บทที่ 6 ตอนที่6 จูบคน
ตอนที่6
จูบคน
อัญญาพยายามทำงานต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ยิ่งเงียบ เธอกลับยิ่งรู้สึกถึงสายตาของภูริชชัดกว่าเดิม
สุดท้ายชายหนุ่มก็ลุกเดินมาหยุดหน้าเคาน์เตอร์อีกครั้ง“โกรธผมหรือ”
อัญญาเงยหน้ามองเขานิ่ง ๆ“ฉันไม่มีสิทธิ์อะไรที่โกรธคุณค่ะ”ภูริชนิ่งไปชั่วขณะ
เขามองใบหน้าหวานที่พยายามเรียบเฉย ก่อนถอนหายใจเบา ๆ“ผู้หญิงคนนั้นชื่อพลอย” เขาพูดขึ้น “ลูกนักธุรกิจที่บ้านผมรู้จัก”
“คุณไม่จำเป็นต้องอธิบายให้ฉันฟังค่ะ”
“แต่ผมอยากอธิบาย”น้ำเสียงจริงจังขึ้นกว่าทุกครั้งจนคนฟังเริ่มใจสั่น
“ผมไม่ได้คบกับเธอ”
อัญญาหลบสายตาทันที“เรื่องส่วนตัวของคุณ ฉันไม่อยากรู้หรอกค่ะ”
“แต่ผมอยากให้คุณรู้”ชายหนุ่มพูดช้า ๆ ก่อนขยับเข้ามาใกล้อีกนิด
“ตั้งแต่เจอคุณ ผมยังไม่ได้มองผู้หญิงคนอื่นเลย”
หัวใจของอัญญาเต้นแรงจนแทบหลุดออกมา
เธอเกลียดตัวเองที่เผลอหวั่นไหวกับคำพูดของเขาง่ายแบบนี้ “คุณพูดแบบนี้กับผู้หญิงเก่งจังนะคะ”
“ถ้าผมบอกว่าไม่เคยพูดกับใครแบบนี้ล่ะ”
อัญญาหลุดหัวเราะเบา ๆ อย่างไม่เชื่อ“คุณภูริชคะ…คุณควรเอาเวลานี้ไปจีบคนอื่นที่ง่ายกว่าฉันนะ”
“แต่ผมไม่อยากได้คนง่าย”เขาตอบทันที ดวงตาคมจ้องเธอนิ่งจนหัวใจเริ่มสั่นไหวอีกครั้ง
“ผมชอบเวลาคุณพยายามหนีผม”
“โรคจิตหรือเปล่าคะ”
ภูริชหัวเราะออกมาเสียงต่ำ“อาจจะ”
อัญญาพยายามเมินเขาแล้วหันไปจัดของต่อ แต่ปลายนิ้วกลับสั่นนิด ๆ อย่างห้ามไม่ได้ผู้ชายคนนี้อันตรายเกินไปจริง ๆ ไม่ใช่แค่หน้าตา แต่รวมถึงวิธีพูด วิธีมอง และวิธีทำให้หัวใจคนอื่นหวั่นไหว
“เลิกงานกี่โมง”
“ถามอีกแล้วเหรอคะ”
“ผมยังไม่เลิกชวน”
“ฉันไม่ไปค่ะ”เธอยังยืนยันเหมือนเดิม
“แล้วถ้าผมง้อ ผมตื้อ”
อัญญาหันมามองเขาอย่างเหนื่อยใจ“คุณนี่ดื้อจริง ๆ”
“แล้วคุณใจอ่อนหรือยัง”
“ยังค่ะ”
“งั้นผมจะจีบต่อ”คำพูดหน้าตายทำให้อัญญาหลุดยิ้มออกมาอีกครั้งอย่างห้ามไม่อยู่
ภูริชมองรอยยิ้มนั้นนิ่งไปหลายวินาที หัวใจของเขากระตุกแปลก ๆ ตั้งแต่โตมา เขาไม่เคยต้องพยายามเพื่อผู้หญิงคนไหนขนาดนี้แต่ยิ่งอัญญาถอย
เขากลับยิ่งอยากเข้าใกล้เหมือนเธอกลายเป็นอะไรบางอย่างที่เขาเริ่มขาดไม่ได้
ช่วงเย็นหลังร้านปิด อัญญาเดินออกมาหน้าร้านพร้อมกระเป๋าสะพายใบเล็ก ก่อนต้องชะงักเมื่อเห็นภูริชนั่งอยู่บนฝากระโปรงรถของตัวเอง เหมือนกำลังรอเธออยู่
“คุณยังไม่กลับอีกเหรอคะ”
“ก็ผมบอกว่าจะมารับ”
“ฉันยังไม่ได้ตกลงนะคะ”
“งั้นถือว่าผมมาง้อ”
อัญญาถอนหายใจเบา ๆ อย่างจนปัญญา“คุณนี่ตื๊อเก่งจริง ๆ”
“แล้วได้ผลไหม”
“ยังค่ะ”
“เดี๋ยวก็ได้”ภูริชตอบอย่างมั่นใจ ก่อนเปิดประตูรถฝั่งข้างคนขับให้เธอ
“ไปดูพระอาทิตย์ตกกับผมหน่อย”
“ดูตรงนี้ก็ได้ค่ะ”
“แต่ผมอยากดูด้วยกันบนเรือ”
อัญญาชะงักไปนิดหนึ่ง“เรือ?”
“ผมมีเรือยอชต์จอดอยู่ที่ท่า” เขาพูดเรียบ ๆ “แค่ไปนั่งดูวิว ไม่ทำอะไรทั้งนั้น”
อัญญามองหน้าเขาเงียบ ๆ ดวงตาคมคู่นั้นดูจริงจังกว่าทุกครั้ง สุดท้ายเธอก็เผลอใจอ่อนอีกจนได้
“แค่ดูพระอาทิตย์ตกนะคะ”
รอยยิ้มของภูริชค่อย ๆ ปรากฏขึ้นช้า ๆ อย่างคนพอใจ“ครับ…แค่ดูพระอาทิตย์ตก”แต่ในใจของชายหนุ่มกลับคิดบางอย่างต่างออกไปเพราะดูเหมือนว่า…
หัวใจของเขากำลังเริ่มตกหลุมผู้หญิงคนนี้จริง ๆ แล้ว
