บทที่ 1 งานประมูล

ตอนที่ 1 งานประมูล

ร่างสูงโปร่งบอบบางราวกับจะหักลงได้ทุกเมื่อ กำลังก้าวเดินเข้าไปยังคณะมนุษยศาสตร์ เมื่อเดินเข้าไปเพื่อน ๆ ร่วมคลาสเดียวกันโบกมือทักทายเจ้าตัวอย่างสนิทสนม ซึ่งความจริงนั้นมันไม่ใช่เลยด้วยซ้ำ ดวงตาเศร้าโศกนั้นสบสายตากับเพื่อนร่วมคลาสอย่างเผลอตัว มือของเขายื่นชีทเรียนให้กับเพื่อนทุกคนอย่างน้อบน้อม

น้ำมนต์ สิริกาญจน์ นักศึกษาทุนยากจนที่เข้ามหาวิทยาลัยนี้ได้เพราะได้คะแนนสอบเข้าอันดับสูงสุดของขั้นปี และยังสอบชิงทุนเข้ามาได้อย่างสบาย ๆ น้ำมนต์ไม่มีเพื่อนสนิทที่สามารถคุยได้เลยสักคนเพราะทุกคนต่างมองว่าน้ำมนต์คือคนที่ต่ำต้อยกว่าพวกเขา 

สิ่งนี้ทำให้สังคมในมหาวิทยาลัยของน้ำมนต์นั้นไม่ค่อยจะดีมากนัก แต่ก็ยังมีเพื่อนในคลาสที่รวยมากแต่ขี้เกียจเกินทนที่จะทำงานเอง น้ำมนต์จึงยอมก้มหัวรับใช้พวกเขาด้วยความเต็มใจ

"ขอบคุณสำหรับชีทเรียนนะ เงินเราโอนให้แล้วนะสองพัน"

"ขอบคุณครับ"

"ของเราก็โอนให้แล้วนะ"

เพื่อนเหล่านี้ต่างก็เป็นลูกคนรวยที่ขี้เกียจเรียนเอง พึ่งพาชีทเรียนที่น้ำมนต์นั้นรวบรวมเอาไว้พอที่จะเข้าใจง่าย พวกเขาเลยสอบได้ผ่านทุกครั้ง พวกเขาคือแหล่งรายได้หลักของน้ำมนต์ น้ำมนต์อาศัยอยู่ในห้องเช่าเล็ก ๆ ราคาถูกที่สุด 

ตั้งแต่ย้ายมาเรียนที่กรุงเทพฯ พ่อแม่ก็ไม่เคยยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือเขาเลยแม้แต่น้อย ยิ่งพี่ชายอย่างนะโมที่อายุห่างกับน้ำมนต์ 3 ปี วัน ๆ เอาแต่เล่นการพนันและไม่ได้ทำงานอย่างจริง ๆ จัง ๆ เลย เอาแต่มาเกาะน้ำมนต์กินทุกวัน 

จนน้ำมนต์ต้องไปหางานพิเศษทำหลังเลิกเรียนถึงสามงานเพื่อพยุงให้ตัวเองเรียนให้จบจะได้หางานประจำทำเสียที จะได้ไม่ต้องให้พี่ชายมาวุ่นวายกับเขาเพราะเรื่องเงินแบบนี้ทุกวัน

"ไอ้เด็กทุนมาแล้วว่ะ"

"ไอ้ทัพมึงไม่เหม็นกลิ่นคนจนของมันบ้างหรอวะ"

เพื่อนในห้องแซวขึ้นมา น้ำมนต์นั่งนิ่งไม่พูดอะไรก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือก่อนเรียน ทัพไม่พูดอะไรเขาไม่อยากให้น้ำมนต์โดนคนอื่นว่าอีกแล้ว ไม่นานอาจารย์ประจำวิชาก็เข้ามาพอดีทำให้น้ำมนต์คลายความอึดอัดลงไปบ้าง 

"อย่าคิดมาก พวกมันปากหมาอย่าไปใส่ใจมันเลย"

"ครับ"

น้ำมนต์ตั้งใจเรียนโดยตัดเสียงรอบด้านออกจากหัวสมองของเขา ปกติน้ำมนต์ก็พูดน้อยอยู่แล้ว เขาเลยไม่อยากคุยกับใครในระหว่างที่เรียนที่นี้ เขาพยายามทำตัวให้เป็นอากาศมากที่สุดจะได้ไม่ต้องวุ่นวายกับเรื่องของคนอื่นด้วย การใช้ชีวิตแบบนี้รู้สึกว่ามันดีสำหรับน้ำมนต์มากกว่า

เสียงออดเลิกเรียนดังขึ้น น้ำมนต์เก็บของเสร็จก็เตรียมจะเดินออกจากห้องไปตามปกติ แต่ระหว่างที่ผ่านเพื่อนกลุ่มนั้นไป เขากลับโดนเพื่อนในคลาสกลุ่มเดิมดักทางเอาไว้เสียก่อน มือของหนึ่งในแก๊งก็จับเข้าที่ก้นของน้ำมนต์อย่างจัง ทำเอาน้ำมนต์สะดุ้งขยับตัวหนีทันที ไม่ยอมให้คนพวกนั้นหบยามเกียรติของเขาได้อีก

"ทำอะไร ถอยออกไปนะ เราไม่เล่นด้วยนะป๊อบ"น้ำมนต์พูดขึ้นด้วยท่าทางเอาเรื่อง 

"ก้นนิ่มดีว่ะ ขายแค่ชีทเรียนจริงหรอวะ นอนกับพวกกูดูมั้ย พวกกูให้คืนละห้าพันเลยนะเว้ยฮ่ะฮ่า ฮ่า ๆ"

"ขอปฏิเสธ เราต้องไปทำงานพิเศษแล้วหลีกทางให้เราด้วย"

"ไม่ ทำไมกูต้องทำตามที่มึงบอกด้วย หุ่นก็สวย ขาวก็ขาว ยิ่งก้นสวยแบบนี้โคตรน่าลองอ่ะ"

"พวกมึงถอยไป อย่าแกล้งน้ำมนต์ มันต้องไปทำงานแล้ว"

ทัพที่เดินตามมาก็กันไม่ให้เพื่อนคนอื่นเข้ามากวนน้ำมนต์ได้ น้ำมนต์หันไปขอบคุณทัพก่อนจะหมุนตัวแล้ววิ่งไปรอรถที่หน้ามหาวิทยาลัย เพื่อจะรอรถเมล์ไปทำงาน 

เสียงโทรศัพท์ดังตามมาน้ำมนต์ล้วงมือเข้าไปหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองออกมาหน้าจอปรากฏชื่อของ นะโม พี่ชายของเขาเอง เขาถภอนหายใจด้วยความรู้สึกอึดอัด แต่ก็ยิมกดรับสายพี่ชายของตัวเองทันที 

"ครับพี่นะโม"

"มึงมาหากูหน่อยตอนนี้กูอยู่ร้านxxx กูมีเรื่องนิดหน่อย"

“ไปทำไมครับ ผมมีงานที่จะต้องทำ”น้ำมนต์ตั้งใจจะปฏิเสธแล้วแต่พี่ชายของเขากลับไม่ยอมรับคำปฏิเสธนั้น 

“มึงต้องมา กูมีเรื่องด่วนที่จะขอให้มึงช่วย”

“เฮ้อ… เดี๋ยวผมไปครับ”

น้ำมนต์ถอนหายใจออกมา ถ้าหากไม่มีเรื่องให้เขาช่วย พี่ชายคงไม่ยอมมาพบเขาแน่ ๆ น้ำมนต์เปลี่ยนไปนั่งแท๊กซี่เพื่อไปหาพี่ชายตามที่พี่ของเขาบอกทาง 

“หนุ่มน้อยที่นี้จริงหรอ คาสิโนเลยนะอันตรายมากนะนั้น”

ลุงคนขับแท๊กซี่เอ่ยเตือนน้ำมนต์ด้วยความหวังดี น้ำมนต์ยิ้มให้ลุงคนขับแท๊กซี่ ก่อนที่จะบอกด้วยรอยยิ้ม

“ผมแค่มารับพี่ชายครับ ขอบคุณนะครับที่มาส่งผม นี้ครับค่าแท๊กซี่”

“ให้ไปเเป็นเพื่อนเธอมั้ย”

“ไม่เป็นไรจริง ๆ ครับ ขอบคุณนะครับ ผมเข้าไปเองได้ นั้นไงครับพี่ชายผมรออยู่คุณลุงไปรับลูกค้าเถอะครับ”น้ำมนต์บอกก่อนจะก้าวลงจากรถแท๊กซี่ เมื่อเขาลงมาก็มีลูกค้าเดินขึ้นรถลุงแท๊กซี่ทันทีเช่นกัน 

น้ำมนต์มองคาสิโนที่อยู่ตรงหน้านี้ เขาสองจิตสองใจว่าจะเอาอย่างไรต่อดีจะเจข้าไปมั้้ย เขาควรที่จะเข้าไปในนี้หรือเปล่า แต่ไม่นานนักนะโมก็ออกมาพร้อมกับชายวัยกลางคนคนหนึ่ง 

"สวยอย่างที่มึงบอกเลยว่ะ น่าจะขายได้ราคาดี" ชายคนนั้นเอ่ยปากขึ้นมากลับทำให้น้ำมนต์สะอึกกับคำพูดของอีกฝ่ายทันที

"ขาย? นี้มันอะไรพี่นะโม พี่ให้ผมมาที่นี้ทำไม"

"กูเป็นหนี้ 5 ล้านกับบ่อนเสี่ยชาติ กูเลยจะเอามึงมาขายให้เขาเอาเงินไปใช้หนี้"

"พี่ว่าอะไรนะ นี้พี่บ้าไปแล้วหรอ พี่ทำแบบนี้ได้ไง!"

"พ่อกับแม่ก็ไม่ได้คัดค้านอะไรสักหน่อย กูให้เงินแม่ไปห้าแสนแล้ว วันนี้ยังไงมึงก็ต้องถูกขาย"

"ไม่เอาผมไม่ยอม ปล่อยนะ อย่ามาจับตัวของผมนะ!"

น้ำมนต์เจ็บที่ใจมากที่ถูกพี่ชายแท้ๆ เอาไปขาย เพื่อเอาเงินไปใช้หนี้การพนันที่ติดหนี้เกือบ 10 ล้าน และด้วยความเห็นดีเห็นชอบของผู้เป็นพ่อและแม่ ทำให้น้ำมนต์ต้องตกอยู่ในสถานการณ์ที่ยากจะพูดออกมาได้ น้ำมนต์ถูกลากเข้าไปในคาสิโนและพาเข้าไปที่ห้องลับเพื่อทำความสะอาดเตรียมประมูลขาย 

ร่างกายน้ำมนต์สั่นไปหมดมีหลายคนที่ถูกนำมาเพื่อเอามาขาย เสียงร้องไห้ของเด็กหนุ่มหลายคนต่างก็พากันร้องไห้ที่ถูกขายมาแบบนี้ ไม่เว้นแม้แต่น้ำมนต์ที่ตอนนี้เขาเจ็บปวดอย่างหนักกับการกระทำของครอบครัวของเขา เสียงประกาศตามสายทำให้น้ำมนต์อยากจะตายให้รู้แล้วรู้รอด น้ำตาของเขาไหลออกมาทันที เขาไม่อยากถูกขาย เขาไม่อยากต้องมามีชีวิตแบบนี้

“ไอ้นะโม ไอ้ชั่ว ไอ้เลว มึงทำกับกูได้ยังไง ฮืออออ กูน้องมึงนะ กูน้องมึง!”

น้ำมนต์กรีดร้องด้วยความเจ็บปวด เขาเจ็บที่พี่ชายและครอบครัวต่างก็เห็นเขาเป็นเพียงแค่สินค้า อยากจะทำยังไงก็ทำตอนนี้เขาเหมือนกำลังจะขาดใจตายเพราะความเจ็บที่จุกแน่นอยู่ในอก ทำไมกันชีวิตของเขาไม่เคยได้รับความรักเลย แต่ทำไมคนที่ไม่เคยให้ความรักเขา กลับต้องมาพรากเขาออกจากสิ่งที่เขาอยากจะทำด้วย 

ในตอนนั้นน้ำมนต์คิดว่าชีวิตของตัวเองคงจะจบสิ้นแล้วเสียงไมค์ของพิธีกรดังขึ้นในหัวของเขาไม่ได้ยินเสียงอะไรอีกต่อไป มีเพียงแค่กรงของเขาที่ถูกเข็นออกมาตั้งอยู่กลางเวทีราวกับว่าตัวของเขาเป็นสุนัขที่ถูกนำมาประมูลขาย ในเวลานี้ตัวของเขาเองก็ไม่ต่างอะไรจากพวกสัตว์เดรัจฉานพวกนั้นเลยสักนิด 

"ต่อไปเป็นเด็กหนุ่มที่พึ่งได้มาเมื่อช่วงบ่ายนี้หมายเลข 30 ราคาเริ่มต้น 6 ล้านบาท"

ภายในงานประมูลใต้ดินที่มีคนมากมายต่างจับจ้องมาที่ร่างกายที่เปลือยเปล่าของเขา น้ำมนต์ได้แต่ภาวนาให้ตนเองรอดพ้นจากที่แห่งนี้และไปพบกับแสงสว่างด้วยเถอะ เขาไม่อยากจะอยู่ตรงนี้แล้วถ้าเขาหนีรอดออกไปได้เขาจะหนีไปให้สุดชีวิตต่อให้ไปตายเอาดาบหน้าเขาก็ยอม

น้ำมนต์ร้องไห้จนตาแดงช้ำไปหมด เมื่อคนมองมากลับดึงดูดคนพวกนั้นมากขึ้นเรื่อย ๆ แต่ภายใต้การควบคุมดูแลการ์ดของที่นี้ ทำให้คนพวกนั้นไม่ได้พุ่งเข้ามารังแกร่างกายของเขา แต่สายตาของคนที่สวมหน้ากากพวกนั้นที่จ้องมาบ่งบอกถึงความหื่นกระหายต้องการที่จะกลืนกินร่างกายของเขาจนยากที่จะอดวันใจได้

"7 ล้าน 2 แสน"

"8 ล้าน 5 แสน"

มือหนาวางเอกสารที่พึ่งส่งด่วนมาให้เขา สายตาน่ากลัวนั้นจ้องมองเอกสารนั้นอย่างใจเย็น รอยยิ้มที่น่ากลัวยกขึ้นมา เลขาของเขามองเจ้านายก็ขนลุกไปหมด แม้ว่าพวกเขาจะทำงานกันมาตั้งนานหลายปีแต่ต้องยอมรับเลยว่าเจ้านายของเขาน่ากลัวจริงๆ 

“เอกสารนี้เป็นจริงอย่างที่นายบอกใช่ไหม”

น้ำเสียงเย็นชาเอ่ยถามลูกน้องก็สนิทของตัวเองสายตาของเขายังคงไม่ละวางจากรูปภาพตรงหน้านี้เลยสักนิด คนในรูปภาพอายุน่าจะไม่เกิน 22-23 ปี ยังเป็นเด็กมหาลัยอยู่เลย แต่เพื่อนก็ไม่ใช่ประเด็นสิ่งสำคัญที่สุดก็คือประวัติทางการแพทย์ของอีกฝ่ายมันทำให้เขาพอใจกับผลของมันมาก

“ใช่ครับหมายเลข 30 จะมีการประมูลในช่วงค่ำคืนนี้ ได้ยินมาว่าพี่ชายของเขาเอาเขามาขายโดยที่อีกฝ่ายไม่ยินยอม แต่เจ้านายก็รู้นี่ครับว่าเจ้าของคาสิโนคนนั้นมันเป็นพวกตาแก่ตัณหากลับ เล่นกับเด็กผู้ชายพวกนั้นไม่ถึง 3 วันก็ตายและก็ไม่มีใครเอาผิดได้ เด็กคนนี้ก็อยู่ในเป้าหมายของไอ้แก่นั่นครับ”

