บทที่ 145 145

ขณะเดียวกันก็รู้จักพอใจกับสิ่งดี ๆ ที่ตัวเองมี และเรียนรู้ที่จะมีความสุขกับทุกวัน ไม่ต้องรอให้ได้ทุกอย่างครบก่อนถึงจะยอมมีความสุข”

“เหมือนวันนี้หรือครับ”

“วันนี้ทำไมคะ”

เด็กชายยิ้มกว้าง

“วันนี้ผมมีพ่อ มีแม่ แล้วก็ได้ทำอาหาร”

ปาณิศาชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนรอยยิ้มจะกว้างขึ้น

“ค่ะ แค่นี้ก็เป็นวันที่ด...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