บทที่ 127 127

“เคยคิดครับ” คำตอบนั้นทำให้เธอชะงัก

อัครินทร์มองออกไปยังแม่น้ำ

“อาคิดว่าคนที่กำลังจะจากหลานตัวเองไปคงเป็นห่วงมาก ถึงได้พยายามคิดเผื่อไปถึงอนาคตไกลขนาดนั้น อาเข้าใจยายแก้วครับ” เขาหันกลับมา

“แต่การเข้าใจ ไม่ได้แปลว่าอาต้องเอาความหวังของเขามาตัดสินชีวิตหนูนิด”

ปาณิศากำซองจดหมายในมือเบา ๆ

“แล้วคุณ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