บทที่ 102 102

ปาณิศาเปิดช่องข้อความของอัครินทร์ขึ้นมา นิ้วโป้งค้างอยู่เหนือแป้นพิมพ์ครู่หนึ่ง

ก่อนจะเปลี่ยนใจ เธออยากกลับไปบอกด้วยตัวเอง จึงปิดหน้าจอแล้วเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋า

สองสัปดาห์ ครั้งนี้ไม่ใช่เวลาสำหรับรออีกแล้ว เป็นเวลาสำหรับเตรียมตัวไปใช้ชีวิตอีกแบบหนึ่งต่างหาก

แสงตะวันยามเย็นย้อมผืนน้ำเจ้าพระยาเป็นส...