“เด็กที่มีความสามารถพิเศษตั้งท้องได้แบบนี้แถมหน้าตายังถูกสเปคฉันขนาดนี้จะให้ใครไปครอบครองได้ยังไง ไปเอาเงินสดมาเราจะไปประมูลเด็กคนนั้นมาเพื่อจะมาคลอดลูกให้กับฉัน”

“ได้ครับขอเวลา 10 นาทีนะครับผมจะไปจัดการเรื่องเงินให้”

เราสูงใหญ่ของเขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เบื้องหลังเป็นรูปราชาหมาป่าตัวขาวยืนอยู่ด้านหลัง ท่าทางที่ดูสงบเยือกเย็นและทรงพลังตรงหน้าทำให้ใครต่างก็พากันหวาดกลัวกันทั่วหน้ากันทั้งนั้น จะมีใครบ้างที่ไม่รู้จัก พระเพลิง เจ้าพ่อมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลแม้อายุจะยังน้อยแต่ก็เป็นผู้นำแก๊งมาเฟียที่แข็งแกร่งมากที่สุด

เสียงประตูทางเข้าเปิดขึ้น ร่างสูงใหญ่ก้าวเดินเข้ามา สายตาของพระเพลิงปะทะเข้ากับร่างของน้ำมนต์ทันที ราวกับว่ามันมีมนต์สะกดบางอย่าง ดวงตาโศกราวกับต้องการขอความช่วยเหลือ พระเพลิงยิ้มร้ายก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา แม้ว่าจะไม่ได้มองเขาโดยตรง แต่ในเมื่อมองสบตากันเมื่อครู่นี้แล้วเขาก็อยากจะได้เด็กคนนี้มาครอบครองจริงๆ 

"10 ล้าน"

เสียงเย็นชาของเขาพูดออกมาทำเอาคนที่อยู่ในงานประมูลถึงกับไม่กล้าหายใจแรง การปรากฏตัวของ พระเพลิง เจ้าพ่อมาเฟียหน้านิ่งที่ควบคุมอำนาจทางเขตฝั่งทางเหนือได้อย่างหมดจดคนนี้ทำให้คนในงานไม่กล้าจะประมูลต่อ เขาเป็นถึงมาเฟียที่อายุเพียงแค่ 30 ปี

แต่เขาก็สามารถควบคุมตำแหน่ง และนั่งแท่นเป็นมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่ในเขตแดนเหนือ ใครจะกล้ามีเรื่องกับพระเพลิง เขาทั้งบ้าเลือดเขาไม่สนกฎหมายหรือว่าใครจะใหญ่มาจากไหน พระเพลิงต่างก็ไม่สนใจคนพวกนั้นเลยสักนิด

"คนที่ได้หมายเลข 30 ไปคือคุณพระเพลิง ปิดจบการประมูลในค่ำคืนนี้และเป็นการประมูลที่มีราคาสูงที่สุดในค่ำคืนนี้"

พระเพลิงเดินเข้าไปหาน้ำมนต์ช้า ๆ ในกรงที่ขังน้ำมนต์เอาไว้มีร่างของน้ำมนต์ขดตัวด้วยความอับอาย พระเพลิงถอดเสื้อคลุมตัวยาวของตัวเองสอดผ่านกรงเหล็กให้น้ำมนต์สวมใส่ แววตาที่แข็งกระด้างและพร้อมที่จะแตกสลายได้ตลอดเวลาเขามองก็รู้แล้วว่าอีกฝ่ายมาถึงจุดที่เตรียมตัวจะตายแล้วจริงๆ

“ใส่ซะ ฉันไม่ต้องการให้ไอ้แก่พวกนั้นมองคนของฉัน”

น้ำมนต์รับเสื้อของพระเพลิงไปใส่ทันทีด้วยขนาดตัวที่ต่างกันมาก เสื้อของพระเพลิงจึงคลุมเข่าของน้ำมนต์ได้พอดิบพอดี แต่เขาก็ไม่เคยลดความระแวงจากชายหนุ่มที่มาซื้อตัวของเขา คนที่มาที่นี่ใช่ว่าจะเป็นคนดี โดยเฉพาะคนที่มีเงินน้ำมนต์ไม่ได้ดีใจเลยด้วยซ้ำที่ได้เจอกับคนแบบพระเพลิงเพราะอย่างไรพระเพลิง ก็มีสิ่งที่ต้องการนั่นก็คือร่างกายของเขา ในความคิดของเขาไม่มีแม้แต่คำขอบคุณเลยแม้แต่น้อย ใจของน้ำมนต์เพียงแค่อยากจะออกจากที่นี่จนใจจะขาดและเหมือนว่าพระเพลิงจะรู้เรื่องนี้ดี

“เปิดพรุ่งนี้ซะ”

พระเพลิงสั่งให้คนเปิดกรงเหล็กเพื่อเอาตัวของน้ำมนต์ออกมา น้ำมนต์ถอนหายในอย่างโล่งอก น้ำตาหยดสุดท้ายหล่นลงมาเปื้อนแก้ม พระเพลิงที่อุ้มน้ำมนต์อยู่ในอ้อมกอดก็ยิ้มออกมา เขาเจอน้ำมนต์เพียงแค่วูบเดียวใจของเขาก็สั่นขนาดนี้ กลิ่นหอมที่หลั่งไหลออกมาจากกายบอบบางที่เขากำลังอุ้มอยู่

"คุณจะทำอะไรปล่อยผมตัวนี้นะ คุณจะเอาผมไปฆ่าหรอคุณจะทำอะไรปล่อย!!!"

"เลิกเล่นตัวสักทีฉันเสียเงิน 10 ล้านเพื่อซื้อตัวของนายมา นายคิดว่าฉันเอานายมาเพื่ออะไรถ้าไม่ใช่จะเอานายมาเป็นที่สนองความต้องการของฉัน"

"ผมไม่เป็นของใครทั้งนั้น ปล่อยผมเดี๋ยวนี้"

ร่างเล็กบอบบางตรงหน้าดิ้นสุดแรงพยายามที่จะดิ้นหนีเขาสุดชีวิตแต่ด้วยรูปร่างและพละกำลังที่แตกต่างกันทำให้น้ำมนต์ไม่สามารถที่จะดิ้นหนีออกจากอ้อมกอดของชายคนนี้ได้เลย เสียงที่มีความกดดันมหาศาลพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ไม่ได้ยินดียินร้ายอะไรกับตัวของเขาเลยแม้แต่น้อย

"ถ้าเธอมีปัญญาหาเงินมาคืนฉัน 10 ล้าน ฉันก็จะพิจารณาปล่อยเธอไปใช้ชีวิตอย่างที่เธอต้องการ แต่ถ้าไม่มีปัญญาที่จะเอาเงินมาคืนฉัน ก็ใช้ร่างกายของเธอใช้หนี้แทนสิเอาตัวของเธอมาขัดดอก”

“ฉันได้ยินมาว่าเธอท้องได้นี่คลอดลูกให้ฉันสักคนสิ แล้วฉันจะพิจารณาให้เธอเป็นอิสระ"

"คุณพูดว่าอะไรผมท้องไม่ได้ผู้ชายที่ไหนเขาจะท้องได้ คุณมันบ้าไป!!"

