บทที่ 4 ตอนที่4 คนน่ารัก
ตอนที่4
คนน่ารัก
“เรื่องแค่นี้ยังจัดการไม่ได้อีกเหรอ”น้ำเสียงเข้มของเขาดังลอดมาเบา ๆ ขณะคุยโทรศัพท์ ดวงตาคมที่เคยพราวระยับเวลาแกล้งเธอ ตอนนี้กลับเย็นเฉียบจนต่างกันราวกับคนละคน
อัญญาแอบมองเขาเงียบ ๆ ผู้ชายคนนี้มีหลายด้านกว่าที่เธอคิด เวลาผ่านไปจนเกือบบ่าย ลูกค้าเริ่มซา อัญญาเดินออกมาเก็บแก้วบนโต๊ะด้านนอกก่อนต้องชะงักเมื่อเห็นภูริชยืนอยู่ตรงราวไม้ริมชายหาด
สายลมพัดเส้นผมสีดำของเขาเบา ๆ แผ่นหลังกว้างภายใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวดูโดดเด่นจนคนมองละสายตายาก“มองผมหรือครับ”เสียงทุ้มดังขึ้นทั้งที่เขายังหันหลังอยู่ ทำเอาอัญญาสะดุ้งเล็กน้อย
“ไม่ได้มองค่ะ”
ภูริชหันกลับมาพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์“โกหกไม่เก่งเลยนะ”
“คุณก็หลงตัวเองเก่งเหมือนกันค่ะ”
ชายหนุ่มหัวเราะออกมาทันที ก่อนเดินเข้ามาใกล้จนเธอต้องเผลอถอยหลังหนึ่งก้าว
กลิ่นน้ำหอมสะอาด ๆ ผสมกลิ่นทะเลจาง ๆ จากตัวเขาทำให้หัวใจของอัญญาเริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะอีกครั้ง
“ผมมีประชุมตอนบ่าย” เขาพูดพลางมองหน้าเธอนิ่ง ๆ “แต่เดี๋ยวเย็นจะกลับมา”
“ไม่ต้องกลับมาก็ได้ค่ะ”
“แต่ผมอยากมา”เขาตอบง่าย ๆ แบบนั้นอีกแล้ว
อัญญาหลบสายตาคมคู่นั้นทันทีเพราะกลัวตัวเองจะเผลอใจอ่อน“คุณจีบผู้หญิงทุกคนแบบนี้หรือเปล่า”
ภูริชยิ้มบาง ๆ“ไม่ทุกคน”
“แล้วฉันต่างยังไง”
ชายหนุ่มเงียบไปครู่หนึ่งก่อนตอบเสียงต่ำ“คุณทำให้ผมอยากกลับมาหา”
หัวใจของอัญญากระตุกวูบทั้งที่รู้ว่าเขาอาจพูดแบบนี้กับใครต่อใครมาแล้ว แต่เธอกลับห้ามตัวเองไม่ให้หวั่นไหวไม่ได้
ภูริชมองใบหน้าหวานที่เริ่มหลบตาเขาพลางยกยิ้มมุมปากพลางคิดในใจว่าเธอน่ารักดีเวลาเขิน
“เย็นนี้ผมจะพาคุณไปกินข้าวให้ได้”
“ฉันยังไม่ได้ตกลงเลยนะคะ”
“งั้นผมจะตื้อจนกว่าคุณจะตกลง”
“คุณนี่…” อัญญาหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ อย่างห้ามไม่อยู่ “ดื้อเหมือนเด็กเลย”
ภูริชจ้องรอยยิ้มนั้นนิ่งไปชั่วขณะ สวยจนเขาไม่อยากละสายตาเลยจริง ๆ
“ในที่สุดคุณก็ยิ้มให้ผมเต็ม ๆ สักที”คำพูดนั้นทำให้อัญญารีบหุบยิ้มทันที ใบหน้าหวานขึ้นสีเรื่อจาง อย่างห้ามไม่ได้
ภูริชหัวเราะเบา ๆ ด้วยความเอ็นดู ก่อนยกมือขึ้นแตะศีรษะเธอเบา ๆ อย่างถือวิสาสะ
“ไว้เจอกันตอนเย็นนะครับ…อัญญา”แล้วเขาก็เดินกลับเข้าร้านไปหยิบของ ก่อนขึ้นรถขับออกไปอย่างสง่างาม
อัญญายืนมองรถคันนั้นหายลับไปกับถนนเลียบทะเลอยู่เงียบ ๆ หัวใจที่ควรสงบกลับยิ่งวุ่นวายกว่าเดิม เธอรู้ดีว่าควรอยู่ให้ห่างจากผู้ชายแบบภูริช
แต่ปัญหาคือ…ยิ่งพยายามผลักไสเขากลับยิ่งเข้ามาใกล้ทีละนิดและที่น่ากลัวที่สุดก็คือเธอเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่า ตัวเองยังอยากให้เขาถอยออกไปจริง ๆ หรือเปล่า
ช่วงเย็น พระอาทิตย์เริ่มคล้อยต่ำอีกครั้ง แสงสีส้มทองสาดกระทบชายหาดงดงามเหมือนภาพวาด อัญญากำลังช่วยพนักงานเก็บโต๊ะด้านนอกร้าน จู่ ๆ เสียงเครื่องยนต์คุ้นหูก็ดังขึ้น
เธอหันไปมองโดยอัตโนมัติ รถสปอร์ตสีดำคันเดิมแล่นเข้ามาจอดหน้าร้านอีกครั้ง และครั้งนี้…ไม่ได้มีแค่ภูริชคนเดียว
หญิงสาวสวยหรูในชุดเดรสราคาแพงก้าวลงมาจากฝั่งข้างคนขับ ก่อนคล้องแขนเขาอย่างสนิทสนม
อัญญาชะงักไปทันทีหัวใจที่เคยสั่นไหวเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน เหมือนถูกน้ำเย็นสาดใส่จนเย็นเฉียบในขณะที่ภูริชเงยหน้าขึ้นมาเห็นเธอพอดีและเป็นครั้งแรกที่รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาหายไปเล็กน้อย…เมื่อเห็นสายตาเงียบงันของอัญญาในตอนนี้
