บทที่ 11 ตอนที่ 11 ผู้หญิงที่ถูกซ่อนไว้
ตอนที่ 11
ผู้หญิงที่ถูกซ่อนไว้
แสงเย็นของพระอาทิตย์ใกล้ตกดินอาบไล้ชายหาดให้กลายเป็นสีทองหม่น เสียงคลื่นกระทบฝั่งดังเป็นจังหวะช้า ๆ เหมือนเสียงหัวใจของคนที่กำลังลังเล อัญญายืนอยู่หน้าร้านกาแฟริมทะเล มือบางกำโทรศัพท์ของลูกค้าไว้แน่น ทั้งที่หน้าจอมืดลงไปแล้ว แต่ภาพข่าวเมื่อครู่ยังคงติดอยู่ในความคิดของเธอชัดเจนราวกับถูกสลักไว้ ภาพของภูริชยืนคู่กับผู้หญิงสวยสง่า ภาพของเขาในชุดสูทหรูภาพของผู้หญิงคนนั้นที่เหมาะสมกับเขาทุกอย่างและคำบรรยายข่าวที่บอกว่าเขาอาจกำลังจะมีข่าวดีเร็ว ๆ นี้
อัญญาพยายามบอกตัวเองว่าไม่มีสิทธิ์เจ็บเธอกับเขาเพิ่งรู้จักกันไม่นานยังไม่มีสถานะยังไม่มีคำสัญญายังไม่มีอะไรที่ผูกมัดกันได้จริง ๆแต่หัวใจกลับไม่เชื่อฟังเหตุผลเลยสักนิด
“คุณกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่…อัญญา”เสียงทุ้มของภูริชดังอยู่ตรงหน้า ทำให้หญิงสาวค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองเขา
ชายหนุ่มยืนอยู่ใกล้มาก ใบหน้าหล่อเหลายังนิ่งเหมือนทุกครั้ง ทว่าดวงตาคมกลับมีความระแวดระวังบางอย่าง เขาคงเห็นแล้วว่าเธอเห็นข่าวนั้น และเขาก็คงรู้ดีว่ามันไม่ใช่เรื่องเล็กสำหรับผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งที่เพิ่งเริ่มหวั่นไหวกับเขา
หญิงสาวคืนโทรศัพท์ให้ลูกค้า ก่อนหันกลับมาหาเขาด้วยสีหน้าที่พยายามทำให้ปกติที่สุด
“ฉันไม่ได้คิดอะไรค่ะ” เธอตอบเสียงเรียบ แต่ปลายนิ้วที่กำเข้าหากันกลับเผยความรู้สึกออกมามากกว่าที่เจ้าตัวต้องการ
ภูริชมองมือของเธอ ก่อนเลื่อนสายตากลับมาที่ใบหน้าหวาน
“โกหกไม่เก่งเลยนะ”
“คุณก็ชอบคิดว่าตัวเองรู้ทุกอย่างเหมือนกันค่ะ” อัญญาตอบกลับทันที น้ำเสียงยังสุภาพ แต่มีความเจ็บแฝงอยู่ในนั้นอย่างชัดเจน
ภูริชนิ่งไปเล็กน้อยนี่เป็นครั้งแรกที่เธอพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงแบบนี้ไม่ใช่แค่ระวังตัวแต่เหมือนพยายามขีดเส้นระหว่างเธอกับเขาให้ชัดเจนขึ้น
“ไปคุยกันข้างนอกได้ไหม” เขาถามเสียงเบาลง พลางมองไปรอบร้านที่ยังมีลูกค้าอยู่ประปราย
“ฉันยังทำงานอยู่ค่ะ”
“ผมรอได้”
“คุณไม่ต้องรอหรอกค่ะ” อัญญาพูดทันที ก่อนก้มลงเก็บแก้วบนเคาน์เตอร์อย่างตั้งใจหลบสายตาเขา “คุณคงมีที่ต้องไป มีคนที่ต้องเจออยู่แล้ว”คำพูดนั้นทำให้บรรยากาศระหว่างทั้งคู่เงียบลงในทันที
ภูริชมองคนตรงหน้าอยู่นาน ก่อนถอนหายใจเบา ๆ
“ข่าวนั้นไม่ใช่อย่างที่คุณคิด”
อัญญาหัวเราะเบา ๆ แต่เป็นเสียงหัวเราะที่ไม่มีความสุขเลย“ฉันยังไม่ได้คิดอะไรเลยค่ะ”
“อัญญาผมรู้ว่าคุณคิด”
“คุณภูริชคะ” เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาเต็มตาเป็นครั้งแรก “ฉันรู้ว่าตัวเองเป็นใคร คุณเป็นใคร ฉันรู้ว่าผู้หญิงแบบฉันไม่ควรถาม ไม่ควรคาดหวัง ไม่ควรรู้สึกอะไรกับเรื่องส่วนตัวของคุณ”เสียงของเธอสั่นเล็กน้อยในตอนท้าย แม้พยายามกลืนมันลงไปอย่างที่สุด
ชายหนุ่มรู้สึกเหมือนมีบางอย่างบีบแน่นในอกอย่างไม่คุ้นเคย เขาไม่ชอบสีหน้าแบบนี้ของเธอเลย
สีหน้าของคนที่เจ็บ แต่พยายามบอกตัวเองว่าไม่มีสิทธิ์เจ็บ
“คุณมีสิทธิ์” เขาพูดเสียงต่ำ
อัญญาชะงักไป“คุณมีสิทธิ์ถามผมทุกอย่าง” ภูริชพูดต่อ ดวงตาคมมองเธอนิ่ง “โดยเฉพาะเรื่องที่ทำให้คุณเสียใจ”
หัวใจของอัญญากระตุกวูบเธออยากเชื่อคำพูดนั้นเหลือเกินแต่ในเวลาเดียวกัน ความจริงตรงหน้าก็ชัดเจนเกินกว่าจะหลอกตัวเอง
“แล้วถ้าฉันถาม คุณจะตอบตามความจริงไหมคะ”
“ถามมา”ภูริชตอบทันทีโดยไม่ลังเล
อัญญามองเขาเงียบ ๆ อยู่หลายวินาที ก่อนถามออกไปด้วยเสียงที่เบากว่าปกติ“คุณกับผู้หญิงในข่าว…กำลังจะหมั้นกันจริงไหมคะ”คำถามนั้นทำให้ภูริชนิ่งไป เพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้นแต่สำหรับอัญญา มันยาวนานราวกับทั้งโลกหยุดหมุนความเงียบของเขาคือคำตอบที่ทำให้เธอเข้าใจได้โดยไม่ต้องรอฟังอะไรอีก
หญิงสาวยิ้มบาง ๆ ให้ตัวเองอย่างขมขื่น ก่อนถอยหลังหนึ่งก้าว“เข้าใจแล้วค่ะ”
“อัญญา ฟังผมก่อน” ภูริชรีบคว้าข้อมือเธอไว้ น้ำเสียงที่เคยนิ่งเริ่มมีความร้อนรน “เรื่องหมั้นเป็นเรื่องที่ผู้ใหญ่พูดกัน ไม่ใช่สิ่งที่ผมตกลง”
“แต่ก็มีอยู่จริงใช่ไหมคะ”คำถามตรง ๆ ของเธอทำให้เขาตอบไม่ได้ทันที
อัญญามองเขา มือบางค่อย ๆ ดึงออกจากการเกาะกุมของเขาอย่างสุภาพ แต่มั่นคง“คุณเห็นไหมคะ แค่นี้ก็ชัดเจนแล้ว”