พระเพลิงไม่ได้พูดอะไรมากปล่อยตัวของน้ำมนต์ลงฝ่ามือของเขาฟาดเข้าที่หน้าของอีกฝ่ายอย่างแรงทำให้น้ำมนต์ถึงกับล้มลงกับพื้น 

เขามองหน้าของน้ำมนต์ด้วยแววตาที่ไม่ได้พอใจอะไรมากนัก ก่อนที่มือของเขาจะบีบเข้าที่ลำคอขาวอย่างแรงจนทำให้น้ำมนต์แทบหายใจไม่ออก เขายังไม่อยากเล่นกับศพไร้วิญญาณหรอกนะ เพียงแค่สายตาของพระเพลิงก็ทำให้น้ำมนต์ถึงกับเข่าอ่อน แต่ก็ไม่อยากจะยอมแพ้อีกฝ่ายเช่นกัน

"ฉันว่าฉันใจดีกับเธอมากเกินไปแล้วนะ เธอคิดว่าเธอเป็นใครถึงได้มาต่อรองกับฉัน ถ้าฉันไม่มั่นใจในข้อมูลนี้ฉันก็คงไม่ประมูลเธอหรอกนะเพียงแค่ร่างกายของเธอดูยั่วยวนและดูน่าเอาเท่านั้นแถมความสามารถพิเศษของเธอทำให้ฉันพอใจมาก"

"ผมไม่รู้ว่าผมท้องได้จริงหรือเปล่า แต่ผมพูดตรงนี้เลยว่าผมไม่รู้และผมก็ยังยืนยันว่าผมท้องไม่ได้"

"เธอไม่เคยสังเกตหรอว่าทำไมพ่อแม่ของเธอถึงรังเกียจเธอมาก ก็เพราะว่าเธอท้องได้เป็นคนที่ผิดปกติ แต่ฉันจะเอาเธอไปให้หมอลองตรวจดูก่อนถ้าท้องไม่ได้เธอก็ต้องใช้ร่างกายของเธอมาปลดหนี้ให้ฉัน”

"ต่อให้ผมจนแต่ผมก็ยังมีศักดิ์ศรีผมไม่มีทางที่จะใช้ร่างกายของผมทำเรื่องแบบนั้นกับคุณหรอก!"

"ฉันชอบคนพูดง่ายไม่ชอบคนที่มีท่าทีแข็งกร้าวแบบนี้ฉันให้โอกาสเธอเลือกสองอย่าง หนึ่งตั้งใจคลอดลูกให้กับฉันแล้วเธอก็ใส่หัวออกไปจากชีวิตฉัน ทางเลือกที่สอง ใช้ร่างกายของเธอตอบแทนฉันจนกว่าฉันจะพอใจ เมื่อครบ 2 ปีเธอก็จะได้เป็นอิสระ ไม่ว่าเธอจะเลือกข้อหนึ่งหรือข้อสองเธอก็จะต้องเป็นของฉันอยู่ดี"

"ทำไมต้องเป็นผม"

"ฉันแค่ต้องการคนที่สามารถคลอดลูกให้กับฉันได้เป้าหมายของฉันมีแค่นี้ส่วนเธอก็แค่สวยและน่าเอาเท่านั้นนอกนั้นก็ไม่มีอะไรให้ฉันสนใจเลย ขึ้นรถซะแล้วไปตัดสินใจที่บ้านของฉัน"

"ปล่อยนะผมไม่ไป!!!"

แม้ว่าเขาจะพยายามที่หนีออกไปมากเท่าไรแต่พระเพลิงกลับไม่ได้สนใจอะไรเลย ที่พระเพลิงต้องมาที่นี่ก็เพียงเพราะต้องการประมูลคนไปตั้งท้องลูกให้กับเขาอีกอย่างเขาไม่ได้ชอบผู้หญิงเขารู้สึกรังเกียจผู้หญิงที่เข้าใกล้ แต่เพราะว่าอำนาจของเขามันกำลังจะถูกสั่นคลอนเพราะไม่มีทายาทสืบสกุล  

พระเพลิงจึงจำเป็นที่จะต้องหาคนที่มีความสามารถนี้มาช่วยเขา และน้ำมนต์คือเป้าหมายที่เขาต้องการทั้งเรื่องตั้งท้องได้และสถานะเพศที่เป็นผู้ชาย เงิน 10 ล้านนี้ก็ถือว่าซื้อชีวิตคนคนนึงได้เขาเองก็ยินดีที่จะซื้อ และเขาเองอยากรู้เหมือนกันว่าความสามารถของเขาจะทำให้ผู้ชายคนนึงท้องได้จริงๆหรือเปล่า