บทที่ 10 ตอนที่10 มองอะไร

ตอนที่10

มองอะไร

ภูริชรับแก้วไปพลางมองเธอนิ่ง“เมื่อคืนคุณนอนหลับไหม”คำถามนั้นทำเอาหัวใจเธอกระตุกทันที

“ถามทำไมคะ”

“ผมนอนไม่ค่อยหลับ”

“แล้วเกี่ยวอะไรกับฉัน”

ชายหนุ่มยกยิ้มมุมปาก“ก็ผมคิดถึงคุณ”

อัญญารีบหลบตาทันทีเธอเริ่มรู้แล้วว่า การอยู่ใกล้ผู้ชายคนนี้นาน ๆ เป็นเรื่องอันตรายแค่ไหนเพราะต่อให้พยายามเข้มแข็งแค่ไหน หัวใจก็เริ่มหวั่นไหวมากขึ้นทุกวัน

ช่วงสายหลังลูกค้าซาลง ภูริชยังคงนั่งอยู่โต๊ะเดิมริมหน้าต่างเหมือนทุกครั้ง ต่างกันแค่วันนี้เขาไม่ได้ทำงานเลยสักนิด สายตาคมเอาแต่มองคนหลังเคาน์เตอร์ไม่วาง อัญญารู้ตัวตลอดว่าเขามองอยู่และนั่นยิ่งทำให้เธอทำอะไรไม่ถูก

“มองอะไรนักหนาคะ”สุดท้ายเธอก็ถามขึ้นตอนเดินเอาขนมไปเสิร์ฟ

ภูริชเงยหน้ามองเธอ ก่อนตอบเสียงเรียบ“มองคนที่ผมชอบ”หัวใจของอัญญาแทบหยุดเต้น ผู้ชายคนนี้พูดอะไรแบบนี้ได้หน้าตาเฉยตลอดเลยหรือไง

“คุณอย่าพูดเล่นแบบนี้สิคะ”

“ใครบอกว่าผมพูดเล่น”ดวงตาคมจ้องเธอนิ่งจนคนถูกมองเริ่มหายใจไม่ทั่วท้อง

“อัญญา…” เขาเรียกชื่อเธอเสียงต่ำ “ผมจีบคุณจริง ๆ นะ” หัวใจของหญิงสาวสั่นไหวอย่างแรง

และนั่นเองที่ทำให้เธอเริ่มกลัว...กลัวว่าถ้าปล่อยให้ตัวเองตกลงไปมากกว่านี้

วันหนึ่งเธออาจเป็นฝ่ายเจ็บจนถอนตัวไม่ขึ้น

ช่วงเย็นวันนั้น ขณะอัญญากำลังเก็บโต๊ะอยู่หน้าร้าน จู่ ๆ เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ของลูกค้าคนหนึ่งก็ดังขึ้นพร้อมข่าวบันเทิงที่เปิดค้างไว้บนหน้าจอ

“ท่านประธานหนุ่ม ภูริช วัฒนากร เตรียมประกาศข่าวดีเร็ว ๆ นี้ หลังควงลูกสาวนักการเมืองชื่อดังร่วมงานดินเนอร์หรู…”

ภาพบนหน้าจอคือรูปของภูริชกับแพรพิชชาที่ยืนคู่กันอย่างเหมาะสม อัญญานิ่งไปทันที หัวใจเหมือนถูกบีบเบา ๆ อีกครั้งในขณะที่เสียงฝีเท้าคุ้นเคยดังเข้ามาใกล้ด้านหลัง

“มองอะไรอยู่”

เธอรีบดับหน้าจอมือถือของลูกค้าทันที ก่อนหันไปเจอกับภูริชที่กำลังมองเธอนิ่ง ๆ

ดวงตาคมของเขาค่อย ๆ ไล่มองสีหน้าเธอช้า ๆ

ก่อนถามเสียงต่ำ“คุณกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่…อัญญา”