บทที่ 12 ตอนที่12 ถ้าคุณจริงจัง
ตอนที่12
ถ้าคุณจริงจัง
ภูริชขบกรามแน่นเขาไม่ชอบความรู้สึกนี้เลย
ไม่ชอบที่เธอกำลังถอยไม่ชอบที่ตัวเองอธิบายเรื่องยุ่งเหยิงพวกนี้ให้เรียบง่ายกว่านี้ไม่ได้ไม่ชอบที่ผู้หญิงคนหนึ่งที่เขาเริ่มอยากเก็บไว้ใกล้ตัว กำลังมองเขาเหมือนเขาเป็นคนที่จะทำร้ายเธอ
“ผมไม่ได้รักแพรพิชชา” เขาพูดเสียงหนักแน่น “ผมไม่ได้อยากหมั้นกับเธอ”
“แต่คุณก็ยังไม่ได้ปฏิเสธใช่ไหมคะ”
“มันไม่ง่ายขนาดนั้น”
อัญญาพยักหน้าช้า ๆ“ค่ะ ฉันเข้าใจค่ะ เรื่องของคนระดับคุณมันคงไม่ง่าย”
ภูริชรู้สึกเหมือนถูกผลักออกไปไกลขึ้น“อย่าพูดเหมือนเราคนละโลกกันได้ไหม”
“แล้วไม่ใช่เหรอคะ” อัญญาถามกลับ ดวงตาเริ่มแดงเรื่อแต่ยังไม่ยอมให้น้ำตาไหล “คุณเป็น ท่านประธาน มีครอบครัว มีธุรกิจ มีคนที่เหมาะสมรออยู่ ส่วนฉันเป็นแค่ผู้หญิงทำงานร้านกาแฟริมทะเลคนหนึ่ง คุณเข้ามาในชีวิตฉันง่ายมาก แต่วันที่คุณเดินออกไป ฉันต่างหากที่ต้องอยู่กับความเสียหายทั้งหมด”
ภูริชนิ่งงันไปทุกคำของเธอแทงใจเขาอย่างประหลาดเพราะลึก ๆ เขารู้ดีว่าเธอพูดถูกสำหรับเขา ความสัมพันธ์อาจเริ่มจากความสนใจ ความท้าทาย และความอยากเอาชนะแต่สำหรับอัญญา หัวใจของเธอจริงเกินกว่าจะถูกหยิบขึ้นมาเล่นแล้ววางทิ้งง่าย ๆ
“ผมไม่เคยคิดจะทำร้ายคุณ”
“คนทำร้ายกันบางทีก็ไม่ได้เริ่มจากความตั้งใจหรอกค่ะ”เสียงของอัญญาเบามาก แต่กลับหนักแน่นในความรู้สึกของคนฟัง
ภูริชมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนก้าวเข้ามาใกล้“งั้นให้โอกาสผมพิสูจน์”
อัญญาส่ายหน้าเบา ๆ“พิสูจน์อะไรคะ”
“พิสูจน์ว่าผมจริงจังกับคุณ”
หญิงสาวยิ้มเศร้า“ถ้าคุณจริงจังกับฉันจริง คุณต้องทำให้ฉันไม่ต้องกลัวตั้งแต่แรกค่ะ ไม่ใช่ให้ฉันมายืนสงสัยว่าตัวเองกำลังจะเป็นอะไรในชีวิตคุณ”
คำพูดนั้นทำให้ภูริชเงียบไปอีกครั้ง
อัญญาหันกลับไปเก็บของต่อ ไม่ใช่เพราะอยากหนี แต่เพราะถ้ายังยืนมองหน้าเขาต่อ เธอกลัวว่าจะร้องไห้ออกมาให้เขาเห็นและเธอไม่อยากอ่อนแอต่อหน้าผู้ชายที่ยังไม่พร้อมจะชัดเจนกับเธอ
คืนนั้นร้านปิดเร็วกว่าปกติเล็กน้อย เพราะฟ้าเริ่มครึ้มเหมือนฝนจะตก อัญญาเก็บเคาน์เตอร์ ล้างแก้ว และเช็กของอย่างเงียบ ๆ โดยมีภูริชนั่งรออยู่โต๊ะเดิมตลอดเวลา เขาไม่ได้พูดอะไรอีก แค่รอราวกับต้องการยืนยันว่าอย่างน้อยเขาก็ยังอยู่ตรงนี้แต่สำหรับอัญญา การมีเขาอยู่ใกล้กลับยิ่งทำให้หัวใจวุ่นวาย
เมื่อทุกอย่างเรียบร้อย เธอหยิบกระเป๋าสะพายแล้วเดินออกมาหน้าร้าน ฝนเม็ดเล็กเริ่มโปรยลงมา ลมทะเลเย็นชื้นพัดเข้าหาฝั่งจนกลิ่นฝนผสมกับกลิ่นทะเลอย่างชัดเจน
ภูริชเดินตามออกมาเงียบ ๆ“ผมไปส่ง”
“ไม่เป็นไรค่ะ บ้านพักฉันอยู่ไม่ไกล”
“ฝนตก”
“ฉันเดินได้ค่ะ”
“อัญญา อย่าดื้อกับผมตอนนี้”น้ำเสียงของเขาเข้มขึ้นเล็กน้อย แต่ไม่ใช่ความโกรธ มันเหมือนความเป็นห่วงที่กดเอาไว้ไม่มิด
