บทที่ 3 ตอนที่ 3 เกมของคนอย่างเขา
ตอนที่ 3
เกมของคนอย่างเขา
เสียงคลื่นในช่วงเช้าดังแผ่วเบาเคล้ากับลมทะเลเย็นสบาย แสงแดดยามสายทอดกระทบผืนน้ำเป็นประกายระยิบระยับ ชายหาดด้านหน้าร้านกาแฟยังไม่คึกคักมากนัก มีเพียงนักท่องเที่ยวไม่กี่คนที่นั่งจิบกาแฟรับลมทะเลเงียบ ๆ
อัญญากำลังจัดดอกไม้สดใส่แจกันเล็กบนโต๊ะไม้ริมหน้าต่าง กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกเดซี่ผสมกับกลิ่นกาแฟคั่วใหม่ภายในร้าน ทำให้บรรยากาศยามเช้าดูอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก แต่หัวใจของเธอกลับไม่ได้สงบเหมือนบรรยากาศรอบตัวเลยสักนิด ตั้งแต่เมื่อคืนหลังแยกย้ายกันตรงชายหาด คำพูดของภูริชยังคงวนอยู่ในหัวไม่หยุด
“ผู้หญิงแบบคุณ ยิ่งหนี…ผมยิ่งอยากได้”
อัญญาเม้มริมฝีปากเบา ๆ ก่อนถอนหายใจออกมา ผู้ชายแบบนั้นไม่ควรเข้ามาใกล้ชีวิตเธอเลย
เขาเป็นคนละโลกกับเธอเกินไปในขณะที่กำลังคิดอะไรเรื่อยเปื่อย เสียงกริ่งหน้าร้านก็ดังขึ้นพร้อมร่างสูงคุ้นตาที่เดินเข้ามาหัวใจของอัญญาสะดุดวูบ...ภูริช
วันนี้เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวบาง ๆ กับกางเกงผ้าสีเข้ม ดูสบายตากว่าเมื่อคืน แต่กลับหล่อจนสะดุดสายตาคนทั้งร้านเหมือนเดิมและที่สำคัญ…เขากำลังยิ้มให้เธออยู่
“สวัสดีครับ” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงนุ่มพลางเดินมาหยุดหน้าเคาน์เตอร์ “ผมกลับมาแล้ว”
อัญญานิ่งไปนิดหนึ่งก่อนพยายามรักษาสีหน้าเรียบเฉย“ร้านเปิดทุกวันค่ะ จะมาก็ไม่แปลกนี่คะ”
ภูริชยิ้มหวานทันทีที่ได้ยินคำตอบนั้น“พูดแบบนี้ แปลว่าจำผมได้สินะ”
“คนดังขนาดนี้ใครจะจำไม่ได้คะ” เธอตอบพลางหยิบแก้วขึ้นมา “รับเหมือนเดิมไหมคะ”
“ถ้าคนชงยังเป็นคุณ ก็เหมือนเดิมครับ”คำพูดหน้าตายแบบนั้นทำให้อัญญาเผลอเหลือบมองเขาอย่างระวัง ผู้ชายคนนี้จีบเก่งเกินไปจริง ๆ
“ลาเต้เย็นนะคะ” เธอสรุปตัดบทก่อนหันไปชงกาแฟ
ภูริชมองแผ่นหลังบางนั้นเงียบ ๆ รอยยิ้มยังติดอยู่มุมปาก
เมื่อคืนเขากลับไปนอนที่รีสอร์ตแต่กลับนอนไม่หลับ ภาพผู้หญิงผมยาวที่ยืนอยู่ริมทะเลใต้แสง พระอาทิตย์ตกยังติดอยู่ในหัวตลอดทั้งคืน ทั้งที่ปกติเขาไม่เคยคิดถึงผู้หญิงคนไหนซ้ำเกินหนึ่งวันแต่เธอกลับแตกต่างออกไปอัญญาไม่ได้พยายามเข้าหาเขา
ไม่ได้ทำตัวน่ารักเพื่อหวังอะไรและยิ่งเธอพยายามถอย
เขากลับยิ่งอยากเข้าใกล้
“ได้แล้วค่ะ”
เสียงหวานดึงเขาออกจากความคิด ภูริชรับแก้วกาแฟไปก่อนจงใจแตะปลายนิ้วเข้ากับมือเธอเบา ๆ
อัญญาชักมือกลับแทบจะทันที
ชายหนุ่มยิ้มบาง ๆ อย่างคนพอใจที่เห็นเธอเริ่มเสียอาการ“วันนี้คุณเลิกงานกี่โมง”
“ถามทำไมคะ”
“จะชวนไปกินข้าว”
“ฉันปฏิเสธไปแล้วนะคะ”เธอพูดโดยไม่มองหน้า
“ผมก็จะยังไม่เลิกชวน”
อัญญาแทบเถียงไม่ออก ผู้ชายคนนี้หน้ามึนอย่างน่าปวดหัว
“คุณภูริชคะ…” เธอเรียกเขาด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้นเล็กน้อย “ผู้หญิงน่าจะเยอะมากอยู่แล้ว อย่ามาเสียเวลากับฉันเลยค่ะ”
ภูริชเลิกคิ้วนิด ๆ ก่อนเอนตัวพิงเคาน์เตอร์
“ใครบอกว่าผมเสียเวลา”
“ก็คุณแค่สนุกค่ะ” อัญญาพูดตรง ๆ “ผู้ชายแบบคุณชอบอะไรท้าทาย พอได้แล้วก็เบื่อ”ดวงตาคมของชายหนุ่มนิ่งลงไปนิดหนึ่ง ปกติไม่มีผู้หญิงคนไหนพูดกับเขาแบบนี้ ส่วนใหญ่มีแต่ยอมให้เขาเข้าใกล้ ง่าย ๆ
“แล้วถ้าผมไม่ได้คิดเล่น ๆ ล่ะ”
“คุณยังไม่รู้จักฉันเลยค่ะ”
“ผมก็เลยกำลังทำความรู้จักอยู่ไง”คนพูดยิ้มหวาน
อัญญาเงียบไปครู่หนึ่งก่อนส่ายหน้าเบา ๆ เธอไม่อยากหลงเสน่ห์ผู้ชายคนนี้ เพราะรู้ดีว่าคนที่จะเจ็บในตอนสุดท้ายคงไม่ใช่เขา
ภูริชมองเธออยู่นานก่อนยอมถอยไปนั่งโต๊ะเดิมริมกระจก แต่สายตาคมยังมองมาทางเธอเป็นระยะจนคนถูกมองเริ่มทำอะไรไม่ถูก
ช่วงสายลูกค้าเริ่มเยอะขึ้น อัญญายุ่งกับการรับออเดอร์จนแทบไม่มีเวลาหายใจ แต่ทุกครั้งที่เธอเผลอหันไป ก็จะเห็นภูริชนั่งอยู่ที่เดิม
เขานั่งทำงานกับโน้ตบุ๊กอยู่เงียบ ๆ เป็นบางครั้งก็รับโทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงนิ่งเย็นจนบรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไปทันที
