บทที่ 8 ตอนที่8 ผมหยุดตัวเองยาก
ตอนที่8
ผมหยุดตัวเองยาก
หัวใจของอัญญากระตุกเบา ๆ ภูริชชอบพูดอะไรแบบนี้อยู่เรื่อย พูดเหมือนทำให้เธอสำคัญ เหมือนเธอแตกต่างจากคนอื่นและนั่นแหละที่อันตรายที่สุด
“คุณจีบผู้หญิงเก่งจริง ๆ ค่ะ” เธอพูดกลบความรู้สึกตัวเอง
ชายหนุ่มหัวเราะเบา ๆ ก่อนขยับเข้ามาใกล้อีกนิด“แต่ผมพูดจริง”อัญญาหลบสายตาทันที
ลมทะเลพัดแรงขึ้นเล็กน้อย เรือโยกเบา ๆ ตามคลื่นจนเธอเสียหลักนิดหนึ่ง ภูริชรีบคว้าเอวเธอไว้ทันที
“ระวัง”เสียงทุ้มดังใกล้จนหัวใจเธอสั่น มือใหญ่ที่โอบอยู่ตรงเอวทำให้อัญญารู้สึกเหมือนตัวเองหายใจไม่ออกขึ้นมาเฉย ๆ เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาโดยอัตโนมัติและวินาทีนั้นเอง…สายตาของทั้งคู่ก็สบกันนิ่ง
เสียงคลื่นยังดังอยู่รอบตัวลมทะเลยังพัดผ่านแต่เหมือนโลกทั้งใบเหลือเพียงแค่คนสองคนตรงนี้ ดวงตาคมของภูริชมองเธอช้า ๆ ราวกับกำลังพยายามอ่านทุกความรู้สึกในใจ
ส่วนอัญญากลับรู้สึกว่าหัวใจตัวเองกำลังอ่อนแรงลงเรื่อย ๆอันตรายเกินไปแล้ว…
“อัญญา”เขาเรียกชื่อเธอเสียงต่ำ
“คะ…”
“ผมอยากจูบคุณ”
หัวใจของเธอกระตุกแรงทันทีเขาพูดตรงเกินไปตรงจนเธอรับมือไม่ทัน“คุณ…”
“ถ้าคุณบอกไม่ ผมจะหยุด”น้ำเสียงของเขานุ่มลงกว่าทุกครั้ง ไม่ได้บังคับ แต่กลับยิ่งทำให้หัวใจเธอสั่นหนักกว่าเดิม
อัญญาเม้มริมฝีปากแน่น พยายามดึงสติกลับมา เธอควรปฏิเสธ ควรถอยออกมาแต่ยิ่งมองสายตาของเขาใกล้ ๆ แบบนี้เธอกลับทำไม่ได้เลย
ภูริชมองเธอเงียบ ๆ ก่อนค่อย ๆ ยกมือขึ้นลูบแก้มเธอเบา ๆ ปลายนิ้วอุ่นลากผ่านผิวแก้มอย่างอ่อนโยนจนร่างบางสั่นไหวเล็กน้อย
“คุณรู้ไหม…” เขาพูดเสียงแผ่ว “เวลาคุณมองผมแบบนี้ ผมหยุดตัวเองยากมาก”
อัญญาหลบตาเขาแทบไม่ทัน“คุณอย่าพูดแบบนี้สิคะ…”
“ทำไม”
“มันทำให้ฉัน…” เธอเผลอหยุดคำพูดตัวเอง
“ทำให้คุณอะไร”หัวใจเต้นแรงจนแทบหลุดออกมา ภูริชขยับเข้ามาใกล้อีกนิด หน้าผากแทบชิดกัน “บอกผมสิ”เสียงทุ้มต่ำแบบนั้นทำเอาอัญญาแทบไม่มีแรงยืน
“ทำให้ฉันสับสน…”
ดวงตาคมของชายหนุ่มไหววูบเล็กน้อยก่อนเขาจะยิ้มบาง ๆ อย่างพอใจ
“งั้นผมคงมีหวังแล้ว”
“คุณนี่…”อัญญายังพูดไม่ทันจบ ภูริชก็โน้มหน้าเข้ามาช้า ๆ ราวกับเปิดโอกาสให้เธอถอยแต่เธอกลับยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ริมฝีปากอุ่นสัมผัสลงมาแผ่วเบาในตอนแรก อ่อนโยน นุ่มนวลและเต็มไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ทำให้หัวใจของอัญญาสั่นไหวจนแทบละลาย เธอเผลอกำชายเสื้อเขาแน่นโดยไม่รู้ตัว
เสียงคลื่นดังอยู่รอบตัวลมทะเลยังพัดผ่านไม่หยุดแต่ทุกอย่างกลับเลือนหายไปหมด เหลือเพียงสัมผัสอุ่นจากผู้ชายตรงหน้า
ภูริชถอนจูบออกช้า ๆ ก่อนมองเธอนิ่ง
ดวงตาของอัญญาพร่าเล็กน้อย แก้มแดงจัดจนเขาแทบละสายตาไม่ได้ โคตรน่ารัก…
“ตอนนี้ผมหยุดไม่ได้แล้วจริง ๆ” เขาพูดเสียงต่ำพลางแตะหน้าผากเข้ากับเธอเบา ๆ หัวใจของอัญญาเต้นแรงจนแทบควบคุมไม่อยู่ทั้งที่รู้ว่าควรถอย แต่เธอกลับไม่อยากผลักเขาออกเลยสักนิด
พระอาทิตย์ค่อย ๆ ลับขอบฟ้าช้า ๆ ท่ามกลางสีส้มแดงงดงามเหนือผืนทะเลกว้างและตรงกลางทะเลยามเย็นนั้นเองหัวใจของผู้หญิงคนหนึ่งก็เริ่มตกลงไปในอ้อมแขนของผู้ชายอันตรายอย่างเงียบงัน…
