บทที่ 11 เป็นเกียรติที่ได้รับใช้โรคาซานเดอร์
“หึๆ!” ออร์แลนโด้มองตามแล้วอดหัวเราะไม่ได้ กับท่าทางที่ดูราวกับคนเสียขวัญของสาวเจ้า ‘ให้ตายสิ นี่เธอไม่รู้หรือไง ว่าการกระทำที่แสดงออกอยู่ตอนนี้ มันกระตุ้นความอยากในตัวของเขามากขนาดไหนพระเจ้า! เดี๋ยวก็หักรถเข้าข้างทางซะเลย! จะได้กลืนกินเธอทั้งเป็นเหมือนกับสัตว์ร้ายในเพลง’ คนหื่นยกยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะลอบหันมามองเหยื่อสาวเป็นพักๆ แม้ว่าเธอจะเอาแต่หันหน้าไปมองข้างทาง และไม่ยอมหันกลับมามองเขาอีกเลยก็ตาม
ออร์แลนโด้ขับรถเข้ามายังสนามบินที่อยู่ไม่ไกลกับสกาล่า ก่อนจะแล่นรถเข้าไปจอดใกล้ๆ กับเฮลิคอปเตอร์ขนาดใหญ่ที่สกรีนคำว่า My Angel Rocasander แพรณาราหันไปมองเจ้าแมงปอยักษ์สีดำเงาอย่างรู้สึกทึ่งๆ
‘เขานามสกุลโรคาซานเดอร์ แสดงว่านี่คือเฮลิคอปเตอร์ของเขาสินะ! ตอนนั้นเธอมัวแต่โมโหเขาจนหูอื้อไปหมด ไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้าง ถึงว่า...ตอนที่เขาตามไปช่วยเธอ คาทอร์ถึงได้ยอมปล่อยเธอมาง่ายๆ เพราะตระกูลโรคาซานเดอร์เป็นตระกูลใหญ่ แถมเป็นมาเฟียที่โด่งดังอีกด้วย! แล้วแบบนี้!เขาจะยอมปล่อยเธอไปง่ายๆ งั้นเหรอ?’ หญิงสาวตกอยู่ในโลกส่วนตัวไปชั่วครู่
“ถึงแล้วค่ะ มิกิพร้อมหรือยัง?” ออร์แลนโด้ถามสาวเจ้าที่ทำหน้าตื่นๆ ก่อนจะส่งยิ้มหวานไปปลอบโยนอย่างที่ไม่เคยคิดจะยิ้มให้สาวคนไหนมาก่อน ปกติแค่เขาทำหน้าดุๆ พวกเธอก็แทบคลั่งกันอยู่แล้ว แต่กับแพรณารา เขาแทบจะไม่เป็นตัวเอง และยังทำอะไรที่ไม่คิดว่าจะทำมันมาก่อน เช่นพาเธอมาดินเนอร์ ซึ่งจริงๆ มันก็แค่ทานข้าว จะทานที่ไหนก็ได้ ที่หรูๆ มีออกเยอะแยะ แต่เพราะเป็นเธอ...เขาจึงอยากจะทำให้ประทับใจกับครั้งแรก!
“คะ?” แพรณาราเอ่ยอย่างมึนๆ พลางมองไปที่เฮลิคอปเตอร์ขนาดใหญ่อย่างหวั่นๆ นี่คงไม่ได้หมายความว่า...
“เชิญค่ะ” ออร์แลนโด้เอ่ย
“เอ่อ...เราจะไปไหนกันเหรอคะ?” แพรณาราเอ่ยถามเมื่อลงมาจากรถ รู้สึกราวกับถูกอสูรร้ายครอบงำความคิด ความรู้สึก ความเป็นตัวเอง และทุกๆ อย่าง เขาเหมือนจะอบอุ่น แต่ก็อันตราย เธอเหมือนจะดีใจ แต่ก็ระแวงจนไม่รู้ว่าต้องรู้สึกยังไงกับผู้ชายตรงหน้าที่ส่งยิ้มมาให้แทบจะทุกๆหนึ่งนาที!
“ให้พี่จูบทีหนึ่ง แล้วพี่จะบอกให้หมดทุกอย่างเลยค่ะ” ออร์แลนโด้บอกพร้อมกับส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ไปให้ ทำเอาคนที่ได้ฟังถึงกับหน้าเหวอขึ้นมาทันทีทันใด
“งั้นไม่ดีกว่าค่ะ มิกิไม่อยากรู้แล้ว” แพรณาราปฏิเสธพร้อมกับถอยออกห่างจากอีกฝ่ายไปสองก้าวอย่างรวดเร็ว
“ฮ่าๆ พี่นึกว่าจะได้จูบหวานๆ จากมิกิซะอีก” ออร์แลนโด้หัวเราะอารมณ์ดีที่ได้หยอกเย้า ‘ให้ตายสิ! เวลาที่เธออายทำไมมันน่ารักจังเลยวะ’
“ระ... เราจะไปกันหรือยังคะ” แพรณารารีบเปลี่ยนเรื่อง
“ไปสิคะ เชิญค่ะนางฟ้าของพี่” ออร์แลนโด้ผายมือเชิญอย่างสุภาพ
แพรณาราถึงกับอึ้งหนักตรงที่อีกฝ่ายเรียกเธอว่า นางฟ้าของพี่ แล้วแบบนี้เธอจะทนได้นานแค่ไหนนะ เพราะต่อให้มันเป็นแค่ภาพลวงตา แต่เธอก็อดใจสั่นไม่ได้อยู่ดี
“เดี๋ยวค่ะ เราจะนั่งแมงปอยักษ์นี่ไปเหรอคะ” เธอเอ่ยถามด้วยสีหน้าหวั่นๆ เพราะไม่เคยนั่งมาก่อน
“ใช่ค่ะ เราจะนั่งเจ้านี่ มิกิไปไม่ต้องกลัวนะ พี่รับรองว่ามันปลอดภัย” เขาปลอบเพราะรับรู้ถึงความเย็นจากปลายนิ้วของสาวตรงหน้า ที่บ่งบอกได้ว่าเธอทั้งกลัวและตื่นเต้นขนาดไหน!
“ค่ะ” แพรณาราพยักหน้ารับเบาๆ ก่อนจะก้าวขึ้นเฮลิคอปเตอร์ตามออร์แลนโด้ ที่ก้าวขึ้นไปก่อนและส่งมือมารับเธอ
เฮลิคอปเตอร์ลำใหญ่ที่ทันสมัยและใหม่เอี่ยม มีอันโตนีโอ้นั่งประจำตำแหน่งนักบิน พร้อมกับการ์ดอีกคนหนึ่งเพื่อทำหน้าที่นักบินของค่ำคืนนี้
อันโตนีโอ้เช็กความพร้อมก่อนจะติดเครื่อง จากนั้นก็ส่งสัญญาณไปให้หอบังคับการบิน
“หอบังคับการ...นี่ My Angel Rocasander เรากำลังจะนำเครื่องขึ้นบินสู่น่านฟ้าทะเลเมดิเตอร์เรเนียน และจะลงจอดที่ The Lion Sea กรุณาส่งพิกัดเส้นทางการบินที่ปลอดภัยของค่ำคืนนี้มาให้เราด้วย” อันโตนีโอ้แจ้งหอบังคับการบินใหญ่ในประเทศ
“สวัสดี My Angel Rocasander นี่หอบังคับการบิน เราได้ส่งพิกัดไปให้แล้ว โปรดทราบ...” หอบังคับการบินตอบกลับ พร้อมส่งพิกัดเส้นทางการบินมาให้ตามคลื่นสัญญาณ
“รับทราบ! เราได้รับพิกัดแล้ว”
“กรุณาส่งสัญญาณแจ้งหอบังคับการบิน ให้ทราบเป็นระยะๆ”
“เราจะรายงานให้ทราบเป็นระยะจนกว่าเครื่องจะลงจอด ขอบคุณ”
“เป็นเกียรติที่ได้รับใช้โรคาซานเดอร์ เลิกการติดต่อ”
“รับทราบ!” อันโตนีโอ้ตอบก่อนจะนำเฮลิคอปเตอร์ขึ้นบิน
“อ๊ะ!” แพรณาราตกใจเมื่อระดับการบินค่อยๆ ทะยานสูงขึ้น
“ไม่ต้องกลัวค่ะ” ออร์แลนโด้ลูบแผ่นหลังของสาวเจ้าเบาๆ อย่างปลอบโยน แพรณารารับรู้ถึงความอบอุ่นที่ส่งผ่านมาได้อย่างชัดเจน จึงหันไปยิ้มบางๆ ให้อีกฝ่าย
“ดูนั่นสิคะ!” ชายหนุ่มชี้ให้หญิงสาวดู หลังจากที่เฮลิคอปเตอร์บินขึ้นมาได้ในระดับหนึ่ง
“ว้าว! สวยจังเลยยค่ะ” เธอมองดูความสวยงามของแสงไฟในเมืองผ่านกระจกใสๆ ด้านข้างอย่างตื่นตาตื่นใจ จนกระทั่งเริ่มเข้าสู่ความมืดมิดในยามค่ำคืนของท้องทะเล และยี่สิบนาทีต่อมาก็เริ่มมองเห็นแสงไฟจากข้างล่างที่ค่อยๆ ใหญ่และชัดขึ้นเรื่อยๆ
‘พระเจ้า! มันเป็นเรือสำราญขนาดใหญ่ที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็นมาเลย’
The Lion Sea…
อันโตนีโอ้นำเครื่องลงจอดอย่างนุ่มนวล แพรณาราถอนหายใจอย่างโล่งอก เพราะยังเกร็งกับความแปลกใหม่ของทุกอย่างในวันนี้ ออร์แลนโด้ ก้าวลงมายืนรอรับสาวเจ้าที่สวยสะพรั่งและเย้ายวนไปทั้งเนื้อทั้งตัวด้วยสีหน้า ยิ้มแย้ม
“The Lion Seaยินดีต้อนรับนางฟ้า...เชิญครับ”
“ขอบคุณค่ะ” แพรณารายืนนิ่งกับมนตร์เสน่ห์ของอีกฝ่าย ‘พระเจ้า! เขายิ้มแบบนี้ให้เธอกี่ครั้งแล้วนะ’
“พีเคนายช่วยถ่ายรูปให้หน่อยได้ไหม ขอหลายๆ รูปเลยนะ”ออร์แลนโด้เอ่ยพร้อมกับส่งมือถือให้กับอันโตนีโอ้ เพราะอยากจะเก็บช่วงเวลาดีๆ กับสาวเจ้าเอาไว้ ‘ผู้หญิงอะไรวะ! น่ารักเป็นบ้าเลย’
แพรณาราหันไปยิ้มให้กล้องมือถือราคาแพง ขณะที่คนหน้ามึนทั้งโอบกอดและหอมแก้มเธอโชว์กล้องไปมาอย่างไม่รู้จักอาย
“เราเข้าไปข้างในกันเถอะค่ะ พี่สั่งอาหารเอาไว้แล้ว รับรองว่ามิกิจะต้องชอบ” ชายหนุ่มเอ่ยชวนหลังจากที่คนสนิทถ่ายรูปให้เสร็จ
“ค่ะ” แพรณารารู้สึกเขินๆ อย่างบอกไม่ถูก
ออร์แลนโด้ยิ้มกว้างก่อนจะพาสาวเจ้าเดินมายังประตูทางเข้า การ์ดที่ยืนรออยู่ด้านหน้ารีบเปิดประตูให้ทั้งสองเข้าไปข้างในห้องอาหารขนาดใหญ่มีดนตรีขับกล่อมอย่างไพเราะ พร้อมด้วยการตกแต่งที่หรูหรา
หญิงสาวกวาดตามองรอบๆ อย่างตื่นตาและตกตะลึงกับหลายๆ อย่าง ที่อีกฝ่ายทำให้อึ้งแล้วอึ้งอีกจนเธอไม่มีเวลาได้หยุดคิดอะไรเลย!
