บทที่ 2 ตอนที่2 ไปดูพระอาทิตย์กัน
ตอนที่2
ไปดูพระอาทิตย์กัน
อัญญากลับเข้าไปหลังร้านแล้วถอนหายใจแรง หัวใจเต้นเร็วอย่างไม่มีเหตุผลเธอไม่ชอบความรู้สึกแบบนี้เลยผู้ชายอย่างภูริชอยู่ไกลจากชีวิตของเธอเกินไปเขาเป็นคนที่มีทุกอย่างส่วนเธอเป็นแค่ผู้หญิงธรรมดาที่ทำงานร้านกาแฟริมทะเลและผู้ชายแบบนั้น…ไม่มีวันจริงจังกับใครอย่างเธอ
หนึ่งชั่วโมงต่อมา ร้านปิดเรียบร้อย อัญญากำลังล็อกประตูร้านก็ต้องชะงักเมื่อเห็นรถสปอร์ตสีดำคันเดิมยังจอดอยู่เจ้าของรถยืนพิงประตูรถมองทะเลเงียบ ๆเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า เขาจึงหันมา
“ยังไม่กลับอีกเหรอคะ” อัญญาถามอย่างอดไม่ได้
“กำลังรอคุณ”
หัวใจเธอสะดุดวูบอย่างไม่ทันตั้งตัว“ฉันบอกแล้วว่าไม่...”
“ผมไม่ได้จะชวนไปกินข้าวแล้ว” เขาพูดแทรกพร้อมยิ้มบาง ๆ “แค่อยากเดินดูพระอาทิตย์ตกด้วยกัน”
อัญญานิ่งไปเล็กน้อยท้องฟ้ายามเย็นตรงหน้าสวยมากจริง ๆ สีส้มอมชมพูค่อย ๆ ไล่เฉดเหนือผืนน้ำทะเลกว้างสุดสายตา เสียงคลื่นซัดเข้าหาฝั่งเบา ๆ ฟังแล้วสงบอย่างประหลาด
ภูริชเดินลงไปบนชายหาดก่อนโดยไม่เร่งรัด ราวกับมั่นใจว่าเธอจะเดินตามมาและสุดท้าย อัญญาก็เผลอเดินตามจริง ๆ ทรายเย็นนุ่มใต้ฝ่าเท้า ลมทะเลพัดกลิ่นเค็มจาง ๆ เข้ามาปะทะใบหน้า ทั้งคู่เดิน เงียบ ๆ เคียงกันอยู่พักใหญ่
“คุณมาที่นี่บ่อยเหรอคะ” อัญญาเป็นฝ่ายถามขึ้นก่อน
“เวลาวุ่น ๆ ก็จะมา” เขาตอบพลางมองทะเล “ที่นี่ทำให้ผมรู้สึกว่าชีวิตเงียบลง”น้ำเสียงนั้นต่างจากตอนหยอดเธอในร้านอย่างชัดเจน มันนิ่งและเหนื่อยล้ากว่าเดิมจนเธอแปลกใจ
“คนอย่างคุณก็น่าจะมีเรื่องเหนื่อยเหมือนกันสินะคะ”
ภูริชหัวเราะเบา ๆ“ผมก็เป็นคนธรรมดาคนหนึ่ง”
อัญญาหันไปมองเขาเงียบ ๆ ก่อนพูดตรง ๆ
“แต่เป็นคนธรรมดาที่อันตรายมาก”
ชายหนุ่มชะงักไปเล็กน้อย ก่อนหัวเราะออกมาจริง ๆ ครั้งแรก เสียงหัวเราะทุ้มต่ำของเขากลืนไปกับเสียงคลื่น
“อัญญา…” เขาเรียกชื่อเธอช้า ๆ “คุณรู้ไหมว่าผมเริ่มชอบคุณแล้ว”หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นทันทีแต่เธอกลับพยายามรักษาสีหน้าเรียบเฉยเอาไว้
“คุณชอบผู้หญิงง่ายจะตายค่ะไม่แปลก”
“ก็จริง” เขายอมรับหน้าตาเฉย “แต่ผมไม่ค่อยเจอคนที่กล้าพูดใส่หน้าผมแบบคุณ”
อัญญาหลุดหัวเราะเบา ๆ อย่างห้ามไม่อยู่
และภาพรอยยิ้มเล็ก ๆ ใต้แสงพระอาทิตย์ตกนั้น ก็ทำให้ภูริชเผลอมองค้างไปหลายวินาที สวยชะมัด…
ลมทะเลพัดแรงขึ้นเล็กน้อยจนเส้นผมของอัญญาปลิวมาแนบแก้ม ภูริชยื่นมือไปช่วยทัดผมให้โดยไม่ทันคิดปลายนิ้วอุ่นสัมผัสผิวแก้มเบา ๆ ทั้งคู่ชะงักพร้อมกัน สายตาคมลึกของเขามองเธอนิ่งราวกับโลกทั้งใบเงียบลง
“ผมจีบคุณได้ไหม” เขาถามเสียงต่ำ
อัญญาเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นแรงจนควบคุมไม่อยู่แต่สุดท้ายเธอก็ส่ายหน้าเบา ๆ
“คุณไม่ควรมาเสียเวลากับฉันหรอกค่ะ”
“แต่ถ้าผมอยากเสียล่ะ”คำตอบนั้นทำให้เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาเต็ม ๆ อีกครั้งและเป็นครั้งแรกที่อัญญารู้สึกว่า…ผู้ชายคนนี้อาจเข้ามาทำให้ชีวิตเธอไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป
ขณะเดียวกัน ภูริชก็มองหญิงสาวตรงหน้า เงียบ ๆ ก่อนยิ้มมุมปากช้า ๆ รอยยิ้มของผู้ชายที่มั่นใจในตัวเองเสมอ
“จำไว้นะอัญญา…” เขาพูดเสียงนุ่มท่ามกลางแสงสุดท้ายของวัน “ผู้หญิงแบบคุณ ยิ่งหนี…ผมยิ่งอยากได้”