อัญญาหันกลับไปมองเขา“ฉันไม่ได้ดื้อค่ะ ฉันแค่ไม่อยากพึ่งคุณมากไปกว่านี้”
ชายหนุ่มก้าวเข้ามาใกล้ ดึงร่มสีดำจากรถมากางเหนือศีรษะเธอโดยไม่ถามความเห็น
“แค่ให้ผมเดินไปส่ง ไม่ได้แปลว่าคุณพึ่งผมทั้งชีวิต”
“แต่ฉันกลัวว่าถ้าคุณดูแลฉันแบบนี้บ่อย ๆ ฉันจะลืมว่าตัวเองไม่ควรหวังค่ะ”คำตอบนั้นทำให้มือของภูริชที่จับด้ามร่มนิ่งไป
เขาก้มมองหญิงสาวใต้ร่มเดียวกัน เส้นผมบางส่วนของเธอเปียกชื้นเล็กน้อย ใบหน้าหวานดูซีดกว่าปกติ แต่ดวงตากลับยังเข้มแข็ง
“งั้นหวังสิ” เขาพูดออกมาอย่างไม่ทันคิด
อัญญาเงยหน้าขึ้นทันที“อะไรนะคะ”
“ผมบอกให้คุณหวังกับผมได้” ภูริชพูดชัดขึ้น ดวงตาคมจริงจังอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน “ผมไม่รู้ว่าต้องจัดการเรื่องหมั้นยังไงให้จบเร็วที่สุด แต่ผมรู้ว่าผมไม่อยากเสียคุณไป”
หัวใจของอัญญาไหววูบอย่างแรง คำพูดนั้นสวยงามเกินไป อันตรายเกินไป และอ่อนโยนเกินกว่าที่เธอจะไม่หวั่นไหวแต่เธอยังไม่กล้ารับมันไว้ทั้งหมด
“คุณพูดแบบนี้เพราะตอนนี้ยังสนใจฉันอยู่หรือเปล่าคะ” เธอถามเสียงเบา “ถ้าวันหนึ่งคุณเบื่อฉันแล้วล่ะ”
ภูริชจ้องเธอนิ่ง คำพูดว่า “เบื่อ” ทำให้เขานึกถึงตัวเองในอดีต เขาเคยเบื่อผู้หญิงง่ายจริง เคยเลิกสนใจใครบางคนเพียงเพราะความตื่นเต้นหมดลง
เคยมองความสัมพันธ์เป็นแค่ช่วงเวลาสั้น ๆ ที่ผ่านเข้ามาแล้วผ่านไปแต่กับอัญญา…เขากลับเริ่มกลัวว่าเธอจะเป็นฝ่ายหายไปกลัวอย่างที่ไม่เคยกลัวกับใคร
“ถ้าวันนั้นมาถึง คุณค่อยเกลียดผมก็ได้” เขาพูดเสียงต่ำ “แต่ตอนนี้ อย่าเพิ่งผลักผมออกไป”
อัญญาเม้มริมฝีปากแน่น น้ำตาเกือบเอ่อขึ้นมาเพราะความสับสน เธอควรปฏิเสธเขา ควรเดินหนี ควรปกป้องตัวเองแต่ภายใต้ร่มคันเดียวกัน ท่ามกลางฝนโปรยและเสียงคลื่น เธอกลับยืนอยู่ตรงนั้น ไม่ขยับไปไหน
ภูริชค่อย ๆ ยกมือขึ้นแตะข้างแก้มเธอเบา ๆ“ให้ผมดูแลคุณนะ”เสียงของเขานุ่มลงจนหัวใจเธออ่อนยวบ
“ดูแลแบบไหนคะ” อัญญาถามออกไป ทั้งที่กลัวคำตอบเหลือเกิน
ชายหนุ่มนิ่งไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนตอบ
“แบบคนของผม”คำตอบนั้นทำให้หัวใจเธอกระตุกแรง
คนของผม คำนี้ฟังดูหวานแต่ก็คลุมเครือจนเจ็บไม่ใช่แฟนไม่ใช่คนรักไม่ใช่ภรรยาเป็นเพียง “คนของเขา”
อัญญาค่อย ๆ ยิ้มออกมาบาง ๆ แต่รอยยิ้มนั้นกลับเต็มไปด้วยความเจ็บ“คนของคุณนี่…มีสถานะไหมคะ”
ภูริชเงียบไปและความเงียบของเขาก็ทำให้หัวใจของอัญญาหล่นวูบลงอย่างช้า ๆชายหนุ่มรู้ดีว่าเธอกำลังถามอะไรและเขาก็รู้ว่าตอนนี้ตัวเองยังตอบไม่ได้อย่างที่เธอต้องการ
เขามีครอบครัวมีธุรกิจมีแม่ที่กำลังบังคับ
มีงานหมั้นที่ถูกจัดวางไว้เหมือนข้อตกลงทางผลประโยชน์แต่เขาก็มีอัญญาผู้หญิงที่เขาไม่อยากปล่อยไป
“ผมยังให้คำตอบคุณวันนี้ไม่ได้” เขาพูดอย่างยากลำบาก “แต่ผมขอเวลา”
