บทที่ 7 ตอนที่ 7 คืนที่เสียงคลื่นไม่เคยเงียบ
ตอนที่ 7
คืนที่เสียงคลื่นไม่เคยเงียบ
เสียงเครื่องยนต์ของรถสปอร์ตสีดำดังแผ่วเบาไปตามถนนเลียบชายหาดยามเย็น แสงสุดท้ายของวันทอดยาวเหนือผืนน้ำทะเลสีคราม ลมทะเลพัดเข้ามาทางกระจกที่เปิดไว้เล็กน้อย กลิ่นเค็มจาง ๆ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมสะอาดจากตัวชายหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างกัน ทำให้อัญญารู้สึกหายใจไม่ทั่วท้องอย่างประหลาด
เธอไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงยอมขึ้นรถมากับเขา ทั้งที่พยายามเตือนตัวเองมาตลอดว่า ผู้ชายแบบภูริชอันตรายเกินไปแต่ทุกครั้งที่อยู่ใกล้เขา ความตั้งใจของเธอกลับอ่อนลงเรื่อย ๆ อย่างน่ากลัว
“เงียบจัง” ภูริชเอ่ยขึ้นพลางหักพวงมาลัยเลี้ยวเข้าท่าเรือส่วนตัว “กำลังคิดอะไรอยู่”
“คิดว่าตัวเองไม่น่ามาเลยค่ะ” อัญญาตอบ ตรง ๆ พลางมองวิวด้านนอกแทนการมองหน้าเขา
ชายหนุ่มหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ“แต่คุณก็มาแล้ว”
“เพราะคุณตื๊อต่างหาก”
“งั้นผมต้องขอบคุณความดื้อของตัวเอง”
อัญญาหลุดถอนหายใจออกมาเบา ๆ อย่างจนคำพูด เขาเป็นผู้ชายที่รับมือยากจริง ๆ
รถคันหรูแล่นเข้ามาจอดตรงท่าเรือส่วนตัวที่เงียบสงบ มีเรือยอชต์สีขาวลำใหญ่จอดรออยู่กลางแสงเย็นของพระอาทิตย์ตก มันดูหรูหราและสวยงามจนคนมองเผลอนิ่งไปชั่วขณะ
“คุณจะพาฉันขึ้นเรือนี่จริง ๆ เหรอคะ” อัญญาถามเสียงเบาลงเล็กน้อย
“กลัวผมจะพาไปขายหรือไง” ภูริชแกล้งถามพลางเปิดประตูรถลงไปก่อน
“ผู้ชายอย่างคุณน่ากลัวยิ่งกว่าคนค้ามนุษย์อีกค่ะ”
ชายหนุ่มหัวเราะออกมาทันที ก่อนเดินอ้อมมาเปิดประตูฝั่งเธอ
“ลงมาเถอะครับ”
อัญญามองมือใหญ่ที่ยื่นมาตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตัดสินใจวางมือลงบนฝ่ามือเขาเบา ๆเพียงแค่สัมผัสกัน หัวใจของเธอก็เต้นแรงขึ้นอีกครั้งมือของภูริชอุ่นมากและมั่นคงอย่างประหลาด
ชายหนุ่มพาเธอเดินลงไปบนท่าเรือไม้ ลมทะเลพัดชายกระโปรงยาวของอัญญาปลิวไหวเบา ๆ ขณะที่แสงสีทองของพระอาทิตย์สะท้อนลงบนผิวน้ำระยิบระยับสวยงามราวภาพฝัน ทันทีที่ขึ้นเรือ เสียงคลื่นก็ดังชัดขึ้นกว่าเดิม
ภูริชปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตด้านบนออกเล็กน้อย ก่อนหันไปมองหญิงสาวที่ยืนกอดแขนตัวเองอยู่ตรงหัวเรือ
“หนาวหรือ”
“หนาวลมนิดหน่อยค่ะ”
ชายหนุ่มหยิบเสื้อคลุมบางสีเข้มมาพาดบนไหล่เธออย่างเป็นธรรมชาติ กลิ่นน้ำหอมจากเสื้อตัวนั้นทำให้อัญญาเผลอใจเต้นอีกครั้ง
“ขอบคุณค่ะ”
ภูริชไม่ได้ตอบ เขาเพียงมองใบหน้าหวานที่เริ่มถูกแสงเย็นย้อมให้ดูนุ่มนวลกว่าเดิม ยิ่งมองก็ยิ่งสวย
สวยแบบที่ทำให้สายตาของเขาอยากหยุดอยู่ตรงนี้นาน ๆ
เรือค่อย ๆ แล่นออกจากฝั่งช้า ๆ ท่ามกลางท้องฟ้าสีส้มอมชมพู ลมทะเลพัดผ่านเส้นผมของอัญญาจนปลิวยุ่งเล็กน้อย เธอหันมองวิวรอบตัวด้วยแววตาเป็นประกาย
“สวยจังเลยค่ะ…”น้ำเสียงอ่อนโยนนั้นทำให้ภูริชยิ้มบาง ๆ
“คุณชอบทะเลมากเหรอ”
“ค่ะ” เธอพยักหน้าเบา ๆ “เวลารู้สึกเหนื่อย ฉันชอบมานั่งฟังเสียงคลื่น มันเหมือนทุกอย่างเงียบลง”
ชายหนุ่มมองเธอเงียบ ๆ ยิ้มมุมปาก“เหมือนผมเลย”
อัญญาหันไปมองเขาอย่างแปลกใจ“คนอย่างคุณก็มีเรื่องเหนื่อยด้วยเหรอคะ”
“ทำไมจะไม่มี”
ภูริชเอนตัวพิงราวเรือพลางมองเส้นขอบฟ้า ดวงตาคมที่มักเต็มไปด้วยความมั่นใจ ตอนนี้กลับดูเงียบลงอย่างบอกไม่ถูก
“ทุกคนชอบคิดว่าคนมีเงินต้องมีความสุข” เขาพูดช้า ๆ “แต่บางที ยิ่งมีมาก ก็ยิ่งเหนื่อยมากเหมือนกัน”
อัญญานิ่งฟังเขาเงียบ ๆ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นอีกด้านของผู้ชายคนนี้ไม่ใช่ท่านประธานเจ้าชู้ที่เต็มไปด้วยข่าวผู้หญิงแต่เป็นผู้ชายคนหนึ่งที่ดูเหมือนกำลังแบกอะไรบางอย่างไว้ในใจ
“คุณดูไม่เหมือนคนที่จะพูดอะไรจริงจังแบบนี้เลยนะคะ” เธอพูดยิ้ม ๆ
“ผมก็ไม่คิดว่าจะพูดกับคุณเหมือนกัน”
