บทที่ 5 ตอนที่ 5 หัวใจที่เริ่มสั่น
ตอนที่ 5
หัวใจที่เริ่มสั่น
สายลมทะเลยามเย็นพัดเอื่อยผ่านชายหาด เสียงคลื่นซัดเข้าหาฝั่งดังสม่ำเสมอ ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนสีจากฟ้าใสเป็นสีส้มอมชมพูอย่างช้า ๆ บรรยากาศรอบร้านกาแฟริมทะเลยังคงเต็มไปด้วยนักท่องเที่ยวที่มานั่งรอดูพระอาทิตย์ตก แต่อัญญากลับรู้สึกเหมือนตัวเองไม่มีสมาธิอยู่กับอะไรเลยตั้งแต่เห็นผู้หญิงคนนั้นลงมาจากรถของภูริช หญิงสาวสวย หรู ดูแพง
เหมาะสมกับเขาทุกอย่าง ต่างจากเธอราวฟ้ากับดิน
อัญญาก้มหน้าเช็ดโต๊ะเงียบ ๆ พยายามทำเหมือนไม่สนใจ แม้ในใจจะรู้สึกหน่วงแปลก ๆ อย่างอธิบายไม่ถูก ทั้งที่เธอกับภูริชยังไม่ได้เป็นอะไรกัน
แต่เพียงแค่เห็นภาพนั้น หัวใจก็เหมือนถูกบีบเบา ๆ อย่างน่าหงุดหงิด
“ริชคะ ร้านนี้เหรอที่คุณบอกว่ากาแฟอร่อย”
เสียงหวานของหญิงสาวคนนั้นดังขึ้นใกล้ ๆ พร้อมเสียงหัวเราะเบา ๆ ที่ฟังดูมั่นใจในตัวเอง
อัญญาพยายามไม่เงยหน้า แต่กลับรับรู้ได้ถึงสายตาของภูริชที่มองมา
“อืม” เขาตอบสั้น ๆ น้ำเสียงนิ่งกว่าทุกครั้งที่คุยกับเธอ “ลองสั่งดูสิ”
หญิงสาวคนนั้นคล้องแขนเขาแน่นกว่าเดิมก่อนพากันเดินเข้าร้านไป
อัญญาเผลอกัดริมฝีปากตัวเองเบา ๆ ก็สมควรแล้วนี่ผู้ชายอย่างภูริชจะมีผู้หญิงอยู่ข้างกายก็ไม่เห็นแปลก เธอต่างหากที่เผลอใจง่ายเกินไป
“พี่อัญเป็นอะไรหรือเปล่าคะ” เด็กเสิร์ฟในร้านถามขึ้นเมื่อเห็นเธอนิ่งไป
“เปล่าจ้ะ” อัญญาฝืนยิ้ม “เดี๋ยวพี่เข้าไป”
เธอสูดหายใจลึกก่อนเดินกลับเข้าไปหลังเคาน์เตอร์
ทันทีที่เงยหน้าขึ้นก็สบเข้ากับสายตาคมของภูริชพอดี
เขากำลังมองเธออยู่ ไม่ใช่มองผ่านแต่กำลังมองเธอจริง ๆ
อัญญารีบหลบสายตาแล้วหยิบสมุดจดออเดอร์ขึ้นมาแทน“รับอะไรดีคะ”
หญิงสาวสวยตรงหน้าเธอยิ้มบาง ๆ ก่อนตอบ
“ลาเต้เย็นค่ะ ส่วนริชเอาเหมือนเดิมใช่ไหมคะ”ประโยคหลังถูกถามกับภูริชอย่างสนิทสนม
อัญญารู้สึกจุกเล็ก ๆ ในอกอย่างไร้เหตุผล
“อืม” ชายหนุ่มตอบพลางยังมองเธอไม่วางตา
“รอสักครู่นะคะ” อัญญาตอบเรียบ ๆ ก่อนหันไปชงกาแฟทันที บรรยากาศเงียบลงอย่างประหลาด
หญิงสาวที่มาด้วยกับภูริชมองเขาสลับกับอัญญา ก่อนจะยิ้มมุมปากเล็กน้อยเหมือนสังเกตอะไรบางอย่างได้
“พนักงานร้านนี้น่ารักดีนะคะ” เธอพูดขึ้นพลางเอนตัวพิงแขนชายหนุ่ม
ภูริชเลิกคิ้วนิด ๆ ก่อนตอบเสียงเรียบ
“อืม”คำตอบสั้น ๆ นั้นทำให้หญิงสาวชะงักไปนิดหนึ่ง เพราะปกติภูริชมักพูดเอาใจเก่งเสมอ แต่วันนี้สายตาของเขากลับจับอยู่ที่ผู้หญิงอีกคนมากกว่า
