจจะร้องคำว่ากลัวตัวเบ้อเร่อ แต่หญิงสาวยังข่มใจกัดฟันพูดกระแทกใส่เขา “ถ้าจะให้ฉันอยู่ที่นี่ เพื่อทำหน้าที่จูงหมีควายไปขึ้นสวรรค์ ฉันไม่ทำหรอก ต่อให้ตายก็ไม่ทำ”

ดีแลนยกยิ้มมุมปาก “ไม่มีใครเคยต่อปากต่อคำกับฉันได้ยาวเท่าเธอเลย ฉันชักอยากจะทวนความจำกับเธออีกสักรอบแล้วล่ะสิ ว่ามันจะมันส์เหมือนได้ต่อปากต่อคำกับเธอหรือเปล่า วันนั้นเธอนอนหลับนิ่งๆ เหมือนฉันนอนกับศพเลย วันนี้แหละดิ้นได้ คงมันดีพิลึก”

ลิลลี่ไม่ทันตอบโต้ก็สะดุ้งเฮือกเมื่อถูกผลักให้นอนหงายลงบนที่นอน ดีแลนไม่คิดจะรังแกผู้หญิง แต่ยัยตัวเล็กทำให้เขาหมดความอดทนจนต้องให้บทลงโทษ

เขาพาร่างสูงมาคร่อมทับร่างบอบบางไม่ให้ลุกขึ้นหนี มือหนาข้างเดียวรวบมือบางสองข้างไว้เหนือหัว

“ปากเก่งแบบนี้งั้นบทเรียนแรก ฉันจะสอนเธอก่อนว่า กว่าเธอจะได้ทำหน้าที่พาฉันขึ้นสวรรค์ เธอจะต้องถูกคนอย่างฉันเสียดสีสักกี่ที”

เขาสบกรามแน่น ไม่มีใครบังอาจมาเรียกเขาหยาบคายแบบนี้ เขาสูงกำยำ หน้าตาหล่อเหลาเข้าขั้นดารา ไม่ได้ตัวใหญ่เหมือนหมีอย่างที่ยัยแสบตะโกนด่าปาวๆ แต่หากเทียบไซซ์ระหว่างเขากับเธอ มันก็นะ เหมือนหมีอุ้มแตง

ผู้หญิงที่ร่วมเตียงด้วยทุกคนพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า รูปร่างของเขาดีมาก พวกเธอชอบกล้ามเนื้อของเขา แล้วชอบลูบมันบ่อยๆ จนบางครั้งดีแลนนึกรำคาญ

แต่แม่สาวน้อยคนนี้ดันเปรียบเทียบเขากับหมี คงมีแค่สิ่งเดียวที่พอจะนำเขาไปเปรียบกับหมีได้ นั่นคงเป็น

‘กล้ามเนื้อที่แข็งแรง ถึก ทน เหมือนหมีกริซลี แรงดียิ่งกว่าช้างแอฟริกา’

ลิลลี่ไม่คิดจะขอร้องเขาอีก เพราะรู้ว่าเขาคงไม่ปล่อยเธอไปแน่ๆ จู่ๆ น้ำตาก็ไหลรินลงมา นี่เขาคงรักผู้หญิงที่ชื่อเพชรลดามาก มากจนยอมทำร้ายเธอเพื่อเอาคืนพี่จิ้งเหวิน

เขาไม่ใช่มาเฟียขี้สงสาร หรือใจอ่อนเพราะน้ำตา แต่ที่ไม่ชอบและรำคาญที่สุดก็คือน้ำตาผู้หญิง “นี่หยุดร้องไห้นะ ฉันไม่ชอบน้ำตาผู้หญิง ฉันเกลียดคนอ่อนแอ”

ลิลลี่มองเขาทั้งน้ำตา มันไม่ใช่น้ำตาของความอ่อนแอ แต่มันเป็นน้ำตาของความพ่ายแพ้ที่ไม่อาจสู้แรงเขาได้

“อยากทำอะไรก็ทำสิ ฉันสู้แกไม่ได้อยู่แล้ว”