อัญญาพยายามตั้งใจชงกาแฟ แต่ยิ่งรับรู้ถึงสายตาที่มองมา หัวใจก็ยิ่งเต้นผิดจังหวะ
“ได้แล้วค่ะ”เธอวางแก้วตรงหน้าทั้งคู่ก่อนขยับจะเดินหนี แต่เสียงทุ้มของภูริชกลับดังขึ้นเสียก่อน
“อัญญา”
ปลายเท้าของเธอชะงัก เธอหันกลับไปถามสุภาพ
“เย็นนี้คุณว่างไหม”คำถามตรงไปตรงมานั้นทำเอาทั้งร้านเงียบไปเล็กน้อย แม้แต่หญิงสาวที่นั่งข้างเขายังหันมามองทันที
อัญญาเม้มริมฝีปากแน่น“ฉันคงไม่สะดวกค่ะ”
“เพราะผมมากับคนอื่นเหรอ”
ดวงตากลมโตเบิกขึ้นเล็กน้อยอย่างไม่คิดว่าเขาจะพูดตรงขนาดนี้
หญิงสาวข้างกายภูริชเองก็ดูตกใจไม่ต่างกัน
“ริชคะ…” เธอเรียกเขาเสียงเบา แต่ชายหนุ่มกลับไม่สนใจ สายตายังคงมองอัญญานิ่ง
“หรือคุณกำลังหึงผมอยู่”
อัญญารู้สึกร้อนวาบขึ้นมาทันที“คุณพูดอะไรคะ” เธอถามกลับเสียงเบากว่าเดิม
ภูริชยกยิ้มมุมปาก“หน้าแดงหมดแล้ว”
“ฉันไม่ได้หึงค่ะ” อัญญารีบตอบ ก่อนพยายามควบคุมน้ำเสียง “คุณจะมากับใครก็เรื่องของคุณ”
“งั้นคืนนี้ไปกินข้าวกับผมได้ไหม”
“ไม่ได้ค่ะ”เธอตอบทันที ก่อนหมุนตัวเดินหนีเข้าหลังร้านโดยไม่เปิดโอกาสให้เขาพูดต่อ หัวใจของอัญญาเต้นแรงจนแทบควบคุมไม่อยู่ ผู้ชายบ้าอะไรชอบทำให้คนอื่นเสียอาการอยู่เรื่อยแถมยังพูดแบบนั้นต่อหน้าผู้หญิงที่มาด้วยอีก
“พี่อัญ…” เด็กเสิร์ฟเดินเข้ามากระซิบ “เขาจีบพี่แน่เลย”
“อย่าพูดไร้สาระ” อัญญารีบตอบ แต่ใบหน้ากลับร้อนขึ้นกว่าเดิม เธอแอบมองออกไปหน้าร้านอีกครั้ง ภาพที่เห็นทำให้ใจสะดุดเล็กน้อย
หญิงสาวคนนั้นกำลังลุกออกไปคุยโทรศัพท์ด้านนอกร้าน ส่วนภูริชนั่งมองมาทางหลังร้านเงียบ ๆ
ดวงตาคมคู่นั้นนิ่งกว่าทุกครั้ง เหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง
เวลาผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมง ผู้หญิงที่มากับเขากลับเข้ามาอีกครั้งพร้อมสีหน้าไม่ค่อยดีนัก
“ริชคะ พ่อโทรตามให้กลับกรุงเทพฯ ด่วน” เธอพูดพลางถอนหายใจ “เรื่องงานเลี้ยงคืนนี้น่าจะต้องยกเลิก”
“งั้นคุณกลับก่อนเลย” ภูริชตอบ หญิงสาวชะงักไปเล็กน้อย“แล้วคุณล่ะคะ”
“ผมจะอยู่ต่อ”คำตอบนั้นทำให้เธอเงียบไปทันที ก่อนจะมองตามสายตาของเขาไปยังอัญญาที่กำลังยืนจัดขนมอยู่หลังเคาน์เตอร์
หญิงสาวยิ้มบาง ๆ อย่างเข้าใจอะไรขึ้นมาในที่สุด“ระวังนะคะริช” เธอพูดกระซิบ “ดูเหมือนครั้งนี้คุณจะสนใจจริง ๆ”
ภูริชไม่ได้ตอบ เขาเพียงยกกาแฟขึ้นจิบช้า ๆ
แต่สายตายังคงจับอยู่ที่อัญญาเหมือนเดิม หลังจากหญิงสาวคนนั้นกลับไป บรรยากาศในร้านก็เงียบลงอย่างประหลาด
